ବହୁ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵର କଥା। ପୃଥିଵୀ ପୃଷ୍ଠରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସଙ୍କଟ ଦେଖାଦେଲା। କ୍ରମାଗତ କେତେ ପ୍ରତିପଦା ଓ ଅମାଵାସ୍ୟା ବିତିଗଲା, ହେଲେ ଆକାଶରେ ମେଘର ଦେଖା ମିଳିଲାନି। ସ୍ୱର୍ଗର ସମ୍ରାଟ୍ "ଉଗୋକ୍ ହୋଆଙ୍ଗ୍" ବୋଧହୁଏ ପୃଥିଵୀ କଥା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲିଯାଇଥିଲେ। ଗଣି ଗଣି ତିନି ଵର୍ଷ ଧରି ଧରଣୀ ଉପରେ ବୁନ୍ଦାଏ ହେଲେ ବି ପାଣି ପଡ଼ିଲାନି।
ନଈ, ନାଳ, ପୋଖରୀ ସବୁ ଶୁଖିଯାଇ ପଠା ପଡ଼ିଗଲା। ମାଟି ସବୁ ଆଁ କରି ଫାଟିଗଲା। ସବୁଜ ଶସ୍ୟକ୍ଷେତ୍ର ଗୁଡ଼ିକ ଶୁଖିଲା ପାଉଁଶ ପାଲଟିଗଲା। ଗଛଲତାମାନ ପତ୍ରଝଡ଼ା ଦେଇ କଙ୍କାଳ ପରି ଠିଆ ହେଲେ। ପକ୍ଷୀମାନେ ଆକାଶରେ ଉଡ଼ୁ ଉଡ଼ୁ ଶୋଷରେ ଛଟପଟ ହୋଇ ତଳେ ପଡ଼ି ମରିଵାକୁ ଲାଗିଲେ। ବଣର ପଶୁ ଓ ଗାଁର ମଣିଷ ସମସ୍ତେ ଵ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ଆକାଶକୁ ଚାହିଁ ରହିଥିଲେ, ହେଲେ ଆକାଶ ଥିଲା ସେମିତି ନିଷ୍ଠୁର ଓ ନିର୍ମଳ।
ଏହି ସମୟରେ ଜଙ୍ଗଲ କଣରେ ଥିଵା ଏକ ଛୋଟ ଗାତରେ ଗୋଟିଏ ବେଙ୍ଗ ରହୁଥିଲା। ତା’ର ଚମଡ଼ା ଥିଲା ଖସଖସିଆ ଓ କଦର୍ଯ୍ୟ, ହେଲେ ତା’ ଭିତରେ ଥିଲା ଏକ ଵିରାଟ ସାହସୀ ହୃଦୟ। ସେ ନିଜ ଆଖି ଆଗରେ ଜୀଵଜନ୍ତୁ ଏଭଳି ମରି ଯାଇଥିଵା ଦେଖି ସହ୍ୟ କରିପାରିଲାନି। ବେଙ୍ଗ ଭାବିଲା, "ଯଦି ଆମେ ଏମିତି ହାତ ବାନ୍ଧି ବସି ରହିଵା, ତେବେ ଦିନେ ପୃଥିଵୀରେ ଜୀଵଜଗତର ଚିହ୍ନଵର୍ଣ୍ଣ ରହିଵ ନାହିଁ। ମତେ ସ୍ୱର୍ଗପୁରକୁ ଯିଵାକୁ ହେଵ ଏଵଂ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେଵତାଙ୍କୁ ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ଵିଷୟରେ ଜଣାଇଵାକୁ ହେଵ।"
ବେଙ୍ଗ ତା’ର ଦୁର୍ଗମ ସ୍ୱର୍ଗ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କଲା। ସେ ଡେଇଁ ଡେଇଁ ଶୁଖିଲା ମାଟି ଉପରେ ଚାଲିଵାକୁ ଲାଗିଲା। କିଛି ବାଟ ଯିଵା ପରେ ଏକ ଶୁଖିଲା କାଦୁଅ ଗାତରେ ଗୋଟିଏ କଙ୍କଡ଼ା ସହିତ ବେଙ୍ଗ ର ଭେଟ ହେଲା ।
କଙ୍କଡ଼ାଟି ଶୋଷରେ ଆତୁର ହୋଇ ପଚାରିଲା, "ଭାଇ ବେଙ୍ଗ! ଏହି ମରୁଡ଼ିରେ ତୁମେ ଏତେ ଜୋରରେ କୁଆଡ଼େ ଧାଇଁଛ?"
ବେଙ୍ଗ କହିଲା, "ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗପୁର ଯାଉଛି। ସ୍ୱର୍ଗର ଦେଵତାଙ୍କୁ ପୃଥିଵୀର ଦୁଃଖ ଜଣାଇ ଵର୍ଷା ମାଗିବି।"
କଙ୍କଡ଼ାଟି ଉତ୍ସାହିତ ହୋଇ କହିଲା, "ମୁଁ ବି ତୁମ ସହ ଆସିବି। ପାଣି ବିନା ମୋର ସାରା ବଂଶ ବୁଡ଼ିଵାକୁ ବସିଲାଣି।"
ଦୁହେଁ ଆଗକୁ ଚାଲିଲେ। କିଛି ଦୂରରେ ଗୋଟାଏ ଶୁଖିଲା ଗଛ ମୂଳେ ଏକ ମହୁମାଛି ଡେଣା ଜାକି ପଡ଼ିଥିଲା। ବେଙ୍ଗର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଜାଣିଵା ପରେ ସେ ଓ ତା'ର ଦଳ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ସହ ଯିଵାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଲେ । ଆଗକୁ ବଢ଼ିଵା ସମୟରେ ସେମାନଙ୍କୁ ବାଟରେ କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତ ବିଲୁଆ ଏଵଂ କ୍ଳାନ୍ତ ଭାଲୁ ମିଳିଲେ। ପୃଥିଵୀର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ଏହି ଛୋଟ ବେଙ୍ଗର ସାହସ ଦେଖି ବିଲୁଆ ଓ ଭାଲୁ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯାତ୍ରାରେ ସେମାନଙ୍କ ସାଥିରେ ବାହାରିଗଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ଏକ ଵିଚିତ୍ର କିନ୍ତୁ ଦୃଢ଼ ସଂକଳ୍ପବଦ୍ଧ ଦଳ ସ୍ୱର୍ଗ ଅଭିମୁଖେ ଯାତ୍ରା କଲେ।
ଦୀର୍ଘ ଓ କଠିନ ଯାତ୍ରା ପରେ, ସେମାନେ ଶେଷରେ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଦେଶରେ ପହଞ୍ଚିଲେ। ସ୍ୱର୍ଗପୁରର ଚାକଚକ୍ୟ ଓ ଵିଶାଳତା ଦେଖି ସମସ୍ତେ ସାମାନ୍ୟ ଡରିଗଲେ। ମାତ୍ର ବେଙ୍ଗ ନିଜର ଧୈର୍ଯ୍ୟ ହରାଇଲାନି। ସେ ଜାଣିଥିଲା ଯେ ଶକ୍ତିରେ ସେମାନେ ଦେଵତାମାନଙ୍କ ସହ ସମାନ ହୋଇପାରିବେ ନାହିଁ, ତେଣୁ ସେଠାରେ ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରିଵାକୁ ହେବ।
ବେଙ୍ଗ ତା’ର ସାଥୀମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି କରି ଏକ ଗୁପ୍ତ ରଣନୀତି ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲା ।
କଙ୍କଡ଼ାକୁ ବେଙ୍ଗ କହିଲା "କଙ୍କଡ଼ା ଭାଇ! ତୁମେ ଯାଇ ସ୍ୱର୍ଗ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଥିଵା ସେହି ବଡ଼ ପାଣି ହାଣ୍ଡି ଭିତରେ ଲୁଚି ରୁହ।"
"ମହୁମାଛି ବାବୁ ! ତୁମେ ଓ ତୁମର ସାଥିମାନେ ରାଜଦରବାରର ସେହି ଵିଶାଳ କବାଟ ପଛପଟେ ନିଜକୁ ଲୁଚାଇ ରଖ।"
"ଭାଲୁ ଭାଇ ଭାଇ ବିଲୁଆ ନନା ! ତୁମେ ଦୁହେଁ ଦରବାର ଗୃହର ବାହାରେ ଥିଵା ବଡ଼ ପଥର ସ୍ତମ୍ଭ ପଛରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହୋଇ ରୁହ। ଯେତେବେଳେ ମୁଁ ସଙ୍କେତ ଦେବି, ତୁମେମାନେ ଆକ୍ରମଣ କରିଵ।"
ସମସ୍ତଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ସ୍ଥାନରେ ରଖିଵା ପରେ, ଛୋଟ ବେଙ୍ଗଟି ଏକାକୀ ସ୍ୱର୍ଗର ମୁଖ୍ୟ ଦରବାର ଭିତରକୁ ପ୍ରଵେଶ କଲା। ଦରବାରର ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ବିଶାଳ "ନ୍ୟାୟ ଢୋଲ" ରଖାଯାଇଥିଲା। ସେହି ଢୋଲକୁ କେଵଳ ସେତିକିବେଳେ ବଜାଯାଏ, ଯେତେବେଳେ କାହା ପ୍ରତି ବଡ଼ ଅନ୍ୟାୟ ହୋଇଥାଏ। ବେଙ୍ଗଟି ଡେଇଁ ସେହି ଢୋଲ ଉପରକୁ ଚଢ଼ିଗଲା ଏଵଂ ନିଜର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଖଟାଇ ଢୋଲକୁ ବଜାଇଵାକୁ ଲାଗିଲା— "ଡୁମ୍ ଡୁମ୍ ଡୁମ୍ ଡୁ ଡୁମ୍ ଡୁମ୍ ..."।
ଢୋଲର ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ଶୁଣି ସ୍ୱର୍ଗର ସମ୍ରାଟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। ସେ ନିଜର ଦୂତକୁ ପଠାଇଲେ ଦେଖିଵଖ ପାଇଁ ଯେ କେଉଁ ମହାନ ଵ୍ୟକ୍ତି ନ୍ୟାୟ ମାଗିଵାକୁ ଆସିଛି। ମାତ୍ର ଦୂତ ଯେତେବେଳେ ଫେରିଆସି କହିଲା ଯେ ବାହାରେ କେଵଳ ଗୋଟିଏ କଦର୍ଯ୍ୟ ମେଞ୍ଚଡ଼ ବେଙ୍ଗ ଢୋଲ ବଜାଉଛି, ସମ୍ରାଟ କ୍ରୋଧରେ ଜର୍ଜରିତ ହୋଇଗଲେ। ସେ ନିଜକୁ ଅପମାନିତ ବୋଧ କଲେ।
ସମ୍ରାଟ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ଯାଅ, ସେହି ଅହଂକାରୀ ବେଙ୍ଗକୁ ଖୁମ୍ପି ଖୁମ୍ପି ମାରିଦେଵା ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗର କୁକୁଡ଼ା କୁ ପଠାଅ।"
କୁକୁଡ଼ାଟି ପର ଫୁଲାଇ ବେଙ୍ଗ ଆଡ଼କୁ ମାଡ଼ି ଆସିଲା। ବେଙ୍ଗ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ତା’ର ପ୍ରଥମ ସଙ୍କେତ ଦେଲା। ସ୍ତମ୍ଭ ପଛରୁ ବାହାରି ଆସିଲା ଚତୁର ବିଲୁଆ। ସେ ଏକ ବିରାଟ ଲମ୍ଫ ପ୍ରଦାନ କରି କୁକୁଡ଼ାର ବେକକୁ କାମୁଡ଼ି ଧରିଲା ଏଵଂ କ୍ଷଣକ ମଧ୍ୟରେ ତାକୁ ଶେଷ କରିଦେଲା।
କୁକୁଡ଼ାର ମୃତ୍ୟୁ ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗର ସମ୍ରାଟ୍ ଆହୁରି ଅଧିକ ରାଗିଗଲେ। ସେ ଆଦେଶ ଦେଲେ, "ମୋର ଭୟଙ୍କର ସ୍ୱର୍ଗର କୁକୁରକୁ ପଠାଅ, ସେ ସେହି ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କୁ ଚିରି ବିଦାରି ଦେଉ।"
କୁକୁରଟି ଗର୍ଜନ କରି ବିଲୁଆ ଆଡ଼କୁ ଦଉଡ଼ିଲା। ବେଙ୍ଗ ଦ୍ୱିତୀୟ ସଙ୍କେତ ଦେଲା। ଏଥର ବାହାରିଲା ଵିଶାଳକାୟ ଭାଲୁ। ଭାଲୁଟି ତା’ର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଗୋଡ଼ରେ ସ୍ୱର୍ଗର କୁକୁରକୁ ଏଭଳି ଏକ ଚାପୁଡ଼ା ମାରିଲା ଯେ କୁକୁରଟି ସେଠାରୁ ପ୍ରାଣ ଵିକଳରେ ଦୂରକୁ ପଳାଇଲା।
ଏଥର ସମ୍ରାଟ ନିଜର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ସେନାପତି ଵଜ୍ର ଦେଵତା "Thiên Lôi"ଙ୍କୁ ଡକାଇଲେ। ବଜ୍ର ଦେଵତା ହାତରେ ଏକ ଚମକୁଥିଵା କୁରାଢ଼ୀ ଧରି, ମେଘ ପରି ଗର୍ଜନ କରି ଦରବାରକୁ ଆସିଲେ। ତାଙ୍କୁ ଦେଖି ବେଙ୍ଗ ତୁରନ୍ତ ମହୁମାଛିମାନଙ୍କୁ ସଙ୍କେତ ଦେଲା।
କବାଟ ପଛରୁ ଶହ ଶହ ମହୁମାଛି ବାହାରି ବଜ୍ର ଦେଵତାଙ୍କ ମୁହଁ, ଆଖି ଓ ଶରୀରରେ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଭାବେ ଚୋଟ ମାରିଵାକୁ ଲାଗିଲେ। ମହୁମାଛିଙ୍କ ଆକ୍ରମଣରେ ଵ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ବଜ୍ର ଦେଵତା ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିବା ପାଇଁ ଦ୍ୱାର ପାଖରେ ଥିଵା ସେହି ବଡ଼ ପାଣି ହାଣ୍ଡି ଭିତରକୁ ଡେଇଁପଡ଼ିଲେ। ମାତ୍ର ସେଠାରେ ଆଗରୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା କଙ୍କଡ଼ା। କଙ୍କଡ଼ା ତା’ର ତୀକ୍ଷ୍ଣ ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଵଜ୍ର ଦେଵତାଙ୍କ ପିଠି ଓ ବେକକୁ ଏମିତି ଜୋରରେ ଜାବୁଡ଼ି ଧରିଲା ଯେ ବଜ୍ର ଦେଵତା ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଚିତ୍କାର କରି ଉଠିଲେ ଏଵଂ କୁରାଢ଼ୀ ଫିଙ୍ଗି ସମ୍ରାଟଙ୍କ ଆଗରେ ଆତ୍ମସମର୍ପଣ କଲେ।
ନିଜର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବଡ଼ ଯୋଦ୍ଧାଙ୍କୁ ଏହି ଛୋଟ ଜୀଵମାନଙ୍କ ଆଗରେ ପରାସ୍ତ ହେଵାର ଦେଖି ସ୍ୱର୍ଗର ସମ୍ରାଟଙ୍କ ଅହଂକାର ଭାଙ୍ଗିଗଲା। ସେ ବୁଝିପାରିଲେ ଯେ ଏହି ଜୀଵମାନେ କୌଣସି ସାଧାରଣ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ଆସିନାହାନ୍ତି, ଏମାନଙ୍କ ପଛରେ କୌଣସି ବଡ଼ ସତ୍ୟ ରହିଛି।
ସମ୍ରାଟ ନିଜର ଆସନରୁ ଓହ୍ଲାଇ ଆସିଲେ ଏଵଂ ବେଙ୍ଗକୁ ସମ୍ମାନର ସହ ପଚାରିଲେ, "ହେ କ୍ଷୁଦ୍ର ଜୀଵ ! ତୁମର ସାହସ ଓ ରଣନୀତି ଅସାଧାରଣ। କୁହ, ତୁମେ କେଉଁ ଦୁଃଖ ନେଇ ସ୍ୱର୍ଗପୁରକୁ ଆସିଛ?"
ବେଙ୍ଗ ଅତି ନମ୍ରତାର ସହ କହିଲା:
"ହେ ସ୍ୱର୍ଗର ସମ୍ରାଟ୍ ! ଆପଣ ସ୍ୱର୍ଗର ସୁଖରେ ମଗ୍ନ ରହି ପୃଥିଵୀ ପୃଷ୍ଠକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲିଯାଇଛନ୍ତି। ଗତ ତିନି ଵର୍ଷ ହେଵ ପୃଥିଵୀରେ ବୁନ୍ଦାଏ ଵର୍ଷା ହୋଇନାହିଁ। ମଣିଷ, ଗଛଲତା ଓ ପଶୁପକ୍ଷୀ ଶୋଷରେ ମରୁଛନ୍ତି। ଯଦି ଆପଣ ସୃଷ୍ଟିର ରକ୍ଷାକର୍ତ୍ତା, ତେବେ ଆମ ପ୍ରତି ଏଭଳି ଅନ୍ୟାୟ କାହିଁକି?"
ସମ୍ରାଟ ନିଜର ଭୁଲ୍ ବୁଝିପାରିଲେ। ସେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ଜଳର ଦେଵତାଙ୍କୁ ପୃଥିଵୀ ଆଡ଼କୁ ମେଘ ପଠାଇଵା ପାଇଁ ଆଦେଶ ଦେଲେ । ଦେଖୁ ଦେଖୁ ସାରା ପୃଥିଵୀରେ କଳା ବାଦଲ ଵ୍ୟାପିଗଲା ଏଵଂ ମୂଷଳଧାରାରେ ଵର୍ଷା ଆରମ୍ଭ ହେଲା।
ଯେତେବେଳେ ବେଙ୍ଗ ଓ ତା’ର ସାଥୀମାନେ ଫେରିବାକୁ ବାହାରିଲେ, ସ୍ୱର୍ଗର ସମ୍ରାଟ ବେଙ୍ଗକୁ କହିଲେ: "ତୁମେ ପୃଥିଵୀର ପ୍ରକୃତ ରକ୍ଷକ। ଆଜିଠାରୁ ଵର୍ଷା ପାଇଁ ତୁମକୁ ଏତେ କଷ୍ଟ କରି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଆସିଵାକୁ ପଡ଼ିଵ ନାହିଁ। ଯେବେ ବି ପୃଥିଵୀରେ ପାଣିର ଆଵଶ୍ୟକତା ହେଵ ତୁମେ କେଵଳ ରଡ଼ି କଲେ, ମୁଁ ସେହି ସଙ୍କେତ ପାଇଵା ମାତ୍ରେ ପୃଥିଵୀକୁ ଵର୍ଷା ପଠାଇଦେବି ।"
ବେଙ୍ଗ ଓ ତା’ର ସାଥୀମାନେ ଵିଜୟୀ ହୋଇ ପୃଥିବୀକୁ ଫେରିଲେ। ମାଟି ପୁଣି ସବୁଜିମାରେ ଭରିଗଲା ଏଵଂ ସବୁ ଜୀବ ନୂଆ ଜୀବନ ପାଇଲେ।
ଭିଏତନାମର ଲୋକମାନେ ଆଜି ବି ଵିଶ୍ୱାସ କରନ୍ତି ଯେ, ଯେତେବେଳେ ବେଙ୍ଗ ଜୋରରେ ରଡି଼କରେ ସେତେବେଳେ ସେ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେଵତାଙ୍କୁ ନିଜର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ମନେ ପକାଇଦିଏ ଏଵଂ କିଛି ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ଆକାଶରୁ ଵର୍ଷାର ଆଗମନ ହୁଏ। ଏହି କାରଣରୁ ଭିଏତନାମୀ ଭାଷାରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପ୍ରଵାଦ ଅଛି: "Cóc là cậu ông Giời" ଅର୍ଥାତ୍: ବେଙ୍ଗ ହେଉଛି ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଵତାଙ୍କ ମାମୁଁ ।
ଭିଏତନାମୀ ସଂସ୍କୃତିରେ ଆମ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତି ପରି ପରିଵାରରେ "ମାମୁଁ" ଵା "Cậu"ଙ୍କୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସମ୍ମାନଜନକ ସ୍ଥାନ ଦିଆଯାଏ। ଭଣଜା ଯେତେ ବଡ଼, ଧନୀ ଵା ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହେଲେ ମଧ୍ୟ ସେ ନିଜ ମାମୁଁଙ୍କ କଥାକୁ ସହଜରେ କାଟିପାରେ ନାହିଁ ଏଵଂ ତାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇଵାକୁ ପଡ଼େ। ଯେହେତୁ ସ୍ୱର୍ଗର ଦେଵତା ବେଙ୍ଗର ପ୍ରତିଟି ଡାକ ଶୁଣି ଵର୍ଷା କରାଇଵାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ ଯେମିତି ଜଣେ ଭଣଜା ମାମୁଁଙ୍କ ଆଦେଶ ପାଳନ କରେ ସେଥିପାଇଁ ଭିଏତନାମର ଲୋକମାନେ ଵ୍ୟଙ୍ଗ ଓ ଆଦରରେ ବେଙ୍ଗକୁ "ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଵତାଙ୍କ ମାମୁଁ" ବୋଲି ଆଖ୍ୟା ଦେଲେ ।
ଆଜି ବି ଭିଏତନାମରେ ଯଦି କୌଣସି ସାଧାରଣ ଵ୍ୟକ୍ତି ବହୁତ ବଡ଼ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଵା ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ଲୋକଙ୍କ ସହ ଲଢ଼ିଵାକୁ ଡରେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ନିଜର ସୀମା ବାହାରକୁ ଯାଇ ଅହଂକାର ଦେଖାଏ, ତେବେ ଲୋକେ ତାକୁ ଥଟ୍ଟାରେ କହନ୍ତି, "ସେ ନିଜକୁ କ’ଣ ସ୍ୱର୍ଗ ଦେଵତାଙ୍କ ମାମୁଁ (ବେଙ୍ଗ) ଭାବୁଛି କି?"
