ଆଜିକାଲି ଭାରତର କିଛି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଵର୍ଗର ଲୋକମାନେ ନିଜକୁ ମୂଳ ନିଵାସୀ କହି ବୁଲୁଛନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ପ୍ରକୃତରେ କ'ଣ ସେମାନେ ମୂଳନିଵାସୀ ଏଵଂ ଅନ୍ୟମାନେ ଵିଦେଶୀ ? ଏହି ପ୍ରଶ୍ନଟି ଆଜିର ସମାଜରେ ଏକ ବଡ଼ ଵିତର୍କର ଵିଷୟ ହୋଇଛି। ଯଦି ଆମେ ଏହାର ଇତିହାସକୁ ଖୋଜିଵା ତେବେ ଜାଣିଵାକୁ ପାଇଵା ଯେ ଏହି 'ମୂଳନିଵାସୀ ବନାମ ଵିଦେଶୀ'ର ତତ୍ତ୍ୱ କୌଣସି ମୌଳିକ ସାମାଜିକ ଚିନ୍ତାଧାରାରୁ ଜନ୍ମ ନେଇ ନାହିଁ ଵରଂ ଏହା ଔପନେଵେଶିକ ଶାସନ ଓ ରାଜନୈତିକ ସ୍ୱାର୍ଥର ଏକ ସୁଚିନ୍ତିତ ଉତ୍ପାଦ ଅଟେ। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶର ତଥାକଥିତ ଭାଷାଵିଦ ଓ ଐତିହାସିକମାନେ ଵିଗତ ୨୫୦ ଵର୍ଷ ଧରି ଭାରତୀୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଏହି ଅର୍ଦ୍ଧସତ୍ୟ ହିଁ ପଢ଼ାଇ ଆସିଛନ୍ତି । ସେମାନେ ଭାରତର ସବୁ ଲୋକଙ୍କୁ ଵିଦେଶୀ ପ୍ରମାଣ କରିଛନ୍ତି ଏଵଂ ଏପରି କରିଵାର ସେତେବେଳେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ଥିଲା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଜାତ ହେଉଥିଵା ସ୍ଵଦେଶୀ ଭାଵନାକୁ ଦବେଇ ଦେଵା । ଗୋଟିଏ ଦେଶରେ ରହୁଥିଵା ସବୁ ଲୋକ ଯଦି ଵିଦେଶୀ ପ୍ରମାଣିତ ହୁଅନ୍ତି ତେବେ ସେ ଦେଶରେ ସ୍ଵଦେଶୀ ଭାଵନା କେବେହେଲେ ବି ସଶକ୍ତ ହେଵ ନାହିଁ ଏଵଂ ସେହି ଦେଶର ଲୋକମାନେ ଏକ ଵିଦେଶୀ ଶକ୍ତିର ଵଶତା ସ୍ଵୀକାର କରିଵାକୁ ସେତେଟା ନିନ୍ଦନୀୟ ଭାବିବେ ନାହିଁ । ଯାହାର ବାପ ଜେଜେବାପ ୧୪ ପୁରୁଷ ଭୃତ୍ୟ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି ସେ କିବା ସେହି କୌଳିକ ଵୃତ୍ତିକୁ ହୀନ ମନେ କରେ କି ? ଏହା ଵିଚାର କରି ଏକ ସୁଚିନ୍ତିତ ରଣନୀତି ଅଵଲମ୍ବନ କରି ଭାରତର ତତ୍କାଳୀନ ଇତିହାସ ଲେଖା ଯାଇଥିଲା । ତତ୍କାଳୀନ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଵିଦ୍ଵାନମାନେ ଭାଷା' ଓ 'ମଣିଷର ଵଂଶାନୁକ୍ରମ ଵା Geneticsକୁ ଏକା ବୋଲି ଭାବି ନେଇଥିଲେ । ସେତେବେଳେ ଵିଚାର କରାଯାଉଥିଲା ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାଷାଭାଷୀଙ୍କ ଜାତି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ଅଟେ । ତେଣୁ ଵିଭିନ୍ନ ତତ୍ତ୍ଵ ଆଧାରରେ ସମସ୍ତ ଭାରତୀୟଙ୍କୁ ଵିଦେଶୀ ବୋଲି ପ୍ରମାଣ କରିଵାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରାଗଲା ।
ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଵିଦ୍ଵାନମାନେ ଇଣ୍ଡୋ-ଆର୍ଯ୍ୟ ଭାଷାଗୁଡ଼ିକରେ କଥାଭାଷା ହେଉଥିଵା ଲୋକମାନେ ୩୫୦୦ ଵର୍ଷ ତଳେ ମଧ୍ୟ ଏସିଆରୁ ଆସିଥିଲେ ବୋଲି ମତପୋଷଣ କଲେ । କିନ୍ତୁ ପରେ ଜଣାଗଲା ଯେ ଦ୍ରାଵିଡ଼ମାନଙ୍କର ପୂର୍ଵଜମାନେ ମଧ୍ୟ ପ୍ରାୟ ୧୦,୦୦୦ ରୁ ୮,୦୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ପଶ୍ଚିମ ଏସିଆର ଜାଗ୍ରୋସ୍ ପର୍ଵତମାଳାରୁ (ଆଧୁନିକ ଇରାନ୍) ଆସି ଭାରତର ମୂଳ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଧିଵାସୀମାନଙ୍କ ସହ ମିଶିଥିଲେ। ଅଷ୍ଟ୍ରୋ-ଏସିଆଟିକ୍ ଭାଷା ପରିଵାର ବୋଲୁଥିଵା ମୁଣ୍ଡା ଭାଷା ଗୋଷ୍ଠୀର ଲୋକମାନଙ୍କର ପୂର୍ଵଜ ବି ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ଵ ଏସିଆ ଅର୍ଥାତ୍ ଵର୍ତ୍ତମାନର ଇଣ୍ଡୋଚୀନ୍ ଓ ଦକ୍ଷିଣ ଚୀନ୍ ଅଞ୍ଚଳରୁ ପ୍ରାୟ ୪,୦୦୦ରୁ ୩,୫୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵ ଦିଗରୁ ପ୍ରେଵେଶ କରିଥିଲେ । ସେହିପରି ସିନୋ-ତିବ୍ବତୀୟ ଭାଷା ପରିଵାରର ମୂଳ ସ୍ଥାନ ହେଉଛି ପୂର୍ଵ ଏସିଆର ୟେଲୋ ନଦୀ ଅଵଵାହିକା ଵା ଉତ୍ତର ଚୀନ୍ ଅଞ୍ଚଳ । ସେଠାରୁ ସେମାନେ ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହୋଇ ତିବ୍ବତ ଓ ମିଆଁମାର ଦେଇ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ଵ ଭାରତ ତଥା ହିମାଳୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ପ୍ରଵେଶ କରିଥିଲେ। ଏମାନଙ୍କର ଆଗମନ ଏକାଥରକେ ହୋଇନଥିଲା। ପ୍ରାୟ ୪,୦୦୦ ରୁ ୩,୦୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ସିନୋ ତିବ୍ବତୀ ଭାଷାଭାଷୀମାନେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଗୋଷ୍ଠୀ ହୋଇ ଭାରତରେ ପ୍ରଵେଶ କରିଵା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ ଏଵଂ ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟା ଶହ ଶହ ଵର୍ଷ ଧରି ଚାଲିଥିଲା। ତାଇ-କଦାଇ ଭାଷା ପରିଵାରର ଭାଷା ବୋଲୁଥିଵା ଲୋକମାନେ ଦକ୍ଷିଣ ଚୀନ୍ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ଵ ଏସିଆରୁ (ମୁଖ୍ୟତଃ ମିଆଁମାର ଵା ବର୍ମାରୁ) ଆସିଥିଲେ।
ଭାରତକୁ ଏମାନଙ୍କର ଆଗମନ ଐତିହାସିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଅପେକ୍ଷାକୃତ ନୂତନ। ଉଦାହରଣସ୍ୱରୂପ, ତାଇ ଗୋଷ୍ଠୀର 'ଆହୋମ' ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ତ୍ରୟୋଦଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ (ଖ୍ରୀ.ଅ. ୧୨୨୮) ଆସାମରେ ପ୍ରଵେଶ କରିଥିଲେ। ସେହିପରି ଖାମ୍ତି ଓ ଫାକେ ଭଳି ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗରେ (ପ୍ରାୟ ୧୭୭୫ ମସିହାରେ) ମିଆଁମାରରୁ ଭାରତର ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଦେଶ ଓ ଆସାମକୁ ଆସିଥିଲେ।
ଯଦି ମୂଳ ଭାରତଭୂଖଣ୍ଡରେ ବୋଲା ଯାଉଥିଵା ପାଞ୍ଚୋଟି ଭାଷାପରିଵାରର ସମସ୍ତ ଭାଷାଭାଷୀ ଵିଦେଶରୁ ଆସିଥିଲେ ତାହେଲେ ତା ପୂର୍ଵରୁ ଭାରତରେ କେଉଁମାନେ ରହୁଥିଲେ ? କ'ଣ ୧୦୦୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ଭାରତରେ କେଵଳ ବାଘ, ଭାଲୁ,ହାତୀ ଓ ହନୁମାଙ୍କଡ଼ ରହୁଥିଲେ କିନ୍ତୁ ମଣିଷ ରହୁନଥିଲେ ?
ଆଜି ଆମେ ଵିଭିନ୍ନ ପ୍ରମାଣ ବଳରେ ଜାଣିଛନ୍ତି ଯେ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶରେ ଲକ୍ଷାଧିକ ଵର୍ଷ ଧରି Homo ଵଂଶର ଏକାଧିକ ମାନଵଜାତି ବାସ କରିଥିଲେ। ଏମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ Homo erectus, Homo heidelbergensis (କିମ୍ବା ନର୍ମଦା ମାନଵ), Homo Denisovans ଓ Homo Neanderthals ଏଵଂ ଶେଷରେ Homo sapiens ଅନ୍ତର୍ଭୁକ୍ତ। ଏହାର ପ୍ରମାଣ ଜୀଵାଶ୍ମ, ପ୍ରସ୍ତର ଉପକରଣ ଓ ଆଧୁନିକ ମଣିଷଙ୍କ DNAରୁ ମିଳିଛି। ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ଯେ ଭାରତ ମାନଵ ଵିଵର୍ତ୍ତନର ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଓ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କେନ୍ଦ୍ର ଥିଲା।
ତେବେ ଆମ୍ଭମାନଙ୍କର ପୂର୍ଵଜ ଆଧୁନିକ ମାନଵଜାତି Homo sapiensମାନେ ଆଫ୍ରିକାରୁ ବାହାରି ଏସିଆ ଦେଇ ପ୍ରାୟ ୬୫,୦୦୦ରୁ ୫୦,୦୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲେ । ଵିଜ୍ଞାନ ଭାଷାରେ ସେଇ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ Ancient Ancestral South Indians(AASI) ଵା 'ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ' କୁହାଯାଏ।
ଡେଭିଡ୍ ରାଇକ୍,ନୀରଜ ରାୟ ଓ ବସନ୍ତ ସିନ୍ଦେଙ୍କ ଭଳି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଜିନ୍ ଵିଜ୍ଞାନୀମାନଙ୍କ ଗଵେଷଣା ଅନୁଯାୟୀ, ଆଧୁନିକ ଇଣ୍ଡିକ୍ ଭାଷାଭାଷୀଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ତିନୋଟି ମୂଳ ବଂଶାନୁକ୍ରମ ରହିଛି । ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ 'AASI' ଜିନ୍ ଅଞ୍ଚଳ ଭେଦରେ ୩୦% ରୁ ୬୫% ରହିଛି । ଓଡ଼ିଆ,ମରାଠୀ, ବଙ୍ଗାଳୀ ଓ ହିନ୍ଦୀ ଆଦି ଇଣ୍ଡୋ ଆର୍ଯ୍ୟ ଭାଷାଗୋଷ୍ଠୀର ଭାଷା ବୋଲୁଥିଵା ପୂର୍ଵ ଭାରତ (ଓଡ଼ିଶା, ବଙ୍ଗଳା), ମଧ୍ୟ ଭାରତ ଏଵଂ ଵିଭିନ୍ନ ଆର୍ଯ୍ୟ ଜନଜାତି ଓ ପଛୁଆ ଵର୍ଗଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ମାତ୍ରା ସର୍ଵାଧିକ (୫୦-୬୫%ରୁ ଅଧିକ) ମିଳେ । ଉତ୍ତର-ପଶ୍ଚିମ ଭାରତରେ ଏହା ଅପେକ୍ଷାକୃତ କମ୍ (୨୦-୩୦%) ଦେଖାଯାଏ।
ଇଣ୍ଡୋ ଆର୍ଯ୍ୟ ଭାଷାଗୋଷ୍ଠୀର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ "ପ୍ରାଚୀନ ଇରାନୀୟ କୃଷକଗୋଷ୍ଠୀ"ର ଲୋକଙ୍କ ଜିନ୍ ଅଞ୍ଚଳ ଭେଦରେ ପ୍ରାୟ ୩୦% ରୁ ୬୦% ରହିଥିଵା ଜଣାଯାଏ । ଏହି ଗୋଷ୍ଠୀ ପ୍ରାୟ ୧୦,୦୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ଆସି 'ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ'ଙ୍କ ସହ ମିଶି "ସିନ୍ଧୁ-ସରସ୍ଵତୀ ସଭ୍ୟତା" ଗଢ଼ିଥିଲେ। ସମଗ୍ର ଭାରତୀୟଙ୍କ ଶରୀରରେ ଏହି ଜିନ୍ ଏକ ବଡ଼ ଅଂଶ ଗ୍ରହଣ କରିଥାଏ। ପଶ୍ଚିମ ଓ ଉତ୍ତର ଭାରତରେ ଏହାର ମାତ୍ରା ୫୦%ରୁ ଅଧିକ ମିଳିଥାଏ। ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ସଂଖ୍ୟାରେ ଆସିଥିଵା ଷ୍ଟେପ୍ ଗୋଷ୍ଠୀର ମାନଵଙ୍କ ଜିନ୍ ଇଣ୍ଡୋ ଆର୍ଯ୍ୟ ଭାଷାଗୋଷ୍ଠୀର ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାୟ ୫% ରୁ ୩୦% ଦେଖାଯାଏ । ପଶ୍ଚିମ ଓ ଉତ୍ତର ଭାରତରେ ଏହି ଜିନ୍ ଅଧିକ ଦେଖାଯାଏ । ଦକ୍ଷିଣ ଓ ପୂର୍ଵ ଭାରତକୁ ଗଲେ ଏହାର ମାତ୍ରା କମି କମି ଯାଏ (୫-୧୦%)।
ସେହିପରି ଦ୍ରାଵିଡ଼ ଭାଷାପରିଵାରର ଭାଷା ବୋଲୁଥିଵା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ "AASI" ଜିନ୍ ୪୦% ରୁ ୭୦% ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ରହିଛି । ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ଏଵଂ ଵିଶେଷକରି ଦ୍ରାଵିଡ଼ ଆଦିଵାସୀ ଓ ନିମ୍ନ ଵର୍ଗଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଏହି ପ୍ରତିଶତ ସର୍ଵାଧିକ।
ଏହାଛଡ଼ା ଦ୍ରାଵିଡ଼ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରାଚୀନ ଇରାନୀୟ କୃଷକଗୋଷ୍ଠୀ ୨୦% ରୁ ୪୦% ମିଳେ । ଏହା ସେମାନଙ୍କର ଦ୍ୱିତୀୟ ମୁଖ୍ୟ ଜିନ୍। ପୁଣି ଷ୍ଟେପ୍ ଗୋଷ୍ଠୀର ଖୁବ୍ କମ୍ ୦% ରୁ ୧୦% ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜିନ୍ ମଧ୍ୟ ଦ୍ରାଵିଡ଼ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ମିଳେ ।
ସାନ୍ତାଳ, ମୁଣ୍ଡା, ହୋ ଭଳି ଭାରତର ମୁଣ୍ଡା ଭାଷା ବୋଲୁଥିଵା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ "AASI" ଜିନ୍ ୫୦% ରୁ ୭୫% ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମିଳିଥାଏ । ପ୍ରାୟ ୪,୦୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ଇଣ୍ଡୋଚୀନ୍ (ଭିଏତନାମ୍/ଲାଓସ୍)ଆଡ଼ୁ ଆସିଥିଵା ଏହି ମୁଣ୍ଡା ଭାଷାଭାଷୀମାନଙ୍କର ପୂର୍ଵଜଙ୍କ ଜିନ୍ ୧୫% ରୁ ୩୦% ରହିଛି । ଏତଦଵ୍ୟତୀତ ଅଞ୍ଚଳ ଭେଦରେ କମ୍ ପରିମାଣରେ ଅର୍ଥାତ୍ ୦%ରୁ ୫% ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଥିଲେ ବି ପ୍ରାଚୀନ ଇରାନୀୟ କୃଷକ ଜିନ୍ ଓ ଷ୍ଟେପ୍ ଜିନ୍ ଏହି ମୁଣ୍ଡା ଭାଷାଭାଷୀମାନଙ୍କଠାରେ ବି ରହିଛି । ଉତ୍ତର-ପୂର୍ଵ ଭାରତ (ମଣିପୁର, ନାଗାଲାଣ୍ଡ, ମିଜୋରାମ) ଏଵଂ ହିମାଳୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଵସଵାସ କରୁଥିଵା ସିନୋ ତିବ୍ବତୀ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ "ପୂର୍ଵ ଏସୀୟ ଜିନ୍" ଅଞ୍ଚଳ ଭେଦରେ ୬୦%ରୁ ୯୦% ଦେଖାଯାଏ । ଏତଦଵ୍ୟତୀତ ଉତ୍ତର ପୂର୍ଵ ଭାରତରେ ରହୁଥିଵା ସିନୋ ତିବ୍ବତୀ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅଞ୍ଚଳ ଭେଦରେ
ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ "AASI" ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜିନ୍ ୧୦% ରୁ ୩୦% ଦେଖାଯାଏ । ମେଘାଳୟ, ଆସାମ କିମ୍ବା ତ୍ରିପୁରା ଭଳି ଅଞ୍ଚଳରେ ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରାଚୀନ AASI ଭାରତୀୟଙ୍କ ସହ ମିଶିଛନ୍ତି ସେମାନଙ୍କଠାରେ ଏହି ମାତ୍ରା ଟିକେ ଅଧିକ ଥାଏ। କିନ୍ତୁ ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଦେଶ କିମ୍ବା ଲଦାଖରେ ଏହା ପ୍ରାୟ ନଥାଏ। ସେହିପରି ତାଇ କଦାଇ ଭାଷାପରିଵାରର ଭାଷା ବୋଲୁଥିଵା ଭାରତୀୟମାନଙ୍କ ଡିଏନଏରେ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ଵ / ପୂର୍ଵ ଏସୀୟ ଜିନ୍ ପ୍ରାୟ ୭୦% ରୁ ୯୦%+ ଥିଲାବେଳେ ବାକି ପ୍ରତିଶତ AASI ଜିନ୍ ମିଳେ ।
ଉପରୋକ୍ତ ଜେନେଟିକ୍ ଵିଶ୍ଳେଷଣରୁ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ଯେ, ଊନଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଐତିହାସିକ ଓ ତଥାକଥିତ ଭାଷାଵିଦମାନେ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟମୂଳକ ଭାବେ 'ଭାଷା' ଓ 'ଵଂଶାନୁକ୍ରମ' (Race/Genetics)କୁ ଏକାକାର କରିଦେଇଥିଲେ। ଵିଜ୍ଞାନ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହା ଏକ ଚରମ ମୂର୍ଖତା। ଗୋଟିଏ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ନିଜର ଆଵଶ୍ୟକତା, ଵାଣିଜ୍ୟ କିମ୍ବା ଶାସକଵର୍ଗଙ୍କ ପ୍ରଭାବରେ ନିଜର ଭାଷା ବଦଳାଇ ପାରେ, କିନ୍ତୁ ନିଜ ଶରୀରର ଜିନ୍ କେବେ ବଦଳାଇ ପାରିଵ ନାହିଁ। ଯେପରି ଆଜି ଭାରତର କୋଟି କୋଟି ଲୋକ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ କଥା ହେଉଛନ୍ତି ବୋଲି ସେମାନେ ଇଂରେଜ (Anglo-Saxon) ହୋଇଯିବେ ନାହିଁ, ଠିକ୍ ସେହିପରି ଅତୀତରେ ତିନି ଚାରୋଟି ଛୋଟ ଵିଦେଶୀ ମାନଵଗୋଷ୍ଠୀମାନଙ୍କର ଭାଷାକୁ ସ୍ଥାନୀୟ "AASI" ବହୁଳ ସମାଜ ଗ୍ରହଣ କରିନେଲା ବୋଲି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାଜ ଵିଦେଶୀ ହୋଇଯିଵ ନାହିଁ। ବାହାରୁ ଆସିଥିଵା ଖୁବ୍ କମ୍ ସଂଖ୍ୟକ ଲୋକଙ୍କ ଭାଷା ଵିଶାଳ ସ୍ଥାନୀୟ ଜନସଂଖ୍ୟା ଉପରେ ପ୍ରଭାବ ପକାଇଵାର ଏହି ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ସମାଜଵିଜ୍ଞାନରେ Elite Dominance ଵା 'ପ୍ରଭାଵଶାଳୀ ଗୋଷ୍ଠୀର ଆଧିପତ୍ୟ' କୁହାଯାଏ। ତେଣୁ, ଭାଷା ଆଧାରରେ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ ଵିଦେଶୀ ସଜାଇଵା ଏକ ବ୍ରିଟିଶ୍ ରାଜନୈତିକ ଷଡ଼ଯନ୍ତ୍ର ଥିଲା, ଯାହା ଆଜି ଡିଏନ୍ଏ ଟେଷ୍ଟିଂ ମେସିନ୍ ସାମ୍ନାରେ ଧରାଶାୟୀ ହୋଇଛି।
ଆଜକୁ ପ୍ରାୟ ୫,୦୦୦ ରୁ ୨,୦୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ଭାରତଵର୍ଷ ଏକ ଵିଶାଳ "Melting pot" ଵା 'ମହାମିଳନର କୁଣ୍ଡ' ସାଜିଥିଲା। ସେତେବେଳେ ସମାଜରେ ଜାତି ପ୍ରଥା ଵା ଵିଵାହଗତ କଟକଣା ଏତେ କଠୋର ନଥିଲା। ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ (AASI), ପ୍ରାଚୀନ ଇରାନୀୟ, ଷ୍ଟେପ୍ ଗୋଷ୍ଠୀ, ତିବ୍ବତୀୟ ଓ ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ଵ ଏସୀୟ ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅବାଧରେ ମିଶ୍ରଣ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସାମୂହିକ ମିଶ୍ରଣର ଫଳସ୍ୱରୂପ ହିଁ ଆଜିର 'ଆଧୁନିକ ଭାରତୀୟ'ଙ୍କ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଭାରତୀୟ ହେଉଛନ୍ତି ଏକ ଜେନେଟିକ୍ କକ୍ଟେଲ୍ (Genetic Cocktail)। ତେଣୁ, ଆଜି କୌଣସି ଗୋଟିଏ ବି ଭାରତୀୟ ଛାତି ପିଟି କହିପାରିବେ ନାହିଁ ଯେ ସେ 'ଶୁଦ୍ଧ ଆର୍ଯ୍ୟ' କିମ୍ବା 'ଶୁଦ୍ଧ ଦ୍ରାଵିଡ଼' ଵା 'ଶୁଦ୍ଧ ମୂଳନିବାସୀ'।
ଏହି ଵିସ୍ତୃତ ଵୈଜ୍ଞାନିକ ଓ ଐତିହାସିକ ଆଲୋଚନାରୁ ଆମେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ସୁନ୍ଦର ତଥା ଗଭୀର ଦାର୍ଶନିକ ସତ୍ୟର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଉ। ଵିଜ୍ଞାନ ଆମକୁ ଯାହା ଶିଖାଏ, ତାହା ଭାରତୀୟ ଦର୍ଶନର ଵସୁଧୈଵ କୁଟୁମ୍ବକମ୍ ଭାବନା ସହିତ ଅଦ୍ଭୁତ ଭାବେ ମେଳ ଖାଏ।
ଏଥିରୁ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ ଯେ ପ୍ରାୟତଃ ଭାରତର ସମସ୍ତ ଭାଷାପରିଵାରର ଭାଷାଗୁଡ଼ିକ ବୋଲୁଥିଵା ଲୋକଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଚୀନ ସୂତ୍ର ବାନ୍ଧି ହୋଇ ରହିଛି। ୬୦,୦୦୦ ବର୍ଷ ତଳେ ଆଫ୍ରିକାରୁ ଆସିଥିଵା ପ୍ରାଚୀନ ହୋମୋ ସାପିଏନ୍ସ (Homo sapiens) ଵା 'ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ' (AASI) ଙ୍କ ଜିନ୍, କାଶ୍ମୀରରୁ କନ୍ୟାକୁମାରୀ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏଵଂ ଗୁଜୁରାଟରୁ ଅରୁଣାଚଳ ପ୍ରଦେଶ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ସବୁ ଭାରତୀୟଙ୍କ ଠାରେ ଊଣା ଅଧିକେ ଵିଦ୍ୟମାନ ରହିଛି। ସବୁ ଜାତି, ଧର୍ମ ଓ ବର୍ଗର ଲୋକଙ୍କ ଶିରାପ୍ରଶିରାରେ ସେହି ପ୍ରାଚୀନତମ ସ୍ଥାନୀୟ ଅଧିଵାସୀଙ୍କ ରକ୍ତ ପ୍ରଵାହିତ ହେଉଛି। ତେଣୁ ଏହି ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଦେଖିଲେ, ଭାରତକୁ ବାହାରୁ ଆସିଥିଵା କୌଣସି ନୂଆ ଗୋଷ୍ଠୀ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଵିନାଶ କରି ନିଜର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ସ୍ଥାପନ କରିନାହାଁନ୍ତି (ଯେପରି ଆମେରିକା ଵା ଅଷ୍ଟ୍ରେଲିଆରେ ୟୁରୋପୀୟମାନେ କରିଥିଲେ)। ଵରଂ ବାହାରୁ ଯିଏ ବି ଆସିଛି, ସିଏ ଏହି ମୂଳ ଜାତି ସହ ମିଶିଯାଇଛି। ଅର୍ଥାତ୍, ସବୁ ଭାରତୀୟଙ୍କ ପୂର୍ଵଜ ଏଠାକାର ମୂଳନିବାସୀ ଥିଲେ। ଏ ମାଟି ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ।
କିନ୍ତୁ ସୂକ୍ଷ୍ମ ଭାବରେ ଦେଖିଲେ ଏକ ଵିପରୀତ ସତ୍ୟ ମଧ୍ୟ ଆମ ସାମ୍ନାକୁ ଆସେ। ସବୁ ଭାରତୀୟଙ୍କ ଜିନ୍ରେ ମୂଳନିଵାସୀ (AASI) ଙ୍କ ସହିତ ଵିଦେଶରୁ (ଇରାନ, ମଧ୍ୟ-ଏସିଆ, ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ଵ ଏସିଆ, ତିବ୍ବତ ଆଦିରୁ) ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସମୟକାଳରେ ଆସିଥିବା ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ମାନଵଗୋଷ୍ଠୀର ଜିନ୍ ମଧ୍ୟ ମିଶି ରହିଛି। ଏପରିକି, ଯାହାଙ୍କୁ ଆମେ 'ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ' ଵା ମୂଳନିଵାସୀ (AASI) ବୋଲି କହୁଛୁ, ସେମାନେ ମଧ୍ୟ ତ ଦିନେ ୬୦,୦୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ସୁଦୂର ଆଫ୍ରିକା ଛାଡ଼ି ଭାରତକୁ ଏକାକୀ ଆସିଥିଲେ ! ତା' ପୂର୍ଵରୁ ସେମାନେ ବି ତ ଏଠାକାର ନଥିଲେ। ତେଣୁ ଏ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଵିଚାର କଲେ କୁହାଯାଇପାରେ ଯେ— ଭାରତରେ କେହି ବି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ 'ମୂଳନିଵାସୀ' ନୁହଁନ୍ତି।
ଆମେ ସମସ୍ତେ ପ୍ରଵାସୀ। ଏ ପୃଥିଵୀର ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ହେଉଛି ନିରନ୍ତର ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ, ଅନ୍ୱେଷଣ ଓ ପ୍ରେମପୂର୍ଣ୍ଣ ମିଳନର ଏକ ଜୀଵନ୍ତ କାଵ୍ୟ। ଭାରତଵର୍ଷ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ରକ୍ତ, ଜାତି କିମ୍ବା ଵର୍ଣ୍ଣର ଦେଶ ନୁହେଁ। ଏହା ହେଉଛି ମାନଵ ସଭ୍ୟତାର ଏକ ମହାସାଗର। ଏଠାକୁ ଯେଉଁ ନଦୀ ଯେଉଁ ଦିଗରୁ ଆସିଛି, ନିଜର ପରିଚୟ ହରାଇ ଏହି ଵିଶାଳ ଭାରତୀୟତାର ସାଗରରେ ଵିଲୀନ ହୋଇଯାଇଛି। ଏଠାରେ କେହି ଵିଦେଶୀ ନୁହେଁ, ପୁଣି କେହି ବି ପୂର୍ଣ୍ଣ ମୂଳନିଵାସୀ ନୁହେଁ—ଆମେ ସମସ୍ତେ କେଵଳ 'ଭାରତୀୟ'।
••••••••••••••••••••••••••••••••••••
•••••••••••••ତଥ୍ୟ ଉତ୍ସ••••••••••••••
••••••••••••••••••••••••••••••••••••
1.Who We Are and How We Got Here: Ancient DNA and the New Science of the Human Past — Reich, David (2018)
ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ପ୍ରାଚୀନ DNA ଗଵେଷଣା ଆଧାରରେ ଭାରତୀୟ ଜନସଂଖ୍ୟାର ପ୍ରାଚୀନ ମୂଳଦୁଆ, ଵିଶେଷକରି Ancestral North Indians (ANI), Ancestral South Indians (ASI) ଓ ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ Ancient Ancestral South Indian (AASI) ଵଂଶାନୁକ୍ରମ ଵିଷୟରେ ବିସ୍ତୃତ ଵୈଜ୍ଞାନିକ ତଥ୍ୟ ଦିଆଯାଇଛି।
2.The formation of human populations in South and Central Asia. Science, 365(6457), eaat7487.—Narasimhan, V. M., Patterson, N., Moorjani, P., Rohland, N., Bernardos, R., Mallick, S., ... & Reich, D. (2019).
ଏହା ଦକ୍ଷିଣ ଓ ମଧ୍ୟ ଏସିଆର ମାନବ ଜନସଂଖ୍ୟା ଗଠନ ଉପରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଵେଷଣା ପତ୍ର। ଏଥିରେ ପ୍ରଥମ ଭାରତୀୟ (AASI), ପ୍ରାଚୀନ ଇରାନୀୟ କୃଷକ ଓ ମଧ୍ୟ ଏସିଆର ଷ୍ଟେପ୍ (Steppe) ଗୋଷ୍ଠୀର ବହୁସ୍ତରୀୟ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ ଓ ସେମାନଙ୍କ ଜେନେଟିକ୍ ମିଶ୍ରଣକୁ ଦର୍ଶାଯାଇଛି।
3.An Ancient Harappan Genome Lacks Ancestry from Steppe Pastoralists or Iranian Farmers. Cell, 179(3), 729-735.—Shinde, V., Narasimhan, V. M., Rohland, N., Mallick, S., Mah, M., Lipson, M., ... & Reich, D. (2019).
ହରିୟାଣାର ରାଖୀଗଢ଼ୀରୁ ମିଳିଥିଵା ସିନ୍ଧୁ ସଭ୍ୟତାର କଙ୍କାଳର DNA ଵିଶ୍ଳେଷଣ ଉପରେ ଆଧାରିତ ଏହି ଗଵେଷଣା। ଏଥିରୁ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଥିଲା ଯେ ସିନ୍ଧୁ ସଭ୍ୟତାର ଲୋକଙ୍କ ନିକଟରେ AASI ଓ ପ୍ରାଚୀନ ଇରାନୀୟ ଜିନ୍ ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ସେତେବେଳ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ଷ୍ଟେପ୍ (Steppe) ଗୋଷ୍ଠୀର ଜିନ୍ ନଥିଲା।
4.Early Indians: The Story of Our Ancestors and Where We Came From—Joseph, Tony (2018).
ଏହି ପୁସ୍ତକଟି ଜେନେଟିକ୍ସ, ପ୍ରତ୍ନତତ୍ତ୍ୱ ଓ ଭାଷାଵିଜ୍ଞାନକୁ ଏକତ୍ର କରି ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶକୁ ଆସିଥିବା ଚାରୋଟି ପ୍ରମୁଖ ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଏଵଂ ଭାରତୀୟଙ୍କ ପୂର୍ଵଜଙ୍କ ଇତିହାସକୁ ସରଳ ଭାବେ ବୁଝାଇଥାଏ।
5.Genetic evidence for recent population mixture in India. The American Journal of Human Genetics, 93(3), 422-438.—Moorjani, P., Thangaraj, K., Patterson, N., Lipson, M., Loh, P. R., Govindaraj, P., ... & Reich, D. (2013).
ଏହି ଗଵେଷଣାରୁ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଛି ଯେ ଆଜିରୁ ପ୍ରାୟ ୪,୨୦୦ ରୁ ୧,୯୦୦ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ (ଗୁପ୍ତ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ସମୟରେ ଜାତିଗତ କଟକଣା କଠୋର ହେଵା ପୂର୍ଵରୁ) ଭାରତର ଵିଭିନ୍ନ ଭାଷା, ଅଞ୍ଚଳ ଓ ସମାଜ ମଧ୍ୟରେ ଵ୍ୟାପକ ଭାବେ ଜେନେଟିକ୍ ମିଶ୍ରଣ ଘଟିଥିଲା।
6.Genomic analysis of Andamanese provides insights into ancient South Asian population history. Nature Genetics, 48(9), 1066-1010.—Mondal, M., Bergström, A., Seredych, J., Singh, P. P., Mishra, S., Javed, A., ... & Jarve, M. (2016).
ଆଣ୍ଡାମାନ ଦ୍ୱୀପପୁଞ୍ଜର ଆଦିଵାସୀଙ୍କ ଜିନୋମ୍ ଵିଶ୍ଳେଷଣ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ (AASI) ଵଂଶାନୁକ୍ରମ ଏଵଂ ଦକ୍ଷିଣ ଏସିଆରେ ମାନଵଜାତିର ପ୍ରାଚୀନ ଇତିହାସ ସହିତ ସେମାନଙ୍କର ଗଭୀର ସମ୍ପର୍କକୁ ଏହି ପେପର ପ୍ରକାଶ କରିଛି।
7.Population genetic structure in Indian Austroasiatic speakers: the impact of host genetics in the history of wildlife and human expansion. Molecular Biology and Evolution, 28(2), 1013-1024.—Chaubey, G., Metspalu, M., Choi, Y., Mägi, R., Romero, I. G., Soares, P., ... & Kivisild, T. (2011).
ଭାରତର ଅଷ୍ଟ୍ରୋ-ଏସିଆଟିକ୍ (ମୁଣ୍ଡା) ଭାଷାଭାଷୀ ଗୋଷ୍ଠୀ (ଯେପରି ସାନ୍ତାଳ, ମୁଣ୍ଡା, ହୋ)ଙ୍କ ଜେନେଟିକ୍ ଗଠନ, ସେମାନଙ୍କର ଦକ୍ଷିଣ-ପୂର୍ଵ ଏସିଆ ସହିତ ସମ୍ପର୍କ ଏଵଂ ସ୍ଥାନୀୟ AASI ଜନସଂଖ୍ୟା ସହ ସେମାନଙ୍କର ମିଶ୍ରଣକୁ ଏଥିରେ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରାଯାଇଛି।
8.Languages of the Himalayas: An Ethnolinguistic Handbook of the Greater Himalayan Region.—Van Driem, George (2001).
ହିମାଳୟ ଓ ଉତ୍ତର-ପୂର୍ଵ ଭାରତୀୟ ଅଞ୍ଚଳରେ ସିନୋ-ତିବ୍ବତୀୟ ତଥା ଅଷ୍ଟ୍ରୋ-ଏସିଆଟିକ୍ ଭାଷା ପରିଵାରର ଵିକାଶ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ଥାନାନ୍ତରଣ ଏଵଂ ଭାଷାଗତ ଐତିହାସିକ ପୃଷ୍ଠଭୂମି ଵିଷୟରେ ଏହି ପୁସ୍ତକରେ ପ୍ରାମାଣିକ ତଥ୍ୟ ରହିଛି।
•••••••••••••••••••••••••••••••••••••
