କେମିତି ଚୀନଦେଶର ନାମ China ହେଲା ?

ମାନଵ ଇତିହାସର ଏକ ଵିସ୍ମୟକର ଦିଗ ଆମର ଭାଷା ଏଵଂ କଳ୍ପନା ଶକ୍ତି ଅଟେ। ଅନ୍ୟ ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କଠାରୁ ହୋମୋ ସାପିଏନ୍ସକୁ ଯାହା ଅଲଗା କରେ, ତାହା ହେଉଛି ଆମର ଏପରି ଜିନିଷ ଉପରେ ଵିଶ୍ୱାସ କରିଵାର ଅଦ୍ଭୁତ କ୍ଷମତା, ଯାହାର କୌଣସି ଭୌତିକ ଅସ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ। ନଦୀ, ପର୍ଵତ, ଗଛ ଓ ଜୀଵଜନ୍ତୁ ଵାସ୍ତଵ ଅଟନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ଗୋଟିଏ 'ଦେଶ' ଵା ତାର 'ନାମ' କେଵଳ ଆମ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ରହିଥିଵା ଏକ ସାମୂହିକ କଳ୍ପନା ଵା କଳ୍ପିତ ଵାସ୍ତଵତା ଅଟେ । ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଵର୍ଷ ଧରି ଯେତେବେଳେ ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ମଣିଷ ଶିକାରୀ ସଂଗ୍ରାହକ ଭାଵରେ ପୃଥିଵୀ ବୁଲୁଥିଲା, ସେତେବେଳେ ଭୂମିର କୌଣସି ନାମ ନଥିଲା କିମ୍ଵା ପୃଥିଵୀରେ କୌଣସି ସୀମାରେଖା ନଥିଲା। କିନ୍ତୁ କୃଷି ଵିପ୍ଳଵ ପରେ ଯେତେବେଳେ ମଣିଷ ସ୍ଥାୟୀ ଵସତି ସ୍ଥାପନ କଲା ଏଵଂ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଗଠନ କରିଵା ଆରମ୍ଭ କଲା, ସେତେବେଳେ ଜନ୍ମ ନେଲା ରାଷ୍ଟ୍ରର ଧାରଣା। ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଵିଶାଳ ଭୂଖଣ୍ଡକୁ ଗୋଟାଏ ନାମ ଦେଵା କେଵଳ ଏକ ଭୌଗୋଳିକ ପରିଚୟ ନୁହେଁ ଵରଂ ଏହା ମାନଵୀୟ ଅହଂକାର, ସାଂସ୍କୃତିକ ଗର୍ଵ ଏଵଂ ଏକ ସାମୂହିକ ପରିଚୟର ଵୃହତ୍ତମ ପ୍ରତୀକ। ଆଜି ଆମେ ଯେଉଁ ଦେଶକୁ 'ଚୀନ' ନାମରେ ଜାଣିଛୁ , ତାର ନାମକରଣର ଇତିହାସ କେଵଳ କିଛି ଶବ୍ଦର ଉତ୍ପତ୍ତି ନୁହେଁ ଵରଂ ଏହା ହେଉଛି ଵିଭିନ୍ନ ସଭ୍ୟତା ମଧ୍ୟରେ ଥିଵା ସମ୍ପର୍କ,ଵାଣିଜ୍ୟ ଏଵଂ ମାନଵୀୟ ଅଵଧାରଣାର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୋମାଞ୍ଚକର କାହାଣୀ।

ଏସିଆ ମହାଦେଶର ପୂର୍ଵ ପ୍ରାନ୍ତକୁ ଦୃଷ୍ଟି ପକାଇଲେ ଆମେ ଦେଖିଵା ଯେ ପୀତ ନଦୀ ଵା Yellow River ଓ ୟାଙ୍ଗଜେ ନଦୀର ଉର୍ଵର ଉପତ୍ୟକାରେ ଏକ ଵିଶାଳ ତଥା ଜଟିଳ ସଭ୍ୟତାର ଵିକାଶ ଘଟିଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ଏହି ଅଞ୍ଚଳରେ ଵାସ କରୁଥିଵା ଲୋକମାନେ ପୃଥିଵୀର ଅନ୍ୟ ଭାଗରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଵିଚ୍ଛିନ୍ନ ଥିଲେ। ପ୍ରକୃତି ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଭେଦ୍ୟ ଦୁର୍ଗ ନିର୍ମାଣ କରିଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ଉତ୍ତର ଦିଗରେ ରହିଥିଲା ଭୟଙ୍କର ଗୋବି ମରୁଭୂମି ଓ ଶୀତଳ ଷ୍ଟେପ୍ସ ଅଞ୍ଚଳ, ପୂର୍ଵରେ ରହିଥିଲା ଅଥଳ ପ୍ରଶାନ୍ତ ମହାସାଗର, ଦକ୍ଷିଣରେ ଘଞ୍ଚ ଓ ଭୟଙ୍କର ଜଙ୍ଗଲ ଏଵଂ ପଶ୍ଚିମ ତଥା ଦକ୍ଷିଣ-ପଶ୍ଚିମ ଦିଗରେ ଵିଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ ହିମାଳୟ ପର୍ଵତମାଳା ତଥା ତିବ୍ବତର ମାଳଭୂମି ଏକ ଵିଶାଳ ପ୍ରାଚୀର ଭଳି ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଭୌଗୋଳିକ ଏକାକୀପଣ ସେଠାକାର ଅଧିଵାସୀଙ୍କ ମନରେ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓ ଆତ୍ମକେନ୍ଦ୍ରିକ ମାନସିକତା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା, ଯାହା ସେମାନଙ୍କର ଵୈଶ୍ୱିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ ଓ ନାମକରଣ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଗଭୀର ଭାଵରେ ପ୍ରଭାଵିତ କରିଥିଲା।

ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ସେଠାକାର ଲୋକମାନେ ନିଜ ଦେଶକୁ କେଵେହେଲେ 'ଚୀନ' ବୋଲି ଡାକୁନଥିଲେ କିମ୍ଵା ନିଜକୁ 'ଚାଇନିଜ୍' ଭାବୁନଥିଲେ। ଵାସ୍ତଵରେ, ଏକ 'ଦେଶ' ଵା ରାଷ୍ଟ୍ରର ଆଧୁନିକ ଧାରଣା ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ନଥିଲା। ସେମାନେ ମୁଖ୍ୟତଃ କ୍ଷମତାରେ ଥିଵା ରାଜଵଂଶର ନାମ ଅନୁସାରେ ନିଜ ରାଜ୍ୟକୁ ଚିହ୍ନଟ କରୁଥିଲେ, ଯେପରିକି ସିଆ ରାଜଵଂଶ, ସାଙ୍ଗ ରାଜଵଂଶ କିମ୍ଵା ଝୋଉ ରାଜଵଂଶ। ତଥାପି, ଭୌଗୋଳିକ ଓ ରାଜନୈତିକ ସ୍ତରରେ ସମଗ୍ର ଅଞ୍ଚଳକୁ ବୁଝାଇଵା ପାଇଁ ସେମାନେ ଏକ ଵୃହତ୍ତର ଶବ୍ଦ ଵ୍ୟଵହାର କରୁଥିଲେ, ତାହା ହେଉଛି 'ତିଆନକ୍ସିଆ' (Tianxia)। ଏହି ଶବ୍ଦର ଆକ୍ଷରିକ ଅର୍ଥ ହେଉଛି 'ସ୍ୱର୍ଗ ତଳେ ଥିଵା ସମସ୍ତ ଵିଷୟ' ଵା 'ଆକାଶ ତଳର ସମଗ୍ର ଦୁନିଆ'। ସେମାନଙ୍କର ଵିଶ୍ୱଵ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସମ୍ପର୍କିତ ଧାରଣା ଅନୁଯାୟୀ, ଆକାଶ ଗୋଲାକାର ଥିଲା ଏଵଂ ପୃଥିଵୀ ଵର୍ଗାକାର ଥିଲା। ଏହି ଆକାଶ ଓ ପୃଥିଵୀର ମିଳନ ସ୍ଥଳରେ ଏକ ପଵିତ୍ର ଶାସନ ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ରହିଥିଲା, ଯାହା ସମଗ୍ର ମାନଵ ଜାତିର ସର୍ଵୋଚ୍ଚ ଓ ଏକମାତ୍ର ଵୈଧ ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ବୋଲି ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଵିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ।

ଏହି ଵିଶାଳ ଵର୍ଗାକାର ପୃଥିଵୀର ଠିକ୍ କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁରେ ଏକ ପଵିତ୍ର ଓ ଉନ୍ନତ ସ୍ଥାନ ରହିଛି ବୋଲି ସେମାନେ କଳ୍ପନା କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ ସେମାନେ ନାମ ଦେଇଥିଲେ 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓ' (Zhongguo)। ମାଣ୍ଡାରିନ୍ ଭାଷାରେ 'ଝୋଙ୍ଗ' ର ଅର୍ଥ ହେଉଛି 'ମଝି' ଵା 'କେନ୍ଦ୍ର' ଏଵଂ 'ଗୁଓ' ର ଅର୍ଥ ହେଉଛି 'ରାଜ୍ୟ' ଵା 'ରାଷ୍ଟ୍ର'। ତେଣୁ 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓ'ର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅର୍ଥ ହେଲା 'ମଧ୍ୟଵର୍ତ୍ତୀ ରାଷ୍ଟ୍ର' ଵା ଇଂରାଜୀରେ ଯାହାକୁ ଆମେ ମିଡିଲ୍ କିଙ୍ଗଡମ୍ (Middle Kingdom) କହୁ। ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଏହି ଶବ୍ଦ କେଵଳ ରାଜଧାନୀ କିମ୍ଵା ରାଜାଙ୍କ ଵାସସ୍ଥାନକୁ ହିଁ ବୁଝାଉଥିଲା। ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ଵ ପ୍ରଥମ ସହସ୍ରାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ ପଶ୍ଚିମ ଝୋଉ ରାଜଵଂଶ ସମୟରେ, ଏକ ବ୍ରୋଞ୍ଜ ପାତ୍ର ଉପରେ ଖୋଦିତ ହୋଇଥିଵା ପ୍ରାଚୀନ ଲିପିରୁ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଐତିହାସିକ ସ୍ତରରେ 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓ' ଶବ୍ଦର ପ୍ରମାଣ ମିଳିଥାଏ। ସେହି ସମୟରେ ଏହା ଏକ ସୀମିତ ଭୌଗୋଳିକ ଶବ୍ଦ ଥିଲା ଯାହା ପୀତ ନଦୀର କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ସମତଳ ଅଞ୍ଚଳକୁ ସୂଚାଉଥିଲା ଏଵଂ ସେହି ଅଞ୍ଚଳ ସେତେବେଳେ ଉନ୍ନତ କୃଷି ପ୍ରଣାଳୀ ଓ ରାଜନୈତିକ ସଭ୍ୟତାର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ ଥିଲା।

କ୍ରମେ ଏହି 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓ' ଶବ୍ଦଟି କେଵଳ ଏକ ଭୌଗୋଳିକ ପରିଚୟ ନହୋଇ ଏକ ଗଭୀର ମନସ୍ତାତ୍ୱିକ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଅର୍ଥ ଗ୍ରହଣ କଲା। Homo sapiensମାନେ ସର୍ଵଦା ନିଜକୁ ଗୋଷ୍ଠୀରେ ଵିଭକ୍ତ କରିଵାକୁ ପସନ୍ଦ କରନ୍ତି ଯେଉଁଠି ମୂଳ ମନ୍ତ୍ର ଥାଏ 'ଆମେ' ଓ 'ସେମାନେ'। ପ୍ରାଚୀନ ଚୀନର ଏହି ଅଧିଵାସୀମାନେ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି ପୃଥିଵୀର ଏକମାତ୍ର ସଭ୍ୟ ମଣିଷ ଏଵଂ ସେମାନଙ୍କର ଵିଶାଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ହିଁ ସମଗ୍ର ଵିଶ୍ୱର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁ। ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ରାଟଙ୍କୁ କୁହାଯାଉଥିଲା 'ତିଆଞ୍ଜି' (Tianzi), ଯାହାର ଅର୍ଥ ହେଉଛି 'ସ୍ୱର୍ଗର ପୁତ୍ର'। ସେମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଵିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ ସ୍ୱର୍ଗର ପୁତ୍ରଙ୍କ ପାଖରେ 'Mandate of Heaven' ଵା ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଆଦେଶ ରହିଛି, ଯାହା ବଳରେ ସେ କେଵଳ ତାଙ୍କ ନିଜ ରାଜ୍ୟ ନୁହେଁ, ଵରଂ ସମଗ୍ର ଦୁନିଆ ଵା 'ତିଆନକ୍ସିଆ' ଉପରେ ଶାସନ କରିଵାର ନ୍ୟାୟଗତ ଅଧିକାର ରଖିଛନ୍ତି। ଯେହେତୁ ସେମାନେ ବହୁ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ନିଜ ଆଖପାଖରେ କୌଣସି ସମାନ ଧରଣର ଉନ୍ନତ ସଭ୍ୟତା ସହିତ ଵିଶେଷ ସମ୍ପର୍କରେ ଆସିନଥିଲେ, ତେଣୁ ସେମାନଙ୍କର ଏହି କଳ୍ପିତ ଵାସ୍ତଵତା ଅତୁଟ ରହିଥିଲା ଯେ ମାନଵ ଜାତିର ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ଓ ଏକମାତ୍ର ଉନ୍ନତ ସମାଜ କେଵଳ ତାଙ୍କରି ରାଷ୍ଟ୍ରରେ ହିଁ ଵିଦ୍ୟମାନ।

ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠତ୍ୱର ମାନସିକତାରୁ ହିଁ ଜନ୍ମ ନେଇଥିଲା ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସାଂସ୍କୃତିକ ଵିଭାଜନ, ଯାହାକୁ ଇତିହାସକାରମାନେ 'Hua-Yi' ଭେଦଭାବ ବୋଲି ଵର୍ଣ୍ଣନା କରିଥାନ୍ତି। 'ହୁଆ' ଵା 'କ୍ସିଆ' ଶବ୍ଦର ଅର୍ଥ ଥିଲା ସଭ୍ୟ ଏଵଂ ମାର୍ଜିତ ଵ୍ୟକ୍ତି— ଅର୍ଥାତ୍ ଯେଉଁମାନେ ଝୋଙ୍ଗଗୁଓରେ ଵାସ କରୁଥିଲେ, ଉନ୍ନତ ଭାଷା କହୁଥିଲେ, ସୁନ୍ଦର ରେଶମ ଵସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧୁଥିଲେ, ଉନ୍ନତ କୃଷି କରୁଥିଲେ ଏଵଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସାମାଜିକ ରୀତିନୀତି ପାଳନ କରୁଥିଲେ। ଏହାର ଵିପରୀତରେ ଥିଲା 'ୟି' ଶବ୍ଦ, ଯାହାର ଅର୍ଥ ଥିଲା ଅସଭ୍ୟ ଵା ବର୍ବର। କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ରାଷ୍ଟ୍ରର ଚତୁର୍ଦ୍ଦିଗରେ ଵାସ କରୁଥିଵା ଵିଭିନ୍ନ ପ୍ରାନ୍ତୀୟ ଓ ଯାଯାବର ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେମାନେ ନିମ୍ନ ସ୍ତରର ମଣିଷ ଭାବେ ଗଣନା କରୁଥିଲେ। ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଵିଶ୍ୱ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ ମାତ୍ର ଦୁଇ ଭାଗରେ ଵିଭକ୍ତ ଥିଲା— ଗୋଟିଏ ହେଉଛି କେନ୍ଦ୍ରରେ ଥିଵା ଆଲୋକିତ ଓ ସଭ୍ୟ ରାଷ୍ଟ୍ର ଏଵଂ ଅନ୍ୟଟି ହେଉଛି ଏହାର ଚାରିପାଖରେ ଘେରି ରହିଥିଵା ଅସଭ୍ୟ ବର୍ବରମାନଙ୍କର ଅନ୍ଧକାରମୟ ପୃଥିଵୀ।

ଯେତେବେଳେ କୌଣସି ଏକ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ନିଜକୁ ସମଗ୍ର ଵିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର କେନ୍ଦ୍ର ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ କରିନିଏ, ସେତେବେଳେ ତାକୁ ନିଜର ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ନାମ ରଖିଵାର ଆଵଶ୍ୟକତା ପଡ଼େନାହିଁ। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ଆଜି ପୃଥିଵୀ ଵ୍ୟତୀତ ଵ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ଯଦି ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଗ୍ରହରେ ଜୀଵ ନାହାନ୍ତି ବୋଲି ଆମେ ଭାବୁ, ତେବେ ମହାଜାଗତିକ ସ୍ତରରେ ନିଜକୁ ପୃଥିଵୀଵାସୀ ବୋଲି ବାରମ୍ଵାର ପରିଚୟ ଦେଵାର କୌଣସି ଆଵଶ୍ୟକତା ନଥାଏ। ଠିକ୍ ସେହିପରି ପ୍ରାଚୀନ ଚୀନର ଲୋକମାନଙ୍କ ପାଇଁ ସେମାନଙ୍କର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ହିଁ ଏକମାତ୍ର ସଭ୍ୟ ଦୁନିଆ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ଅନ୍ୟ ଦେଶମାନଙ୍କ ସହ ତୁଳନା କରିଵା ପାଇଁ ଵା ଏକ ଵିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ସମାଜରେ ନିଜକୁ ଅଲଗା ପ୍ରମାଣିତ କରିଵା ପାଇଁ ଆଜିର 'ଚୀନ' ଭଳି କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଜାତୀୟ ନାମର ପ୍ରୟୋଜନ ହିଁ ନଥିଲା। ଏହି ଆତ୍ମକେନ୍ଦ୍ରିକ ଵିଶ୍ୱଵିଶ୍ୱାସ ହଜାର ହଜାର ଵର୍ଷ ଧରି ସେମାନଙ୍କର ରାଜନୀତି, କଳା ଓ ସମାଜକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ରଖିଥିଲା। 

ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ଵ ତୃତୀୟ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ ପୀତ ନଦୀର ଉପତ୍ୟକାରେ ଏକ ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ ଘଟଣା ଘଟିଲା, ଯାହା ମାନଵ ଇତିହାସର ଗତିପଥକୁ ଗଭୀର ଭାଵରେ ପ୍ରଭାଵିତ କରିଥିଲା। ହୋମୋ ସାପିଏନ୍ସର ଇତିହାସରେ ସାମ୍ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକ କେଵଳ ଖଣ୍ଡା ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମିତ ହୁଅନ୍ତି ନାହିଁ ଵରଂ ସେଗୁଡ଼ିକ ଏକ ସାମୂହିକ କଳ୍ପନା ଏଵଂ ପ୍ରଶାସନିକ ଶୃଙ୍ଖଳା ମାଧ୍ୟମରେ ତିଷ୍ଠି ରହନ୍ତି। ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ପରସ୍ପର ସହ ରକ୍ତାକ୍ତ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିଵା ଛୋଟ ଛୋଟ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ରିତ କରି ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରାକ୍ରମୀ ଶାସକ ସମଗ୍ର ଭୂଖଣ୍ଡକୁ ଏକ ଵିଶାଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟରେ ପରିଣତ କଲେ। ତାଙ୍କ ନାମ ଥିଲା କିନ୍ ସି ହୁଆଙ୍ଗ (Qin Shi Huang) ଏଵଂ ତାଙ୍କ ନଵଗଠିତ ରାଜଵଂଶର ନାମ ଥିଲା 'କିନ୍' (Qin), ଯାହାର ଉଚ୍ଚାରଣ ପ୍ରାୟତଃ 'ଚିନ୍' ଭଳି କରାଯାଉଥିଲା।

ଏହି Qin ଵା ଚିନ୍ ରାଜଵଂଶର ଶାସନ କାଳ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ଖୁବ୍ କମ୍ ସମୟ ପାଇଁ ଥିଲା— ମାତ୍ର ପନ୍ଦର ଵର୍ଷ। କିନ୍ତୁ ଏହି ସ୍ୱଳ୍ପ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ ସେମାନେ ମାନଵ ସମାଜର ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ଏକ ଅଦ୍ଭୁତପୂର୍ଵ ଭିତ୍ତିଭୂମି ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏକ ପ୍ରଵଳ ଶକ୍ତିଶାଳୀ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ପ୍ରଶାସନ ଗଠନ କଲେ, ସମଗ୍ର ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ସମାନ ମୁଦ୍ରା ପ୍ରଚଳନ କଲେ, ସମାନ ଲିପି ବାହାର କଲେ ଏଵଂ ଏକ ଵିଶାଳ ସେନାଵାହିନୀ ପ୍ରସ୍ତୁତ କଲେ। ଉତ୍ତର ଦିଗରୁ ଆକ୍ରମଣ କରୁଥିଵା ଯାଯାବରମାନଙ୍କୁ ଅଟକାଇଵା ପାଇଁ ସେମାନେ ଏକ ସୁଦୀର୍ଘ ପ୍ରାଚୀର ନିର୍ମାଣ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯାହା ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଵିଶ୍ୱପ୍ରସିଦ୍ଧ 'Great Wall of China' ନାମରେ ପରିଚିତ ହେଲା। ଯଦିଓ ଚିନ୍ ରାଜଵଂଶ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ପତନ ଆଡ଼କୁ ଗତି କଲା ତଥାପି ସେହି ଅଳ୍ପ କିଛି ଵର୍ଷର କ୍ଷମତା ପ୍ରଦର୍ଶନର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି ଏତେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲା ଯେ ଏହାର ଖ୍ୟାତି ଏସିଆ ମହାଦେଶର ଵିଶାଳ ମରୁଭୂମି ଓ ଅଭେଦ୍ୟ ପର୍ଵତମାଳା ଅତିକ୍ରମ କରି ପଶ୍ଚିମ ଏଵଂ ଦକ୍ଷିଣ ଦିଗକୁ ଵ୍ୟାପିଵାରେ ଲାଗିଲା।

ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ହିମାଳୟର ଦକ୍ଷିଣ ପାର୍ଶ୍ୱରେ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ସଭ୍ୟତା ବୌଦ୍ଧିକ, ଦାର୍ଶନିକ ଓ ଵାଣିଜ୍ୟିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ଉତ୍କର୍ଷର ଶୀର୍ଷରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା। ମଣିଷର କଳ୍ପନା ଶକ୍ତି କେଵଳ ଧର୍ମ, ଦେଵତା ଵା ସାମାଜିକ ନିୟମରେ ସୀମିତ ନଥାଏ, ଏହା ଵ୍ୟାପାର, ସମ୍ପଦ ଓ ଅର୍ଥନୀତିକୁ ମଧ୍ୟ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରେ। ସେତେବେଳେ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟ ଵ୍ୟଵସାୟୀମାନେ ଉତ୍ତରପଥ ଏଵଂ ରେଶମ ମାର୍ଗ ଵା ରେଶମ ପଥ ମାଧ୍ୟମରେ ମଧ୍ୟ ଏସିଆ ଦେଇ ଯାତାୟାତ କରୁଥିଵା ଵିଦେଶୀ ଵଣିକମାନଙ୍କ ସମ୍ପର୍କରେ ଆସିଵା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ସେହି ଯାଯାବର ଵଣିକମାନେ ନିଜ ସାଥୀରେ ଏପରି ଏକ ଵସ୍ତ୍ର ଆଣୁଥିଲେ ଯାହାର ଚମକ, କୋମଳତା ଓ ଗୁଣଵତ୍ତା ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଚକିତ କରିଦେଇଥିଲା। ତାହା ଥିଲା ରେଶମ ଵା Silk। ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ରେଶମ କେଵଳ ଏକ କପଡ଼ା ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା କ୍ଷମତା ଏଵଂ ସାମାଜିକ ମର୍ଯ୍ୟାଦାର ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରତୀକ। ଏହି ଅପୂର୍ଵ ତଥା ମୂଲ୍ୟଵାନ ଵସ୍ତ୍ର କେଉଁଠୁ ଆସୁଛି ବୋଲି ଯେତେବେଳେ କୌତୂହଳ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଵଣିକମାନେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ ଯେ ଏହା ପୂର୍ଵ ଦିଗର ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଵିଶାଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟରୁ ଆସୁଛି, ଯାହାକୁ 'ଚିନ୍' (Qin) ରାଜଵଂଶ ଶାସନ କରୁଛନ୍ତି।

ଏହିଠାରୁ ହିଁ ମାନଵ ସମାଜର ଭାଷାଗତ ଏଵଂ ମନସ୍ତାତ୍ୱିକ ଖେଳ ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଭାରତୀୟ ପଣ୍ଡିତ ଓ ଵ୍ୟଵସାୟୀଙ୍କ ପାଇଁ ସେହି ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ରାଜନୀତି କିମ୍ଵା ସେମାନେ ନିଜକୁ 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓ' (ମଧ୍ୟଵର୍ତ୍ତୀ ରାଷ୍ଟ୍ର) ବୋଲି କହୁଛନ୍ତି କି ନାହିଁ, ତାହାର କୌଣସି ମୂଲ୍ୟ ନଥିଲା। ଏକ ଦୂରଵର୍ତ୍ତୀ ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ଚିହ୍ନିଵା ପାଇଁ Homo sapiens ସର୍ଵଦା ନିଜର ଜ୍ଞାତ ପରିସର ମଧ୍ୟରେ ଥିଵା ସବୁଠାରୁ ପ୍ରଭାଵଶାଳୀ ଉପାଦାନ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରେ। ଭାରତୀୟମାନେ ତ ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କୁ ଜାଣିଥିଲେ ଯେଉଁମାନେ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ ଏଵଂ ଯେଉଁମାନଙ୍କଠାରୁ ଏହି ମୂଲ୍ୟଵାନ ରେଶମ ଆସୁଥିଲା। ତେଣୁ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତ ଭାଷାରେ 'ଚିନ୍' ଶବ୍ଦରୁ ସ୍ୱାଭାଵିକ ଭାବରେ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଲା 'ଚୀନକ' (Cīnaka) ଏଵଂ 'ଚୀନ' (Cīna) ଶବ୍ଦ। ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ 'ଚୀନକ' ଶବ୍ଦଟି ମୁଖ୍ୟତଃ ସେହି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳରୁ ଆସୁଥିଵା ଲୋକମାନଙ୍କୁ କିମ୍ଵା ସେଠାରେ ଉତ୍ପାଦିତ ହେଉଥିଵା ସାମଗ୍ରୀକୁ ବୁଝାଇଵା ପାଇଁ ଏକ ଵିଶେଷଣ ଭାବରେ ଵ୍ୟଵହାର କରାଯାଉଥିଲା।

ଧୀରେ ଧୀରେ, ଆମ ମସ୍ତିଷ୍କର ସେହି ଅଦ୍ଭୁତ ସାମୂହିକ କଳ୍ପନା ପ୍ରକ୍ରିୟା ମାଧ୍ୟମରେ ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଜଣା ଭୂଖଣ୍ଡକୁ ଗୋଟିଏ ଶବ୍ଦରେ ବାନ୍ଧିଦେଉ, ସେହି ଵିଶାଳ ପୂର୍ଵଦେଶୀୟ ରାଷ୍ଟ୍ରଟି ସମଗ୍ର ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶ ପାଇଁ 'ଚୀନ' ଦେଶରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଏହି ନାମକରଣ କେଵଳ ବଜାର କିମ୍ଵା ଲୋକମୁଖରେ ସୀମିତ ହୋଇ ରହିନଥିଲା। ଏହା ଏତେ ଵ୍ୟାପକ ଭାବରେ ଗ୍ରହଣୀୟ ହୋଇଗଲା ଯେ, ଏହା ତତ୍କାଳୀନ ଭାରତୀୟ ଶାସ୍ତ୍ର ଓ ସାହିତ୍ୟରେ ଏକ ସାମୂହିକ ସତ୍ୟ ରୂପେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହେଲା। ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତର ଦୁଇ ମହାନ ମହାକାଵ୍ୟ 'ମହାଭାରତ' ଓ 'ରାମାୟଣ'ରେ ଏହି ଦୂରଵର୍ତ୍ତୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ଏଵଂ ତାହାର ଅଧିଵାସୀମାନଙ୍କର ସ୍ପଷ୍ଟ ଉଲ୍ଲେଖ ରହିଛି। ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ, ମହାଭାରତର ଆଦି ପର୍ଵ ଓ ସଭା ପର୍ଵରେ 'ଚୀନ'ମାନଙ୍କୁ ଏକ ଵିଦେଶୀ ଯୋଦ୍ଧା ଜାତି ଭାବରେ ଵର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି ଯେଉଁମାନେ ଭାରତଵର୍ଷର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ଵ ସୀମାନ୍ତରେ ଵାସ କରୁଥିଲେ ଏଵଂ ଅନେକ ସମୟରେ ଉପହାର ସ୍ୱରୂପ ମୂଲ୍ୟଵାନ ରେଶମ ଵସ୍ତ୍ର ନେଇ ଆସୁଥିଲେ।

ରାଜନୀତି ଓ ଅର୍ଥନୀତିର ପ୍ରାଚୀନ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଗ୍ରନ୍ଥ କୌଟିଲ୍ୟଙ୍କ 'ଅର୍ଥଶାସ୍ତ୍ର'ରେ ମଧ୍ୟ ଵାଣିଜ୍ୟିକ ସାମଗ୍ରୀର ଵିଵରଣୀ ଦେଵାବେଳେ 'ଚୀନପଟ୍ଟ' ଶବ୍ଦର ଉଲ୍ଲେଖ କରାଯାଇଛି। ସଂସ୍କୃତରେ ଏହାର ସିଧାସଳଖ ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଚୀନ ଦେଶରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହୋଇଥିଵା ପଟ୍ଟଵସ୍ତ୍ର ଵା ରେଶମ କପଡ଼ା। ଏହି ଐତିହାସିକ ତଥ୍ୟରୁ ଏହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୁଏ ଯେ, ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ଵ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଭାରତୀୟ ସମାଜରେ ରେଶମ କପଡ଼ା ଏତେ ମାତ୍ରାରେ ଲୋକପ୍ରିୟ ହୋଇସାରିଥିଲା ଯେ, ଏହାର ଉତ୍ପତ୍ତି ସ୍ଥଳର ନାମ ହିଁ ଏହାର ପରିଚୟ ପାଲଟି ଯାଇଥିଲା। ପରଵର୍ତ୍ତୀ କାଳରେ ରଚିତ ହୋଇଥିଵା ଅନେକ ସଂସ୍କୃତ କାଵ୍ୟ ଓ ନାଟକରେ 'ଚୀନାଂଶୁକ' ଶବ୍ଦର ଵ୍ୟଵହାର ଦେଖିଵାକୁ ମିଳେ, ଯାହା ଚୀନ ଦେଶରୁ ଆମଦାନୀ ହେଉଥିଵା ଉଚ୍ଚକୋଟୀର ମସୃଣ ଵସ୍ତ୍ରକୁ ବୁଝାଉଥିଲା।

ଏଠାରେ ଆମେ ଇତିହାସର ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଓ ରୋଚକ ଵିରୋଧାଭାସ ଦେଖିଵାକୁ ପାଉ। ମାନଵ ସମାଜ କିପରି ସାମୂହିକ କଳ୍ପନା ଓ ଅଜ୍ଞାନତା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରି ଗଢ଼ି ଉଠିଛି, ତାହାର ଏହା ଏକ ଜୀଵନ୍ତ ଉଦାହରଣ। ଗୋଟିଏ ପଟେ ପୀତ ନଦୀ ଉପତ୍ୟକାର ଅଧିଵାସୀମାନେ ନିଜକୁ କ୍ରମାଗତ ଭାଵେ 'ହାନ' (Han), 'ଟାଙ୍ଗ' (Tang) ଵା 'ମିଙ୍ଗ' (Ming) ରାଜଵଂଶର ପ୍ରଜା ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ। ସେମାନେ ନିଜ ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ସମଗ୍ର ଦୁନିଆର କେନ୍ଦ୍ର 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓ' (ମିଡିଲ୍ କିଙ୍ଗଡମ୍) ବୋଲି ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଵିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଏଵଂ ଅଵଶିଷ୍ଟ ଵିଶ୍ୱକୁ ଅସଭ୍ୟ ବୋଲି ହେୟଜ୍ଞାନ କରୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଦୌ ଜାଣିନଥିଲେ ଯେ ଵିଶାଳ ପର୍ଵତମାଳାର ସେପାରିରେ ଥିଵା ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଉନ୍ନତ ସଭ୍ୟତା ସେମାନଙ୍କ ଅଜାଣତରେ ସେମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଏକ ଅଲଗା ନାମ ଦେଇସାରିଛି। ଯେଉଁ ଚିନ୍ ରାଜଵଂଶ ମାତ୍ର ପନ୍ଦର ଵର୍ଷ ଶାସନ କରି ଵିଲୋପ ହୋଇଯାଇଥିଲା, ସେହି ରାଜଵଂଶ ପତନ ହେଵାର ଶହ ଶହ ଵର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଭାରତୀୟମାନେ ସେହି ଵିଶାଳ ଦେଶକୁ 'ଚୀନ' ନାମରେ ହିଁ ଜାଣିଥିଲେ। କାରଣ ମଣିଷର ମସ୍ତିଷ୍କ ଥରେ ଏକ ନାମକୁ ନିଜର ଭାଷାଗତ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଢାଞ୍ଚାରେ ଵାସ୍ତଵିକତା ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କରିନେଲେ ତାହାକୁ ସହଜରେ ପରିଵର୍ତ୍ତନ କରେ ନାହିଁ। ଆଭ୍ୟନ୍ତରୀଣ ରାଜନୈତିକ ଵାସ୍ତଵିକତା ଯାହା ହେଉନା କାହିଁକି, ଭାରତୀୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପୂର୍ଵ ଦିଗର ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ଦେଶର ଏକମାତ୍ର ସ୍ଥାୟୀ ପରିଚୟ 'ଚୀନ' ହିଁ ରହିଥିଲା।

କାଳକ୍ରମେ ଦୁଇ ମହାନ ସଭ୍ୟତା ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ଅଧିକ ଘନିଷ୍ଠ ହେଲା। ବୌଦ୍ଧ ଧର୍ମର ପ୍ରଚାର ପ୍ରସାର ଫଳରେ ଅନେକ ଭାରତୀୟ ଭିକ୍ଷୁ ଓ ପଣ୍ଡିତ ଦୁର୍ଗମ ପାର୍ଵତ୍ୟ ପଥ ଦେଇ ତଥା କଳିଙ୍ଗ ଦେଶରୁ ସମୁଦ୍ର ଯାତ୍ରା କରି ଏହି ଚୀନ ଦେଶକୁ ଯାତ୍ରା କଲେ ଏଵଂ ସେଠାକାର ଅନେକ ଜିଜ୍ଞାସୁ ପରିଵ୍ରାଜକ ଓ ଶ୍ରମଣ ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନରେ ଭାରତ ଆସିଲେ। ଏହି ନିରନ୍ତର ଧାର୍ମିକ, ଦାର୍ଶନିକ ଓ ସାଂସ୍କୃତିକ ଆଦାନପ୍ରଦାନ ଫଳରେ 'ଚୀନ' ଶବ୍ଦଟି ଭାରତୀୟ ମାନସପଟରେ ଅଧିକରୁ ଅଧିକ ସଶକ୍ତ ହୋଇଗଲା। 

Homo sapiensମାନେ କେବେହେଲେ ବି ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରେ କିମ୍ବା ଗୋଟିଏ ସୀମାରେଖା ଭିତରେ ଆବଦ୍ଧ ହୋଇ ରହିପାରନ୍ତି ନାହିଁ। ଆମ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ଥିଵା ଅସରନ୍ତି କୌତୂହଳ ଏଵଂ ସାମଗ୍ରୀ ପାଇଵାର ଲାଳସା ଆମକୁ ସମଗ୍ର ପୃଥିଵୀରେ ବୁଲିଵାକୁ ବାଧ୍ୟ କରିଛି। ହଜାର ହଜାର ଵର୍ଷ ଧରି ମଣିଷର ଏହି ଅନ୍ୱେଷଣ ଏକ ଵିଶ୍ୱଵ୍ୟାପୀ ନେଟୱର୍କ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ପ୍ରାଚୀନ କାଳର ସେହି ବିଖ୍ୟାତ ରେଶମ ମାର୍ଗ ଏଵଂ ଭାରତ ମହାସାଗରର ଦୁର୍ଗମ ସାମୁଦ୍ରିକ ପଥଗୁଡ଼ିକ କେଵଳ ପଣ୍ୟଦ୍ରଵ୍ୟ ପରିଵହନର ମାଧ୍ୟମ ନଥିଲା ଵରଂ ଏଗୁଡ଼ିକ ଆଜିର ଆଧୁନିକ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଭଳି କାମ କରୁଥିଲା। ଏହି ପଥ ଦେଇ କେଵଳ ରେଶମ, ମସଲା କିମ୍ବା ସୁନା ରୂପା ଗୋଟିଏ ସ୍ଥାନରୁ ଅନ୍ୟ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଉନଥିଲା ଵରଂ ଏହା ସହିତ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଲା ମଣିଷର ଵିଚାର, କାହାଣୀ, ଧର୍ମ ଏଵଂ ସର୍ଵୋପରି ନୂତନ ଶବ୍ଦ। ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟମାନେ ନିଜର ସାଂସ୍କୃତିକ ଓ ଵାଣିଜ୍ୟିକ ପ୍ରୟୋଜନ ପାଇଁ ପୂର୍ଵ ଦିଗର ସେହି ଵିଶାଳ ତଥା ରହସ୍ୟମୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟକୁ ଯେଉଁ 'ଚୀନ' ଵା 'ଚୀନକ' ନାମ ଦେଇଥିଲେ, ତାହା ଏବେ ନିଜର ଜନ୍ମସ୍ଥାନ ଛାଡି ଏକ ସୁଦୀର୍ଘ ଵିଶ୍ୱଵ୍ୟାପୀ ଯାତ୍ରା ଆରମ୍ଭ କରିବାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା।

ପ୍ରାଚୀନ ଓ ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଭାରତର ବଜାରଗୁଡ଼ିକରେ ଆରବ ଓ ପାରସ୍ୟ ଦେଶର ଵଣିକମାନଙ୍କର ପ୍ରବଳ ଭିଡ଼ ଜମୁଥିଲା। ସେମାନେ ସମୁଦ୍ର ଓ ମରୁଭୂମି ପାର ହୋଇ ଭାରତରୁ ମସଲା, ସୁଗନ୍ଧିତ ଦ୍ରଵ୍ୟ ଓ ଉନ୍ନତ ସୂତାଲୁଗା ସଂଗ୍ରହ କରିଵାକୁ ଆସୁଥିଲେ। ସେହି ବଜାରଗୁଡ଼ିକରେ ସେମାନେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ପୂର୍ଵ ଦିଗରୁ ଆସିଥିଵା ସେହି ଚମତ୍କାର, ମସୃଣ ଓ ବହୁମୂଲ୍ୟ ରେଶମ ଵସ୍ତ୍ର ଦେଖିଵାକୁ ପାଇଲେ। ଯେତେବେଳେ ସେହି ଵିଦେଶୀ ଵଣିକମାନେ ଏହି ଅପୂର୍ଵ ଵସ୍ତ୍ରର ଉତ୍ସ ସମ୍ପର୍କରେ ଭାରତୀୟ ଵ୍ୟଵସାୟୀମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, ସେତେବେଳେ ଭାରତୀୟମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ସେହି 'ଚୀନ' ଦେଶର କଥା କହିଲେ। ଏହିପରି ଭାବରେ ପ୍ରାଚୀନ ସଂସ୍କୃତ ଶବ୍ଦଟି ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟର ଭାଷାଗୁଡ଼ିକରେ ପ୍ରଵେଶ କଲା। ପାରସ୍ୟ ଭାଷାରେ ଏହା ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲା 'ଚୀନ୍' (Chin)ରେ ଏଵଂ ଆରବୀୟ ଭାଷାରେ ଏହା ପାଲଟିଗଲା 'ଅସ୍-ସୀନ୍' (as-Sin)। ଆରବର ନାଵିକ ଏଵଂ ମରୁଭୂମିର ଵଣିକମାନେ ଯେତେବେଳେ ନିଜର ଓଟ ପିଠିରେ ତଥା ଜାହାଜରେ ଏହି ମୂଲ୍ୟଵାନ ସାମଗ୍ରୀ ଲଦି ନିଜ ଦେଶକୁ ଫେରିଲେ, ସେମାନେ ନିଜ ସାଥୀରେ କେଵଳ ଭୌତିକ ସମ୍ପଦ ନୁହେଁ ଵରଂ ଏକ ଦୂରଵର୍ତ୍ତୀ ଭୂଖଣ୍ଡର ନୂତନ ପରିଚୟ ମଧ୍ୟ ନେଇକରି ଗଲେ। ଇସ୍‌ଲାମିକ୍ ସୁଵର୍ଣ୍ଣ ଯୁଗର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଣ୍ଡିତ, ଭୂଗୋଳଵିତ୍ ଓ ଐତିହାସିକମାନେ ନିଜର ମାନଚିତ୍ର ତଥା ଗ୍ରନ୍ଥଗୁଡ଼ିକରେ ଏହି ଵିଶାଳ ପୂର୍ଵ ସାମ୍ରାଜ୍ୟକୁ ସେହି ନାମରେ ହିଁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରିଵା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଏହା ପରେ ଆରମ୍ଭ ହେଲା ୟୁରୋପୀୟମାନଙ୍କର ଵିଶ୍ୱ ଅନ୍ୱେଷଣ ଓ ଆଵିଷ୍କାରର ଯୁଗ। ପଞ୍ଚଦଶ ଓ ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ଯେତେବେଳେ ପର୍ତ୍ତୁଗୀଜ୍ ନାଵିକମାନେ ଆଫ୍ରିକା ମହାଦେଶକୁ ପ୍ରଦକ୍ଷିଣ କରି ଭାରତ ମହାସାଗରରେ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଏକ ବିଶାଳ ଓ ଜଟିଳ ଵାଣିଜ୍ୟିକ ଦୁନିଆର ସମ୍ମୁଖୀନ ହେଲେ। ସେମାନେ ଦେଖିଲେ ଯେ ଭାରତୀୟ ଉପମହାଦେଶ ଓ ମାଳୟ ଉପଦ୍ୱୀପର ଲୋକମାନେ ପୂର୍ଵ ଦିଗର ସେହି ଵିଶାଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ସହିତ ବହୁଳ ଭାବରେ ଵାଣିଜ୍ୟ କରୁଛନ୍ତି ଏବଂ ସେଠାକାର ସମସ୍ତ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକ ସେହି ଦେଶକୁ 'ଚୀନ' କିମ୍ବା 'ଚିନା' ନାମରେ ହିଁ ଡାକୁଛନ୍ତି। ମାର୍କୋ ପୋଲୋଙ୍କ ଭଳି ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ୟୁରୋପୀୟ ପରିଵ୍ରାଜକମାନେ ଉତ୍ତର ସ୍ଥଳପଥ ଦେଇ ଯାଇଥିଵାରୁ ସେଠାକାର ଅଞ୍ଚଳକୁ 'Cathay' ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସାମୁଦ୍ରିକ ପଥରେ ଆସିଥିଵା ନୂତନ ୟୁରୋପୀୟ ଅନୁସନ୍ଧାନକାରୀମାନେ ଭାରତୀୟ ସାଗରୀୟ ଶବ୍ଦାଵଳୀକୁ ହିଁ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଷୋଡ଼ଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ପର୍ତ୍ତୁଗୀଜ୍ ଲେଖକ ଏବଂ ଅନୁସନ୍ଧାନକାରୀ ଯେପରିକି ଦୁଆର୍ତେ ବାର୍ବୋସା ଓ ଗାର୍ସିଆ ଦେ ଓର୍ତା ନିଜର ଯାତ୍ରା ଵିଵରଣୀରେ ଏହି ଶବ୍ଦଟିକୁ ରୋମାନ୍ ଲିପିରେ 'China' ବୋଲି ଲେଖିବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଛାପାଖାନାର ଆଵିଷ୍କାର ସହିତ ଏହି ଯାତ୍ରା ଵିଵରଣୀଗୁଡ଼ିକ ଏଵଂ ନୂତନ ମାନଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସମଗ୍ର ୟୁରୋପରେ ଵିପୁଳ ମାତ୍ରାରେ ପ୍ରସାରିତ ହେଲା। ଦେଖୁ ଦେଖୁ 'China' ଶବ୍ଦଟି ଇଂରାଜୀ, ସ୍ପେନିସ୍, ଡଚ୍, ପର୍ତ୍ତୁଗୀଜ୍ ଞ ଫରାସୀ ଆଦି ପ୍ରମୁଖ ୟୁରୋପୀୟ ଭାଷାରେ ଏକ ଗ୍ରହଣୀୟ ସତ୍ୟରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା।

ଏଣେ ପୀତ ନଦୀ କୂଳରେ ଅଵସ୍ଥିତ ସେହି ଵିଶାଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ନିଜର ସେହି ପୁରାତନ ଆତ୍ମକେନ୍ଦ୍ରିକ କଳ୍ପନାରେ ବଞ୍ଚି ରହିଥିଲା। ସେମାନେ ଏବେ ବି ନିଜକୁ ଵିଶ୍ୱର ଏକମାତ୍ର କେନ୍ଦ୍ର 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓ' (ମିଡିଲ୍ କିଙ୍ଗଡମ୍) ଏଵଂ ନିଜ ସମ୍ରାଟଙ୍କୁ 'ସ୍ୱର୍ଗର ପୁତ୍ର' ଭାବରେ ମାନୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଵିଶ୍ୱଵ୍ୟଵସ୍ଥାରେ ଅନ୍ୟ କୌଣସି ଦେଶ ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ସମାନ ନଥିଲେ ଵରଂ ସମସ୍ତେ ଥିଲେ ସେମାନଙ୍କର ଅଧୀନସ୍ଥ ଅଥଵା ଅସଭ୍ୟ ବର୍ବର। କିନ୍ତୁ ଊନବିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ Homo sapiensର ଇତିହାସରେ ଏକ ନୂତନ ଏଵଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଆକ୍ରାମକ କଳ୍ପିତ ଵାସ୍ତଵତାର ଉଦୟ ହୋଇସାରିଥିଲା— ତାହା ହେଉଛି ଆଧୁନିକ ୟୁରୋପୀୟ 'ଜାତୀୟ ରାଷ୍ଟ୍ର' ଵା Nation-State ଵ୍ୟଵସ୍ଥା। ୟୁରୋପୀୟମାନେ ସମଗ୍ର ପୃଥିଵୀକୁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭୌଗୋଳିକ ସୀମାରେଖା, ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସାର୍ଵଭୌମତ୍ୱ ଏଵଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ନାମ ଥିଵା ଦେଶଗୁଡ଼ିକରେ ଵିଭକ୍ତ କରିଵା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଇତିହାସକାରମାନେ Westphalian ଵ୍ୟଵସ୍ଥା କୁହନ୍ତି। ଯେତେବେଳେ ୟୁରୋପୀୟ ଶକ୍ତିମାନେ ନିଜର ଆଧୁନିକ ବନ୍ଧୁକ, ଵାଣିଜ୍ୟିକ ଚୁକ୍ତିନାମା ଏଵଂ ଔପନିବେଶିକ ଆକାଂକ୍ଷା ଧରି ଚୀନର ଉପକୂଳରେ ପହଞ୍ଚିଲେ, ସେତେବେଳେ ଏହି ଦୁଇଟି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭିନ୍ନ ସାମୂହିକ କଳ୍ପନା ମଧ୍ୟରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସଂଘର୍ଷ ହେଲା।

ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ଚୀନର କିଙ୍ଗ୍ (Qing) ରାଜଵଂଶର ସମ୍ରାଟମାନେ ୟୁରୋପୀୟ ପ୍ରତିନିଧିମାନଙ୍କୁ କେଵଳ ସମୁଦ୍ର ଆରପାରିରୁ ଆସିଥିଵା ଅସଭ୍ୟ ବର୍ବର ବୋଲି ଭାବି ପ୍ରତ୍ୟାଖ୍ୟାନ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଚାହୁଁଥିଲେ ଯେ ୟୁରୋପୀୟମାନେ 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓ'ର ସମ୍ରାଟଙ୍କୁ ଵିଶ୍ୱର ସର୍ବୋଚ୍ଚ କ୍ଷମତା ଭାବରେ ସ୍ୱୀକାର କରନ୍ତୁ। କିନ୍ତୁ ଊନଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ହୋଇଥିବା ଅଫିମ ଯୁଦ୍ଧ ଵା Opium Wars ଏଵଂ ତତ୍‌ଜନିତ ସାମରିକ ପରାଜୟଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କର ସେହି ହଜାର ହଜାର ଵର୍ଷର ପୁରାତନ ଅହଂକାରକୁ ଭାଙ୍ଗି ଚୂରମାର୍ କରିଦେଲା। ଵାସ୍ତଵିକତାର କଠୋର ଆଘାତରେ ସେମାନେ ହୃଦୟଙ୍ଗମ କଲେ ଯେ ସେମାନେ ଆଉ ସମଗ୍ର ଵିଶ୍ୱର କେନ୍ଦ୍ର ନୁହଁନ୍ତି, ଵରଂ ଏକ ବିଶାଳ ପୃଥିଵୀର ଅନେକ ସାର୍ଵଭୌମ ଦେଶ ମଧ୍ୟରୁ କେଵଳ ଗୋଟିଏ ଦେଶ ମାତ୍ର। ଏହି ନୂତନ ପୁଞ୍ଜିଵାଦୀ ଓ ଔପନିଵେଶିକ ଵିଶ୍ୱ ଵ୍ୟଵସ୍ଥାରେ ତିଷ୍ଠି ରହିବାକୁ ହେଲେ ଏଵଂ ଅନ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ସହିତ ସମାନ ସ୍ତରରେ କୂଟନୈତିକ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିଵାକୁ ହେଲେ, ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ଜାତୀୟ ପରିଚୟ ଗ୍ରହଣ କରିଵାକୁ ହିଁ ପଡ଼ିଵ।

ସେତେବେଳକୁ ସମଗ୍ର ଵିଶ୍ୱ ସେମାନଙ୍କୁ 'ଚାଇନା' (China) ବୋଲି ଡାକିଵା ଆରମ୍ଭ କରିସାରିଥିଲା। ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ଚୁକ୍ତିନାମାଗୁଡ଼ିକରେ ଦସ୍ତଖତ କରିଵା ସମୟରେ ଏଵଂ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ସହ ପତ୍ରାଳାପ କରିଵା ସମୟରେ ତତ୍କାଳୀନ ଶାସକମାନେ ବାଧ୍ୟ ହୋଇ ବାହାର ଦୁନିଆ ପାଇଁ ନିଜର ପରିଚୟକୁ ଏହି ନାମରେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ପରେ, ଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ (୧୯୧୨ ମସିହାରେ) ଯେତେବେଳେ ସେଠାରେ ହଜାର ହଜାର ଵର୍ଷର ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ ଶାସନର ପତନ ଘଟିଲା ଏଵଂ ଏକ ଆଧୁନିକ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ପ୍ରତିଷ୍ଠା ହେଲା, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ଵିଧିଵଦ୍ଧ ଭାବରେ ନିଜ ଦେଶର ଇଂରାଜୀ ନାମକୁ 'Republic of China' ରୂପେ ଗ୍ରହଣ କଲେ। ଏହା ପରେ ୧୯୪୯ ମସିହାରେ କମ୍ୟୁନିଷ୍ଟ ଵିପ୍ଳଵ ପରେ ନୂତନ ସରକାର ନିଜର ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ନାମ 'People's Republic of China' ରଖିଲେ।

ଆଜିର ଦୁନିଆରେ 'ଚୀନ' ଵା 'China' ଶବ୍ଦଟି ଏତେ ସ୍ୱାଭାଵିକ ଓ ସାଧାରଣ ମନେହୁଏ ଯେ ଏହା ପଛରେ କେତେ ବଡ଼ ମାନଵୀୟ ନାଟକ ଓ ଵିଵର୍ତ୍ତନ ଲୁଚି ରହିଛି ତାହା ଆମେ ଭାବି ନଥାଉ । ନିଜ ଦେଶ ଭିତରେ, ଆଜି ମଧ୍ୟ ସେଠାକାର ଅଧିଵାସୀମାନେ ମାଣ୍ଡାରିନ୍ ଭାଷାରେ ନିଜ ଦେଶକୁ 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓ' ବୋଲି ହିଁ କୁହନ୍ତି ଏଵଂ ନିଜକୁ 'ଝୋଙ୍ଗଗୁଓରେନ୍' କୁହନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ବାହାର ଦୁନିଆ ପାଇଁ, ମିଳିତ ଜାତିସଂଘ ପାଇଁ ଏଵଂ ବିଶ୍ୱ ଅର୍ଥନୀତି ପାଇଁ ସେମାନେ ହେଉଛନ୍ତି 'ଚାଇନିଜ୍' ଏଵଂ ସେମାନଙ୍କର ଦେଶ ହେଉଛି 'ଚାଇନା'।

ଏହା ହିଁ ହେଉଛି Homo sapiensର କଳ୍ପନା ଶକ୍ତି ଏଵଂ ସାମୂହିକ ଵିଶ୍ୱାସର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରମାଣ। ଗୋଟିଏ ନାମ, ଯାହା ପ୍ରଥମେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟପୂର୍ଵ ତୃତୀୟ ଶତାବ୍ଦୀରେ ମାତ୍ର ପନ୍ଦର ଵର୍ଷ ଶାସନ କରିଥିଵା ଏକ ରାଜଵଂଶରୁ (ଚିନ୍) ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା, ଯାହାକୁ ପ୍ରାଚୀନ ଭାରତୀୟମାନେ ସଂସ୍କୃତ ରୂପ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହାକୁ ଆରବୀୟ ଵଣିକମାନେ ମରୁଭୂମି ଓ ସମୁଦ୍ର ପାର କରାଇଥିଲେ ଏଵଂ ଯାହାକୁ ୟୁରୋପୀୟ ନାଵିକମାନେ ଛାପାଖାନା ମାଧ୍ୟମରେ ଏକ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ସ୍ୱୀକୃତି ପ୍ରଦାନ କରିଥିଲେ— ତାହା ଶେଷରେ ଵିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ଜନବହୁଳ ଦେଶମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଗୋଟିଏ ଵିଶାଳ ଜାତିର ସ୍ଥାୟୀ ପରିଚୟରେ ପରିଣତ ହେଲା। ମାନଵ ସମାଜରେ ସତ୍ୟ ଵା ଵାସ୍ତଵିକତା କେଵଳ ତାହା ନୁହେଁ ଯାହା ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଗୋଷ୍ଠୀ ନିଜ ଵିଷୟରେ ଦାବି କରେ ଵରଂ ପ୍ରକୃତ ଵାସ୍ତଵିକତା ହେଉଛି ତାହା ଯାହା ଉପରେ ସମଗ୍ର ଵିଶ୍ୱ ସାମୂହିକ ଭାବରେ ଵିଶ୍ୱାସ କରେ। ଯେତେବେଳେ କୋଟି କୋଟି ମଣିଷ ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଭୂଖଣ୍ଡକୁ 'ଚୀନ' ବୋଲି ଵିଶ୍ୱାସ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେହି ଵିଶାଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟକୁ ମଧ୍ୟ ନିଜର ପ୍ରାଚୀନ ଆତ୍ମକେନ୍ଦ୍ରିକ ଅହଂକାରକୁ ପଛରେ ପକାଇ ଏହି ଵିଶ୍ୱଵ୍ୟାପୀ କଳ୍ପିତ ସତ୍ୟକୁ ନିଜର ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ପରିଚୟ ବୋଲି ଗ୍ରହଣ କରିଵାକୁ ପଡ଼ିଲା। ଇତିହାସର ଏହି ଦୀର୍ଘ ତଥା ରୋମାଞ୍ଚକର ଯାତ୍ରା ପ୍ରମାଣ କରେ ଯେ ଆମେ ସମସ୍ତେ କେଵଳ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର କିମ୍ବା ଵାଣିଜ୍ୟ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ ଵରଂ ଶବ୍ଦ, କାହାଣୀ ଏଵଂ ପାରସ୍ପରିକ ଵିଶ୍ୱାସର ଏକ ଵିଶାଳ ଅଦୃଶ୍ୟ ଜାଲ ଦ୍ୱାରା ପରସ୍ପର ସହ ଗଭୀର ଭାବରେ ବନ୍ଧା ହୋଇ ରହିଛୁ।

ଶୁଭକାମନା

ଅଗଷ୍ଟ ପନ୍ଦର ଓ ଜାନୁଆରୀ ଛବିଶ ଛଡ଼ା ହାତଗଣତି କିଛି କ୍ରିକେଟ୍ ସ୍ପର୍ଦ୍ଧାକୁ ଛାଡ଼ି ଦେଲେ ଵର୍ଷର ୩୪୦ ଦିନ ଦେଶଭକ୍ତିର 'ଭ' ଜାଣୁନଥିଵା ଜଣେ ଗାଆଁ ସାଙ୍ଗକୁ ରମେଶ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ସ୍ଵାଧୀନତା ଦିଵସର ଶୁଭକାମନା ଲେଖାଥିଵା ଫୋଟୋଟିଏ Whatsappରେ ପଠେଇ ଦେଲା ।

ସେପଟୁ ତା ସାଙ୍ଗ ଦିଲିପ ରାଗି ପାଚି ନିଆଁ! କହିଲା ଦେଶଦ୍ରୋହୀ କଳା ଇଂରେଜ କୋଉଠିକାର ଆଜି ଭଳି ଦିନରେ ବି ତୁଟା ଇଂରେଜମାନଙ୍କ ଦାସତ୍ବ ଛାଡ଼ିଲୁ ନାହିଁ ଯେ ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ Happy Independence day ଲେଖି ପଠେଇଛୁ ? 

ରମେଶ ଫୋନ୍ ସ୍କ୍ରିନ୍‌କୁ ଚାହିଁ କିଛି ସମୟ ପାଇଁ ସ୍ତବ୍ଧ ହୋଇଗଲା। ସେ ପରା ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଗୋଟିଏ ୫୦୦ ଜଣିଆ ‘ଜୟ ଜଗନ୍ନାଥ ଗୁଡ୍ ମର୍ନିଂ’ ଗୋଷ୍ଠୀରୁ ଖୋଜି ଖୋଜି ଝଲସୁଥିଵା ତ୍ରିରଙ୍ଗା ପତାକା ଆଉ ସୁନା ଅକ୍ଷରରେ ‘’Happy Independence Day’’ ଲେଖାଥିଵା ସୁନ୍ଦର ଫୋଟୋଟିଏ ଡେଗେଇ ଦେଇଥିଲା! ଏଥିପାଇଁ ତାକୁ ଅନ୍ତତଃ ଦୁଇଟା "ରକ୍ତିମ ହୃଦୟ"ର ଇମୋଜି ମିଳିଵା କଥା, ଓଲଟି ମିଳିଲା କିରା ନା ‘କଳା ଇଂରେଜ’ର ସମ୍ମାନଜନକ ପଦଵୀ !

ସେପଟେ ଦିଲିପ ବି ଛାଡ଼ିଵା ଲୋକ ନୁହେଁ। ସେ ଗାଁ ଚା' ଦୋକାନରେ ବସି ଦେଶ-ଵିଦେଶର ଗମ୍ଭୀର ଚିନ୍ତାରେ ମଗ୍ନ ଥିଲା। ତା' ମତରେ, ଵର୍ଷସାରା ରାସ୍ତାଘାଟରେ ଛେପ ପକାଉଥିଵା, ମୋବାଇଲ୍‌ଟାର ମୁହଁ ସିଲେଇ ନକରି ପ୍ରେକ୍ଷାଳୟରେ ଗପୁଥିଵା ଆଉ ବାଟରେ ଗଲାବେଳେ ଶାଗୁଆ ଓ ରକ୍ତାଭ "ଯାତାୟାତ-ସଙ୍କେତ"କୁ ମାନୁନଥିଵା ରମେଶ ଆଜି ଗୋଟିଏ ଦିନରେ ‘ମହା-ଦେଶପ୍ରେମୀ’ ସାଜିଵାଟା ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ପ୍ରହସନ। ସେଥିରେ ପୁଣି କିସ ନା ଇଂରାଜୀ ଭାଷାରେ ଶୁଭକାମନା ପଠାଯାଉଛି ! 

ରମେଶ ଏଣେ ସଙ୍ଗେ ସଙ୍ଗେ ତା’ର ଗାଁ ସାଙ୍ଗକୁ ତଳିତଳାନ୍ତ କରିଵା ପାଇଁ "ସ୍ବର-ସନ୍ଦେଶ" ଉତ୍ତୋଳନ କଲା, "ଆବେ ହେ ତଥାକଥିତ କଞ୍ଚା ଦେଶଭକ୍ତ ! ତୁ ଯେଉଁ American app ଯୋଗେ ମୋତେ ଗାଳି ଦେଉଛୁ, ସେଇଟା କ’ଣ ତୋ ମାମୁଁଘର ଗାଁ ଗାନ୍ଧୀ ପଡ଼ିଆରେ ତିଆରି ହୋଇଛି? ଆଉ ତୋ ଫୋଟୋରେ ଯେଉଁ ଟି-ସାର୍ଟ ପିନ୍ଧିଛୁ, ସେଥିରେ ତ ‘New York Gym’ ଲେଖାହେଇଛି! ତୁ ଆଗ ସେଇଟା ଖୋଲି ଧୋତି-କୁର୍ତ୍ତା ପିନ୍ଧିଵାର ଥିଲା !"

ଦିଲିପ ବି ସହଜେ ଛାଡ଼ିଵା ଜନ୍ତୁ ନୁହେଁ, ସେ ହସି ହସି ଟଙ୍କଣନ କରି ଲେଖିଲା, "କଥା ବୁଲା ନାହିଁ ରମେଶ! ଆମ ଭାରତୀୟ ସଂସ୍କୃତିରେ ମାତୃଭାଷା ଶ୍ରେଷ୍ଠ। ତୁ ‘’ସ୍ୱାଧୀନତା ଦିଵସର ହାର୍ଦ୍ଦିକ ଅଭିନନ୍ଦନ’’ ନଲେଖି ଇଂରେଜ ଶାସକଙ୍କ ଭାଷାକୁ ଆପଣେଇଲୁ, ଏଇଟା ତୋର ମାନସିକ ଗୋଲାମି ନୁହେଁ ତ ଆଉ କ’ଣ? ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀମାନେ ଏଇଥିପାଇଁ ଲଢ଼େଇ କରିଥିଲେ?"

ଦେଇକି, ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା ଦୁଇ ସାଙ୍ଗଙ୍କ ଭିତରେ ୱାଟ୍ସଆପ୍‌ର ମହାଭାରତ। ଵର୍ଷର ୩୪୦ ଦିନ ଦେଶର ରାଜନୀତି, ଅର୍ଥନୀତି କି ଭାଷା-ସାହିତ୍ୟ ପ୍ରତି ଆଦୌ ଦୃଷ୍ଟି ନଦେଉଥିଵା ଦୁଇ ରଥୀ-ଅତିରଥୀ ଆଜି 5G ଡାଟାର ସାହାରାରେ ଦେଶର ଭଵିଷ୍ୟତ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଵାରେ ଲାଗିପଡ଼ିଲେ। ଜଣେ ଭାଷାର ଶୁଦ୍ଧତା ଉପରେ ଭାଷଣ ଦେଉଥିଵାବେଳେ ଆଉ ଜଣେ Digital Indiaର ଦ୍ଵାହି ଦେଉଥିଲା।

ସନ୍ଧ୍ୟା ହେଉ ହେଉ କିନ୍ତୁ ଦେଶଭକ୍ତିର ସେହି ୨୪ ଘଣ୍ଟିଆ ୱାଟ୍ସଆପ୍ ଷ୍ଟାଟସ୍‌ର ଅଵଧି ଶେଷ ହୋଇ ଆସୁଥିଲା। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଅସ୍ତ ହେଵା ସହ ଦୁଇଜଣଙ୍କର ଆଭାସୀ ରାଷ୍ଟ୍ରପ୍ରେମର ଉତ୍ସାହ ବି ଥଣ୍ଡା ପଡ଼ିଗଲା। ରାତି ନଅଟାରେ ଦିଲିପ ନିଜେ ଫୋନ୍ ଯୋଗେ ରମେଶକୁ ଡାକି କହିଲା, 

"ଆବେ ସନ୍ଧ୍ୟାରେ ଚା' ପିଇଵାକୁ ଆସିଲୁନି ଯେ? ଛାଡ଼ ସେ ସବୁ କଥା, କାଲି ତୁମ ଘରେ ରଵିଵାରିଆ ଦେଶୀ କୁକୁଡ଼ା ଝୋଳ ହେଉଛି ନା ନାହିଁରେ ?"

ରମେଶ ହସିଦେଇ କହିଲା, "ହଁ ହେଉଛି ହେଉଛି ଵା, ତୁ ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଚାଲିଆସିବୁ ଗେମ୍ଫିଵାକୁ ହେଲା ।"

ସୂର୍ଯ୍ୟାସ୍ତ ସହିତ ୱାଟ୍ସଆପ୍ ଷ୍ଟାଟସ୍‌ରେ ଉଡ଼ୁଥିଵା ୨୪-ଘଣ୍ଟିଆ ଡିଜିଟାଲ୍ ଦେଶପ୍ରେମର 'ଵୈଧତା' ମଧ୍ୟ ଶେଷ ହୋଇଗଲା। ରାତି ପାହିଲେ ଅଗଷ୍ଟ ୧୬; ପୁଣି ସେଇ ମେଡ୍-ଇନ୍-ଚାଇନା ମୋବାଇଲ୍‌ରେ ଦେଶୋଦ୍ଧାରର ଚିନ୍ତା, ଵିଦେଶୀ ବ୍ରାଣ୍ଡ୍ ପଛରେ ଧାଁଦଉଡ଼ ଆଉ ନିତିଦିନିଆ ଅଭାବ-ଅଭିଯୋଗର ପୁରୁଣା ନିତ୍ୟକର୍ମ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯିଵ। ପ୍ରକୃତରେ, ଏହି 'ଅଂଶକାଳିକ' ଜାତୀୟତାଵାଦ ଯେତେ ବଡ଼ ଦର୍ଶନ ଝାଡ଼ିଲେ ବି, ରଵିଵାରିଆ ଦେଶୀ ଖାସି ମାଂସ କି କୁକୁଡ଼ା ଝୋଳ ଆଉ ପିଲାଦିନର ନିଷ୍କପଟ ବନ୍ଧୁତା ଆଗରେ ସବୁ ଯୁକ୍ତିତର୍କ ହାରିଯାଏ। କାହିଁକି ନା ଦେଶ ହୁଏତ ସମ୍ବିଧାନ ଓ ଆଇନ୍‌କାନୁନ୍‌ରେ ଚାଲୁଥାଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଗାଁର ସ୍ପନ୍ଦନ ଚାଲେ ସେଇ ଆପଣାପଣ ଆଉ ସୁଆଦିଆ ଖାଇଵା ଉପରେ। ତେଣୁ ସାମ୍ବିଧାନିକ ଭାବେ ‘ଭାରତ ମାତାଙ୍କ ଜୟ’ ନିଶ୍ଚୟ, କିନ୍ତୁ ଵ୍ୟଵହାରିକ ଜୀଵନରେ ଅତୁଟ ବନ୍ଧୁତା ଆଉ ରଵିଵାରିଆ ଆଇଁଷର ମହିମା ଚିର ଅକ୍ଷୟ !

•••••••••••••••••••••••••••••••••••

ଶବ୍ଦାର୍ଥ:

•••••••••••••••••••••••••••••••••••

ସ୍ପର୍ଦ୍ଧା — Match

ରକ୍ତିମ — Red

ଯାତାୟାତ-ସଙ୍କେତ — Traffic Signal

ସ୍ୱର-ସନ୍ଦେଶ — Voice Message

ଟଙ୍କଣନ — Typing

ଵୈଧତା — Validity

ନିତ୍ୟକ୍ରମ — Routine

ଅଂଶକାଳିକ — Part-time

କେଉଁ କେଉଁ ଘଟଣା ଭାରତୀୟ ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଓଡ଼ିଶାର ଅଵଦାନକୁ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର କରିଥାଏ ?

ଭାରତୀୟ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ଇତିହାସ ପୃଷ୍ଠାରେ ଅନେକ ଵୀରତ୍ୱ ଓ ଵଳିଦାନର କାହାଣୀ ଲିପିବଦ୍ଧ ରହିଛି, ମାତ୍ର ଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ବହୁ ପୂର୍ଵରୁ ଓଡ଼ିଶା ମାଟିରେ ଵିଦେଶୀ ଶାସକଙ୍କ ଵିରୋଧରେ ଯେଉଁ ଅଗ୍ନି ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହୋଇଥିଲା, ତାହା ସମଗ୍ର ଭାରତଵର୍ଷରେ ଵିରଳ। ସାଧାରଣତଃ ଭାରତର ଅନ୍ୟ ଅଞ୍ଚଳର ଲୋକେ ଏଵଂ ଏପରିକି ଆଜିକାର ତଥାକଥିତ ଆଧୁନିକ ଓଡ଼ିଆମାନେ ମଧ୍ୟ ନିଜ ମାତୃଭୂମିରେ ଘଟିଥିଵା ଏହି ଅଦ୍ୱିତୀୟ ସଂଗ୍ରାମର ଗାଥା ଵିଷୟରେ ଵିଶେଷ ଅଵଗତ ନୁହଁନ୍ତି। 

ବଙ୍ଗଳାର ସନ୍ୟାସୀ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ନେଇ କଳାଧଳା ଯୁଗରୁ ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଅନେକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ନିର୍ମାଣ କରାଯାଇଛି ଏଵଂ ବଙ୍ଗାଳୀମାନେ ନିଜର ଏହି ଇତିହାସକୁ ନେଇ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗର୍ଵ ଅନୁଭଵ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହା ଅତ୍ୟନ୍ତ ପରିତାପର ଵିଷୟ ଯେ, ୧୭୫୩ ମସିହାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ୧୯୦୦ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘ ଦେଢ଼ଶହ ଵର୍ଷ ଧରି ଫରାସୀ ଓ ଇଂରେଜ ଉପନିଵେଶଵାଦ ଵିରୋଧରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ପ୍ରାୟ ୨୩ ଗୋଟି ଅତ୍ୟଧିକ ହିଂସାତ୍ମକ ଓ ସଶସ୍ତ୍ର ସ୍ଵାଧୀନତା ଆନ୍ଦୋଳନ ତଥା ଅନେକ ମଧ୍ୟମ ଓ ଛୋଟ ସଶସ୍ତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ସଂଗଠିତ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ବଙ୍ଗଳା ଅପେକ୍ଷା ଶତଗୁଣ ଅଧିକ ଵ୍ୟାପକ ଓ ତୀଵ୍ର ଥିଲା। ଏହି ସଶସ୍ତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ଭାରତୀୟ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଓଡ଼ିଶାର ଅଵଦାନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର ଏଵଂ ମହାନ କରିଥାଏ।

ଓଡ଼ିଶାର ଏହି ଅନଵରତ ସଂଗ୍ରାମର ମୂଳଦୁଆ ପାରଳାଖେମୁଣ୍ଡି ମାଟିରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଅଷ୍ଟାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ମଧ୍ୟଭାଗରେ ଯେତେବେଳେ ଭାରତର ଅଧିକାଂଶ ଅଞ୍ଚଳ ଵିଦେଶୀ ଶକ୍ତି ନିକଟରେ ମୁଣ୍ଡ ନୁଆଁଇଵା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ସେତେଵେଳେ ପାରଳାଖେମୁଣ୍ଡିର ଶାସକ ଜଗନ୍ନାଥ ଗଜପତି ନାରାୟଣ ଦେଓ ଦ୍ଵିତୀୟ (୧୭୫୩-୧୭୭୧) ପ୍ରଥମ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ଶଙ୍ଖନାଦ କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଅଦମ୍ୟ ସାହସ ଓ ସ୍ଵଦେଶ ପ୍ରୀତି ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ପ୍ରେରଣା ସାଜିଥିଲା। ଏହି ଧାରାକୁ ଅଵ୍ୟାହତ ରଖି ଗୌର ଚନ୍ଦ୍ର ଗଜପତି ନାରାୟଣ ଦେଓ (୧୭୭୧-୧୮୦୨) ମଧ୍ୟ ନିଜର ଆପ୍ରାଣ ଉଦ୍ୟମ ଜାରି ରଖିଥିଲେ। ଏହାର ଫଳସ୍ୱରୂପ ପାରଳାଖେମୁଣ୍ଡିର ଦ୍ଵିତୀୟ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ (୧୭୯୯-୧୮୦୨) ରୂପ ନେଇଥିଲା, ଯାହା ଵିଦେଶୀ ଶାସକଙ୍କ ମୂଳଦୁଆ ଦୋହଲାଇ ଦେଇଥିଲା।

ଊନଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ଓଡ଼ିଶାର ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ଏକ ନୂତନ ଏଵଂ ଭୟଙ୍କର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ବ୍ରିଟିଶ ସରକାରଙ୍କ ଵିସ୍ତାରଵାଦୀ ନୀତି ଵିରୋଧରେ ୧୮୦୩ ମସିହାରୁ ୧୮୦୬ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିଵା ବ୍ରିଟିଶ ଖୋର୍ଦ୍ଧା ଯୁଦ୍ଧ ଏକ ଐତିହାସିକ ଘଟଣା ଥିଲା। ଖୋର୍ଦ୍ଧାର ୭୧ଟି ଦୁର୍ଗର ଶାସକ ତଥା ୨୦,୦୦୦ ପାଇକ ଓ ଖଣ୍ଡାୟତଙ୍କ ସର୍ଵୋଚ୍ଚ ନାୟକ ଗଜପତି ମୁକୁନ୍ଦ ଦେଵ ଦ୍ଵିତୀୟଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏହି ଭୟଙ୍କର ସଂଗ୍ରାମ ସଂଗଠିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଜୟୀକୃଷ୍ଣ ରାଜଗୁରୁ ମହାପାତ୍ର (ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁ)ଙ୍କ ଭଳି ମହାନ ଯୋଦ୍ଧା ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଥିଲେ, ଯିଏ ମାତୃଭୂମିର ରକ୍ଷା ପାଇଁ ହସି ହସି ପ୍ରାଣ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଲେ। କେଵଳ ଖୋର୍ଦ୍ଧା ନୁହେଁ, କନିକାର ରାଜା ବଳଭଦ୍ର ଭଞ୍ଜ ଏଵଂ କୁଜଙ୍ଗର ରାଜା ଚନ୍ଦ୍ରଧ୍ଵଜ ଷେଣ୍ଢ ମଧ୍ୟ ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ସକ୍ରିୟ ଯୋଗଦାନ କରିଥିଲେ। ଏହା ସହିତ ବିଶେନପୁର, ହରିଶପୁର ଓ ମରିଚପୁର ଆଦି ଅନେକ ଅଞ୍ଚଳର ଶାସକ ଓ ଜନସାଧାରଣ ନିଜର ସର୍ଵସ୍ୱ ତ୍ୟାଗ କରି ଇଂରେଜ ଵିରୋଧରେ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ।

ଏହି ସମୟଖଣ୍ଡରେ କେଵଳ ରାଜା କିମ୍ଵା ପାଇକମାନେ ନୁହଁନ୍ତି, ଵରଂ ଜନଜାତି ଓ ମହିଳାମାନେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଝାସ ଦେଇଥିଲେ। ୧୮୧୩ରୁ ୧୮୩୪ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘ ଦୁଇ ଦଶନ୍ଧି ଧରି ଚାଲିଥିଵା ପ୍ରଥମ ଶଵର ଆନ୍ଦୋଳନ ଏହାର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ। ପାରଳାଖେମୁଣ୍ଡିର ରାଣୀ ପାଟ ମହାଦେଈଙ୍କ ପରି ଦୂରଦୃଷ୍ଟିସମ୍ପନ୍ନ ନାରୀ ଏହି ସମୟରେ ସଂଗ୍ରାମର ନେତୃତ୍ୱ ନେଇ ସମାଜ ଆଗରେ ଏକ ନୂଆ ଦୃଷ୍ଟାନ୍ତ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ। ତାଙ୍କ ସହିତ ଗୋପୀନାଥ ପଟ୍ଟନାୟକ ଏଵଂ ଦଣ୍ଡସେଣା ଆଦି ନେତାମାନେ ଶଵର ଜନଜାତିଙ୍କୁ ଏକାଠି କରି ଇଂରେଜ ସରକାରଙ୍କ ଵିରୋଧରେ ଏକ ସଶସ୍ତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ଗଢ଼ି ତୋଳିଥିଲେ, ଯାହା ଶାସକ ଗୋଷ୍ଠୀଙ୍କୁ ନିଦ ହଜାଇ ଦେଇଥିଲା।

ଏହାପରେ ଆସିଥିଲା ଐତିହାସିକ ପାଇକ ସଂଗ୍ରାମ (୧୮୧୭-୧୮୨୫), ଯାହା ଭାରତୀୟ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମର ଇତିହାସରେ ଏକ ସୁଵର୍ଣ୍ଣ ଅଧ୍ୟାୟ। ବକ୍ସି ଜଗବନ୍ଧୁ ଵିଦ୍ୟାଧର ଭ୍ରମରଵର ରାୟଙ୍କ ପ୍ରତ୍ୟକ୍ଷ ନେତୃତ୍ୱରେ ସମଗ୍ର ଖୋର୍ଦ୍ଧା ଏଵଂ ଏହାର ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳରେ ଵିଦ୍ରୋହର ଵହ୍ନି ଜଳି ଉଠିଥିଲା। ବକ୍ସିଙ୍କ ସହିତ ପିଣ୍ଡାକି ଵାହୁବଳେନ୍ଦ୍ର, ସାଧୁଚରଣ ମଙ୍ଗରାଜ, କୃଷ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଭ୍ରମରଵର ରାୟ, ଗୋପାଳ ଛୋଟରାୟ, ଦାମ ସୁବୁଦ୍ଧି ମଙ୍ଗରାଜ, ମୀର୍ ହୈଦର୍ ଆଲ୍ଲି, ଵିଷ୍ଣୁ ପାଇକରାୟ ଓ ଧୃଵ ଜେନାଙ୍କ ଭଳି ହଜାର ହଜାର ଵୀର କଳିଙ୍ଗୀ ଯୋଦ୍ଧା ଏହି ମହାସଂଗ୍ରାମରେ ଯୋଗ ଦେଇଥିଲେ। ଜାତି, ଧର୍ମ ନିର୍ଵିଶେଷରେ ସମସ୍ତେ ଏକାଠି ହୋଇ ମାତୃଭୂମିର ଶୃଙ୍ଖଳ ଫିଟାଇଵା ପାଇଁ ଯେଉଁ ଆପ୍ରାଣ ଉଦ୍ୟମ କରିଥିଲେ, ତାହା ସେ ସମୟର ସବୁଠାରୁ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଇଂରେଜ ସେନାକୁ ମଧ୍ୟ ଭୟଭୀତ କରିଦେଇଥିଲା।

ପାଇକ ଵିଦ୍ରୋହର ନିଆଁ ଲିଭି ନଥିଵା ବେଳେ ୧୮୨୭ ମସିହାରେ ତାଫଙ୍ଗ ଅଞ୍ଚଳରେ ପୁଣି ଏକ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ମୁଣ୍ଡ ଟେକିଥିଲା। ମାଧଵ ଚନ୍ଦ୍ର ରାଉତରାୟ, ଧନୁର୍ଜୟ ଦଳେଇ ଓ ଗୋଵର୍ଦ୍ଧନ ଵୈରୀଗଞ୍ଜନଙ୍କ ଭଳି ଅନେକ ଅକୁତୋଭୟ ଯୋଦ୍ଧା ଏଥିରେ ଅଂଶଗ୍ରହଣ କରି ଇଂରେଜ ସରକାରଙ୍କ ଵିରୋଧରେ ଗରିଲା ଯୁଦ୍ଧ କୌଶଳ ପ୍ରୟୋଗ କରିଥିଲେ। ଏହାର କିଛି ଵର୍ଷ ପରେ ୧୮୩୫ ମସିହାରେ ବାଣପୁରଠାରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଵିରାଟ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ସଂଗଠିତ ହୋଇଥିଲା। ଏହି ସଂଗ୍ରାମରେ କୃତିବାସ ପାଟ୍ଟଶାଣୀ, ସରଦାର ପଞ୍ଚାନନ ନାୟକ, ଲୋଚନ ବିଶୋଇ, ଶିଵ ବିଶୋଇ, ଦିନା ଜାନୀ ଓ ସାଧୁ ଜାନୀଙ୍କ ଭଳି ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମୀମାନେ ଅଦମ୍ୟ ସାହସର ପ୍ରଦର୍ଶନ କରିଥିଲେ। ଇଂରେଜମାନଙ୍କର ଅତ୍ୟାଚାର ଓ ଶୋଷଣ ଵିରୋଧରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଜନସାଧାରଣଙ୍କ ଏହି ସ୍ୱତଃସ୍ଫୂର୍ତ୍ତ ଜାଗରଣ ଓଡ଼ିଶାର ଵିପ୍ଳଵୀ ଚେତନାର ପ୍ରମାଣ ଥିଲା।

ପଶ୍ଚିମ ଓଡ଼ିଶାରେ ମଧ୍ୟ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଵହ୍ନି ସମାନ ଭାବରେ ପ୍ରଜ୍ଜ୍ୱଳିତ ହେଉଥିଲା। ୧୮୧୮ ମସିହାରୁ ୧୮୨୮ ମସିହା ମଧ୍ୟରେ ସଂଗଠିତ ପ୍ରଥମ ସମ୍ଵଲପୁର ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ଇଂରେଜ ଵିରୋଧୀ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ଏକ ନୂଆ ଦିଗ ଦେଇଥିଲା। ଵୀର ସୁରେନ୍ଦ୍ର ସାଏ, ଉଦନ୍ତ ସାଏ, ଉଜ୍ଜଳ ସାଏ, ଵଳଭଦ୍ର ସିଂ ଦେଓ ଓ ଅଵଧୂତ ସିଂଙ୍କ ପରି ମହାନ ଵିପ୍ଳଵୀମାନେ ନିଜ ମାଟିର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ଉତ୍ତୋଳନ କରିଥିଲେ। ପାହାଡ଼ ଓ ଜଙ୍ଗଲ ଘେରା ସମ୍ଵଲପୁର ଅଞ୍ଚଳରେ ସେମାନଙ୍କର ଅନଵରତ ଲଢ଼େଇ ଇଂରେଜମାନଙ୍କୁ ନାକେଦମ୍ କରିଦେଇଥିଲା।

ଏହି ସମୟରେ ଓଡ଼ିଶାର ଵିଭିନ୍ନ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଜନଜାତି ଆନ୍ଦୋଳନଗୁଡ଼ିକ ଵିଦେଶୀ ଶାସନ ଵିରୋଧରେ ଏକ ଦୃଢ଼ ପ୍ରାଚୀର ଭାବରେ ଠିଆ ହୋଇଥିଲା। ୧୮୨୧ ମସିହାରୁ ୧୮୩୬ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୟୂରଭଞ୍ଜ ଏଵଂ ସିଂହଭୂମ ଅଞ୍ଚଳରେ ସଂଗଠିତ କୋହ୍ଲ ଆନ୍ଦୋଳନ ଏହାର ଏକ ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଉଦାହରଣ। ମାଧଵ ଦାସ ମହାପାତ୍ରଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କୋହ୍ଲ ଜନଜାତି ନିଜର ଜଳ, ଜଙ୍ଗଲ ଓ ଜମିର ସୁରକ୍ଷା ପାଇଁ ଯେଉଁ ସଶସ୍ତ୍ର ଵିପ୍ଳଵ କରିଥିଲେ, ତାହା ସେମାନଙ୍କ ସ୍ଵାଭିମାନର ପ୍ରତୀକ ଥିଲା। ସେହିପରି ୧୮୩୫ ରୁ ୧୮୪୬ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିଵା ବୌଦ କନ୍ଧ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ନଵଘନ କହଁର ଓ ମାଧଵ କହଁରଙ୍କ ପରି ନେତାମାନେ କନ୍ଧମାନଙ୍କୁ ସଂଗଠିତ କରି ଇଂରେଜ ସରକାରଙ୍କ ଵିରୋଧରେ ପ୍ରଵଳ ପ୍ରତିରୋଧ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲେ।

ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାରେ ଘୁମୁସର ଵିପ୍ଳଵ (୧୮୩୫-୧୮୩୭ ଏଵଂ ୧୮୫୫ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ) ଇଂରେଜ ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦ ଵିରୋଧରେ ଏକ ଭୟଙ୍କର ସଂଗ୍ରାମ ଥିଲା। କମଳଲୋଚନ ଦୋରା ବିଶୋଇ ଏଵଂ ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଚକ୍ରା ବିଶୋଇଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସ୍ଥାନୀୟ କନ୍ଧ ଏଵଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଲୋକେ ଇଂରେଜ ଵାହିନୀ ସହିତ ଘମାଘୋଟ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ବ୍ରିଟିଶ ପ୍ରଶାସନର କ୍ରୂର ଅତ୍ୟାଚାର ସତ୍ତ୍ୱେ ଏହି ଵିପ୍ଳଵୀମାନେ ନିଜ ମାଟି ପାଇଁ ଵଳିଦାନ ଦେଵାକୁ ପଛାଇ ନଥିଲେ। ସେହିପରି ଉତ୍ତର ଓଡ଼ିଶାରେ ନୀଳଗିରି କୃଷକ ଵିପ୍ଳଵ (୧୮୩୮-୧୮୪୦) ମାଧ୍ୟମରେ ଦେୱାନ ଶିଵ ଚରଣ ପଟ୍ଟନାୟକ, ହରିବାବୁ ଏଵଂ ବୁଲୁବାବୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସାଧାରଣ କୃଷକମାନେ ଶୋଷଣ ଵିରୋଧରେ ସ୍ୱର ଉତ୍ତୋଳନ କରିଥିଲେ। ନୟାଗଡ଼ ମାଟି ମଧ୍ୟ ଵିଦ୍ରୋହରୁ ବାଦ୍ ପଡ଼ିନଥିଲା; ୧୮୪୯ରୁ ୧୮୫୨ ମସିହା ମଧ୍ୟରେ କମଳ ଲୋଚନ ପାଇକରାୟ, ଉଦ୍ଧବ ସାମନ୍ତରାୟ ଓ ଶିଵରାମ ରାଉତରାୟଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପ୍ରଥମ ନୟାଗଡ଼ ଵିପ୍ଳଵ ସଂଗଠିତ ହୋଇ ସାମନ୍ତଵାଦୀ ଏଵଂ ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ ନୀତିକୁ କଡ଼ା ଆହ୍ବାନ ଦେଇଥିଲା।

ଦ୍ଵିତୀୟ ଶଵର ଆନ୍ଦୋଳନ (୧୮୫୧-୧୮୫୬) ସମୟରେ ରାଧାକୃଷ୍ଣ ଦଣ୍ଡସେଣା ଶଵର ଜାତିର ଲୋକଙ୍କୁ ଏକତ୍ରିତ କରି ବ୍ରିଟିଶ ନିର୍ଯାତନା ଵିରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ ଡାକରା ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଆନ୍ଦୋଳନ ସ୍ଥାନୀୟ ପ୍ରଶାସନ ପାଇଁ ଏକ ବଡ଼ ସମସ୍ୟା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଏହି ସମୟ ଖଣ୍ଡରେ କଳାହାଣ୍ଡି ଅଞ୍ଚଳରେ ରିଣ୍ଡୋ ମାଝୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କନ୍ଧ ଆନ୍ଦୋଳନ (୧୮୫୩-୧୮୫୫) ତୀଵ୍ର ରୂପ ଧାରଣ କରିଥିଲା। ସାହୁକାର ଓ ଇଂରେଜମାନଙ୍କ ମିଳିତ ଶୋଷଣର ଶିକାର ହେଉଥିଵା ଆଦିଵାସୀମାନେ ରିଣ୍ଡୋ ମାଝୀଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ସଶସ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରାମକୁ ଓହ୍ଲାଇଥିଲେ ଏଵଂ ଅନେକ ଦିନ ଧରି ନିଜର ସ୍ଵାଧୀନତା ବଜାୟ ରଖିଵାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଥିଲେ।

୧୮୫୭ ମସିହାର ସିପାହୀ ଵିଦ୍ରୋହ ଵା ଭାରତର ପ୍ରଥମ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ସମୟରେ ଓଡ଼ିଶାର ଵିଭିନ୍ନ ସ୍ଥାନରେ ଇଂରେଜ ଵିରୋଧୀ ଆନ୍ଦୋଳନ ତୀଵ୍ରତର ହୋଇଥିଲା। ସିଂହଭୂମି ଵିପ୍ଳଵ (୧୮୫୭)ରେ ଅର୍ଜୁନ ସିଂହ ଓ ଜଗବନ୍ଧୁ ପଟ୍ଟନାୟକ (ଜଗୁ ଦେୱାନ)ଙ୍କ ଭୂମିକା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ସାହସିକ ପଦକ୍ଷେପ ଇଂରେଜ ସରକାରଙ୍କୁ ଵିଵ୍ରତ କରିଥିଲା। ସେହିପରି ମୟୂରଭଞ୍ଜର ଧାରୁଆ ଜନଜାତି ଆନ୍ଦୋଳନ (୧୮୫୭-୧୮୬୬)ରେ ଦୟାନିଧି ଧାରୁଆ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇ ଜଙ୍ଗଲ ଆଇନ ଏଵଂ ବ୍ରିଟିଶ ଅତ୍ୟାଚାର ଵିରୋଧରେ ଏକ ଲମ୍ଵା ଲଢ଼େଇ ଲଢ଼ିଥିଲେ।

ଏହି ୧୮୫୭ ମହାସଂଗ୍ରାମ ସମୟରେ ସବୁଠାରୁ ଦୀର୍ଘସ୍ଥାୟୀ ଓ ପ୍ରଭାଵଶାଳୀ ଆନ୍ଦୋଳନ ଥିଲା ସମ୍ଵଲପୁର ଵା ହୀରାଖଣ୍ଡ ଵିପ୍ଳଵ, ଯାହା ୧୮୫୭ ମସିହାରୁ ଆରମ୍ଭ ହୋଇ ୧୮୭୨ ମସିହା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଦୀର୍ଘ ୧୫ ଵର୍ଷ ଧରି ଚାଲିଥିଲା। ଵୀର ସୁରେନ୍ଦ୍ର ସାଏଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ତାଙ୍କର ଭାଇ ଉଦନ୍ତ ସାଏ, ଉଜ୍ଜଳ ସାଏ ଓ ଛବିଳ ସାଏ ନିଜ ଜୀଵନକୁ ବାଜି ଲଗାଇ ଦେଇଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ମାଧୋ ସିଂ ବରିହା, କୁଞ୍ଜେଲ୍ ସିଂ, କରୁଣାକର ସିଂ ଗୌନ୍ତିଆ, ନାରାୟଣ ସିଂ, କମଳ ସିଂ ଦେଓ ଓ ଖଗେଶ୍ଵର ସିଂ ଦେଓଙ୍କ ପରି ଅନେକ ଵୀର ଯୋଦ୍ଧା ଇଂରେଜ ସେନା ସହିତ ଅନବରତ ଛାପାମାର (ଗରିଲା) ଯୁଦ୍ଧ ଚଳାଇଥିଲେ। ସମ୍ଵଲପୁରର ଏହି ଐତିହାସିକ ଵିପ୍ଳଵ ଓଡ଼ିଶାର ଵୀରତ୍ୱର ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ନିଦର୍ଶନ ଅଟେ। ସୁରେନ୍ଦ୍ର ସାଏଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରିଵା ପାଇଁ ଇଂରେଜମାନଙ୍କୁ ବହୁତ କଷ୍ଟ ଏଵଂ ଧନଜୀଵନର କ୍ଷତି ସହିଵାକୁ ପଡ଼ିଥିଲା।

୧୮୫୭ ଵିଦ୍ରୋହ ପରେ ମଧ୍ୟ ଓଡ଼ିଶାରେ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଦୀପ ଲିଭି ନଥିଲା। ୧୮୬୬-୧୮୬୭ ମସିହାରେ ନାରାୟଣ ହରିଚନ୍ଦନଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଖୋର୍ଦ୍ଧା ଆନ୍ଦୋଳନ ପୁଣି ଥରେ ବ୍ରିଟିଶ ପ୍ରଶାସନର ଅସ୍ଥିରତା ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ଏହା ପରେ ୧୮୬୭ରୁ ୧୮୬୮ ମସିହା ମଧ୍ୟରେ କେଉଁଝରରେ ସଂଗଠିତ ପ୍ରଥମ ଭୂୟାଁ ଆନ୍ଦୋଳନରେ ରତନା ନାୟକ ସ୍ଥାନୀୟ ଆଦିଵାସୀମାନଙ୍କୁ ସଂଗଠିତ କରି ନିର୍ମମ ରାଜସ୍ୱ ଆଦାୟ ଓ ଶୋଷଣ ଵିରୋଧରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଥିଲେ। ରତନା ନାୟକଙ୍କ ଵଳିଦାନ ଆଜି ବି ଇତିହାସ ପୃଷ୍ଠାରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଛି। ଦକ୍ଷିଣ ଓଡ଼ିଶାର ଦୁର୍ଗମ ଅଞ୍ଚଳରେ ମାଲକାନଗିରି କୋୟା ଵିପ୍ଳଵ (୧୮୭୦-୧୮୭୨) ଟମା ଦୋରଖଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସଂଗଠିତ ହୋଇଥିଲା ଯେଉଁଠି ଆଦିଵାସୀମାନେ ନିଜର ଅଧିକାର ପାଇଁ ଇଂରେଜମାନଙ୍କୁ ରକ୍ତାକ୍ତ ସଂଗ୍ରାମର ସମ୍ମୁଖୀନ କରାଇଥିଲେ।

ଊନଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଆହୁରି ଅନେକ ସଶସ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରାମ ଦେଖିଵାକୁ ମିଳିଥିଲା। ଅସୁରଗଡ଼-ନର୍ଲା କନ୍ଧ ଵିପ୍ଳଵ (୧୮୮୨-୧୮୮୩) ରେ କମଳ ମାଝୀ ସ୍ଥାନୀୟ ଆଦିଵାସୀଙ୍କ ଅଧିକାର ପାଇଁ ଅସ୍ତ୍ର ଧାରଣ କରିଥିଲେ। ୧୮୯୧ରୁ ୧୮୯୩ ମସିହା ମଧ୍ୟରେ ଦ୍ଵିତୀୟ କେଉଁଝର ଭୂୟାଁ ଆନ୍ଦୋଳନ ଧରଣୀଧର ନାୟକଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଏକ ଵିରାଟ ଜନଆନ୍ଦୋଳନର ରୂପ ନେଇଥିଲା, ଯାହା ରାଜା ଓ ଇଂରେଜ ସରକାର ଉଭୟଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପରିସ୍ଥିତି ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଲା। ସେହିପରି ୧୮୯୩ରୁ ୧୮୯୪ ମସିହାରେ ଦେୱାନ ଖେତ୍ରୀଵର ସିଂ ଓ ଅର୍ଜୁନ ପାଇକରାୟଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ଦ୍ଵିତୀୟ ନୟାଗଡ଼ ଵିପ୍ଳଵ ସଂଗଠିତ ହୋଇ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କ ଅସନ୍ତୋଷକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରିଥିଲା। ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଭାଗରେ ୧୮୯୭ ରୁ ୧୯୦୦ ମସିହା ମଧ୍ୟରେ ସୁନ୍ଦରଗଡ଼ ନିକଟସ୍ଥ ଗାଙ୍ଗପୁରରେ ଗୌନ୍ତିଆ ମଦ୍ରୀ କାଲୋଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ଗୌନ୍ତିଆ ମେଳି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା, ଯାହା ଶୋଷକଙ୍କ ଵିରୋଧରେ ଏକ ସଫଳ ପ୍ରତିଵାଦ ଥିଲା।

ଭାରତୀୟ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ବଙ୍ଗଳା ଵା ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରଦେଶର ଅଵଦାନକୁ ଯେତେ ବଢ଼ାଇ ଚଢ଼ାଇ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରାଯାଇଛି, ତାହା ତୁଳନାରେ ଓଡ଼ିଶାର ଏହି ଦୀର୍ଘ ୧୫୦ ଵର୍ଷର (୧୭୫୩-୧୯୦୦) ଅଵିରତ ସଶସ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରାମ ଵାସ୍ତଵରେ ଅନେକ ଗୁଣରେ ଵ୍ୟାପକ ଓ ଲୋମହର୍ଷକ। ଗୋଟିଏ ପ୍ରଦେଶରେ, ବିନା କୌଣସି ଆଧୁନିକ ଯୋଗାଯୋଗ ଵ୍ୟଵସ୍ଥାରେ, ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଏତେ ସଂଖ୍ୟାରେ ସଶସ୍ତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ସଂଗଠିତ ହେଵା, ସାଧାରଣ ନାଗରିକଙ୍କଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଜନଜାତି, ରାଜା, ମହାରାଜା, ପାଇକ ଏଵଂ କୃଷକ ସମସ୍ତେ ସମାନ ଉତ୍ସାହରେ ଵଳିଦାନ ଦେଵା ପୃଥିଵୀର ଇତିହାସରେ ଵିରଳ। ବଙ୍ଗାଳୀମାନେ ନିଜର ଗୋଟିଏ ସନ୍ୟାସୀ ଆନ୍ଦୋଳନ (୧୭୭୦-୧୭୭୭)କୁ ନେଇ ଯେତିକି ଗର୍ଵ ଅନୁଭଵ କରନ୍ତି, ଆଜିର କଳିଙ୍ଗୀ-ଉତ୍କଳୀ-ଓଡ଼ିଆମାନେ ନିଜର ଏହି ଶହେ ପଚାଶ ଵର୍ଷ ଵ୍ୟାପୀ ରକ୍ତରଞ୍ଜିତ ମହାସଂଗ୍ରାମର ଇତିହାସ ଜାଣି ନଥିଵାରୁ ନିଜ ମାଟିର ପରିଚୟ ଦେଵାକୁ କୁଣ୍ଠାବୋଧ କରିଵା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁର୍ଭାଗ୍ୟଜନକ। ଏହି ୨୩ ଗୋଟି ମହାନ୍ ହିଂସାତ୍ମକ ତଥା ସଶସ୍ତ୍ର ଵିପ୍ଳଵର ଧାରାଵିହିକତା ହିଁ ଭାରତୀୟ ସ୍ଵାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମରେ ଓଡ଼ିଶାର ଅଵଦାନକୁ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ ପ୍ରଦେଶ ତୁଳନାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଓ ସ୍ଵତନ୍ତ୍ର କରିଥାଏ ଯାହାକି ପ୍ରତିଟି ଓଡ଼ିଆର ହୃଦୟରେ ଦେଶପ୍ରେମ ଓ ଅପୂର୍ଵ ଗର୍ଵର ସଞ୍ଚାର କରିଵା ଉଚିତ୍।

ମହାଜାଗତିକ ଆଲୋକ ଓ ମାନଵିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ: Perseidsର ଏକ ଐତିହାସିକ ଯାତ୍ରା

ଆକାଶରୁ ଖସୁଥିଵା ତାରାକୁ ଦେଖିଵା ମାତ୍ରେ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ନିଜର ଏକ ଇଚ୍ଛା ପ୍ରକଟ କରିଵାର ପ୍ରଵୃତ୍ତି ଆମ ମଣିଷ ସମାଜରେ ବହୁ ପୁରାତନ କାଳରୁ ରହିଆସିଛି। ରାତ୍ରିର ଅନ୍ଧକାରରେ ଯେତେବେଳେ ହଠାତ୍ ଗୋଟିଏ ଆଲୋକର ରେଖା ଆକାଶକୁ ଚିରି ତଳକୁ ଖସି ଆସେ, ତାହା ଦେଖିଵା ମାତ୍ରେ ମନରେ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଓ ଭୟ ମିଶ୍ରିତ ଭାଵନା ଜାଗ୍ରତ ହେଵା ସ୍ୱାଭାଵିକ କଥା । ଏହି ଆଲୋକ ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରୁ ସବୁଠାରୁ ଆକର୍ଷଣୀୟ ଓ ନିୟମିତ ଭାବରେ ଦେଖାଯାଉଥିଵା ଏକ ମହାଜାଗତିକ ଘଟଣା Perseids ଅଟେ । ପ୍ରତିଵର୍ଷ ଅଗଷ୍ଟ ମାସର ୧୧ରୁ ୧୩ ତାରିଖ ମଧ୍ୟରେ ପୃଥିଵୀଵାସୀ ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ ଦୃଶ୍ୟର ସାକ୍ଷୀ ହୋଇଥାନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଏହି ଆଲୋକ ଖେଳ ପଛର ସତ୍ୟତା କ'ଣ ଏଵଂ ଆମର ପୂର୍ଵଜମାନେ ଏହାକୁ କିପରି ଦେଖୁଥିଲେ, ତାହାର ଇତିହାସ ଏଵଂ ମାନଵ ଚିନ୍ତାଧାରାର କ୍ରମଵିକାଶ ଅତ୍ୟନ୍ତ ରୋମାଞ୍ଚକର।

ପ୍ରଥମେ ଆମକୁ ବୁଝିଵାକୁ ହେଵ ଯେ Perseids ପ୍ରକୃତରେ କ'ଣ। ଯଦିଓ ଆମେ ସାଧାରଣ ଭାବରେ ଏହାକୁ ଉଲ୍କାପାତ ବୋଲି କହିଥାଉ, ଵାସ୍ତଵରେ ଏହା ମହାକାଶରେ ଘୂରି ବୁଲୁଥିଵା ଧୂଳି, ବରଫ ଓ ପଥରର ଛୋଟ ଛୋଟ କଣିକାର ପୃଥିଵୀ ଉପରେ ଵର୍ଷା ଅଟେ । ଏହି କଣିକାଗୁଡ଼ିକ ଏକ ଵିଶାଳ ଧୂମକେତୁରୁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛି, ଯାହାର ନାମ ହେଉଛି Comet Swift-Tuttle। ଏହି ଧୂମକେତୁ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ଚାରିପଟେ ନିଜର ଏକ ଅଣ୍ଡାକୃତି କକ୍ଷପଥରେ ପରିକ୍ରମା କରୁଛି ଏଵଂ ଏକ ଥର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଘୂରି ଆସିଵା ପାଇଁ ଏହାକୁ ପ୍ରାୟ ୧୨୩ ଵର୍ଷ ଲାଗିଥାଏ। ନିଜର ମହାଜାଗତିକ ଯାତ୍ରା ସମୟରେ ଏହା ମହାକାଶରେ ପ୍ରଚୁର ପରିମାଣର ଧୂଳି ଓ ଭଗ୍ନାଵଶେଷ ଛାଡି଼ଯାଏ। ପ୍ରତିଵର୍ଷ ଅଗଷ୍ଟ ମାସରେ ଆମ ପୃଥିଵୀ ନିଜ କକ୍ଷପଥରେ ଗତି କରୁଥିଵା ବେଳେ Comet Swift-Tuttle ଦ୍ୱାରା ଛଡ଼ାଯାଇଥିଵା ଏହି ଧୂଳିପୂର୍ଣ୍ଣ ମାର୍ଗ ଦେଇ ଅତିକ୍ରମ କରିଥାଏ। ଏହି ସମୟରେ ଧୂମକେତୁର ଏହି ଅଗଣିତ ଛୋଟ ଛୋଟ କଣିକାଗୁଡ଼ିକ ପୃଥିଵୀର ଵାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଅତି କ୍ଷିପ୍ର ଗତିରେ ପ୍ରଵେଶ କରନ୍ତି। ଵାୟୁମଣ୍ଡଳର ଗ୍ୟାସ୍ ସହିତ ପ୍ରଵଳ ଘର୍ଷଣ ହେଵା ଫଳରେ ଏହି କଣିକାଗୁଡ଼ିକ ଅତ୍ୟଧିକ ଉତ୍ତାପରେ ଜଳି ଉଠନ୍ତି ଏଵଂ ଆମକୁ ଆକାଶରେ ଏକ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକର ରେଖା ଦେଖାଯାଏ। ଯେହେତୁ ଆକାଶରେ ଏହି ଉଲ୍କାଗୁଡ଼ିକ ମୁଖ୍ୟତଃ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦିଗରୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଉତ୍ତର ଆକାଶରେ ଥିଵା Perseus ନକ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଳରୁ ଵିଚ୍ଛୁରିତ ହୋଇ ଆସୁଥିଵା ପରି ମନେହୁଏ, ତେଣୁ ଵିଜ୍ଞାନ ସମ୍ମତ ଭାବରେ ଏହି ଉଲ୍କାପାତକୁ Perseids ବୋଲି ନାମକରଣ କରାଯାଇଛି ।‌

ଵର୍ତ୍ତମାନ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠୁଛି, ମଣିଷ ପ୍ରଥମେ ଏହି ମହାଜାଗତିକ ଘଟଣା ସହିତ କିପରି ପରିଚିତ ହେଲା? ଆଜିର ଆଧୁନିକ ମଣିଷ ସହରର କୃତ୍ରିମ ଆଲୋକରେ ଘେରି ହୋଇ ରହିଛି, ତେଣୁ ରାତିର ଅନ୍ଧକାର ଆକାଶକୁ ଉପଭୋଗ କରିଵା ପାଇଁ ତା' ପାଖରେ ସୁଯୋଗ ଵା ସମୟ ବହୁତ କମ୍। କିନ୍ତୁ ଆମର ପ୍ରାଚୀନ ପୂର୍ଵଜମାନଙ୍କର ସାମାଜିକ ଦୃଶ୍ୟପଟ୍ଟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଲଗା ଥିଲା। ସେମାନଙ୍କର ରାତିର ଆକାଶ ଥିଲା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରାକୃତିକ, ଅନ୍ଧକାରମୟ ଏଵଂ ଅଗଣିତ ତାରାଗୁଡ଼ିକରେ ସଜ୍ଜିତ। ପ୍ରାଚୀନ ମଣିଷ ପାଇଁ ଖୋଲା ଆକାଶ ଏକ ରହସ୍ୟମୟ ପୁସ୍ତକ ଥିଲା। ଜଙ୍ଗଲରେ ଫଳମୂଳ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଵା ଵା ଖୋଲା ପଡ଼ିଆରେ ଗୋଷ୍ଠୀଗତ ଭାଵରେ ନିଆଁ ଜାଳି ବସିଥିଵା ମଣିଷ ଯେତେବେଳେ ମୁଣ୍ଡ ଟେକି ଉପରକୁ ଅନାଇଥିଲା, ସେତେଵେଳେ ଆକାଶରେ ଘଟୁଥିଵା ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ସାମାନ୍ୟ ଘଟଣା ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରଭାଵିତ କରୁଥିଲା। ହଜାର ହଜାର ଵର୍ଷ ଧରି ମାନଵ ସଭ୍ୟତା ଏହି Perseidsକୁ ଦେଖିଆସୁଛି। କିନ୍ତୁ ସେହି ଆଦିମ ମଣିଷମାନେ ଜାଣି ନଥିଲେ ଯେ ଏହା ଏକ ଵିଶାଳ ଧୂମକେତୁର ମାତ୍ର କିଛି ଭଗ୍ନାଵଶେଷ। ନିଜର ସୀମିତ ବୁଝାମଣା ଆଧାରରେ, ଏହି ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କ ପାଇଁ କୌଣସି ଅଲୌକିକ ଓ ଦୈଵୀ ଶକ୍ତିର ପ୍ରଦର୍ଶନ ଥିଲା।

ପ୍ରାଚୀନ ମଣିଷ ଏହି ଘଟଣାକୁ ନିଜର ପ୍ରଚଳିତ ଵିଶ୍ୱାସ ଏଵଂ ସାମାଜିକ କଳ୍ପନା ଅନୁସାରେ ଵ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଵା ଆରମ୍ଭ କଲା। ପ୍ରାଥମିକ ସ୍ତରରେ ମଣିଷ ଭାବୁଥିଲା ଯେ ପ୍ରକୃତିର ପ୍ରତ୍ୟେକ ଵସ୍ତୁର ନିଜସ୍ୱ ଏକ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଜୀଵନ ଵା ଆତ୍ମା ଅଛି। ତେଣୁ ଆକାଶରୁ ଖସୁଥିଵା ଏହି ଆଲୋକକୁ ସେମାନେ ସ୍ୱର୍ଗୀୟ ଦେଵତାମାନଙ୍କର ଯାଦୁକରୀ ଶକ୍ତି, ଭୂମି ଆଡକୁ ଫୋପଡା ଯାଉଥିଵା ନିଆଁର ତୀର, କିମ୍ଵା ଆକାଶରୁ ପୃଥିଵୀ ପୃଷ୍ଠକୁ ଖସି ଆସୁଥିଵା ଆତ୍ମା ବୋଲି ଵିଚାର କରୁଥିଲେ। କିଛି ପ୍ରାଚୀନ ସମାଜରେ ଏହା ଗଭୀର ଭାବରେ ଵିଶ୍ୱାସ କରାଯାଉଥିଲା ଯେ ଯେତେଵେଳେ ଆକାଶରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ରୂପରେ ରହୁଥିଵା ଦେଵତାମାନେ ପୃଥିଵୀର ମଣିଷମାନଙ୍କର ଅଵସ୍ଥା ଦେଖିଵା ପାଇଁ ସ୍ୱର୍ଗର ଛାତକୁ ସାମାନ୍ୟ ଟିକିଏ ଖୋଲି ଦିଅନ୍ତି, ସେହି ଖୋଲା ବାଟ ଦେଇ ସ୍ୱର୍ଗର କିଛି ଅଂଶ ଵା ଦିଵ୍ୟ ଆଲୋକ ତଳକୁ ଖସିଆସେ, ଯାହାକୁ ଆମେ ଖସୁଥିଵା ତାରା ଵା ଉଲ୍କା ବୋଲି କହୁ। ଏହି ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଦେଵତାମାନେ ସିଧାସଳଖ ମଣିଷର କଥା ଶୁଣିପାରିବେ ବୋଲି ଵିଶ୍ୱାସ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା ଏଵଂ ସେହି କାରଣରୁ ମଣିଷ ତାରା ଖସିଵା ସମୟରେ ଆଖି ବନ୍ଦ କରି ନିଜର ମନସ୍କାମନା ପୂରଣ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରିଵା ଆରମ୍ଭ କଲା, ଯାହା ଆଜି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକ ରୀତି ନୀତି ଭାବରେ ରହିଆସିଛି।

ସମୟ କ୍ରମେ ମଣିଷର ଏହି ପ୍ରାଥମିକ କଳ୍ପନା ଅନେକ ଜଟିଳ କାହାଣୀରେ ରୂପାନ୍ତରିତ ହେଲା ଏଵଂ ଵିଭିନ୍ନ ଭୌଗୋଳିକ ସ୍ଥାନରେ ନୂଆ ନୂଆ ଲୋକକଥାମାନ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଗ୍ରୀକ୍ ପୁରାଣରେ Perseus ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ମହାନ ଵୀର ଏଵଂ ଦେଵପୁତ୍ର ରୂପେ ଵର୍ଣ୍ଣିତ ହୋଇଛନ୍ତି । Perseus ନିଜର ଅସାଧାରଣ ସାହସ ବଳରେ ଭୟଙ୍କର ରାକ୍ଷସୀ ମେଡୁସାକୁ ଵଧ କରିଥିଲେ। ସେହି ଅପରାଜେୟ ଵୀରଙ୍କ ସ୍ମୃତିରେ ଆକାଶରେ ଥିଵା ଵିଶାଳ ନକ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଳରୁ ଉତ୍ପନ୍ନ ହେଉଥିଵା ଏହି ଉଲ୍କାପାତକୁ କିଛି ପୌରାଣିକ ଵର୍ଣ୍ଣନାରେ ଦେଵତାମାନଙ୍କର ସୁଵର୍ଣ୍ଣ ଵୃଷ୍ଟି ବୋଲି ମଧ୍ୟ କୁହାଗଲା। ସେହିପରି ୟୁରୋପୀୟ ଖିରସ୍ତାନୀ ସମାଜରେ ଏହି ଉଲ୍କାପାତକୁ ନେଇ ଆହୁରି ଏକ ଅତି କରୁଣ ଓ ଧାର୍ମିକ ଲୋକକଥା ପ୍ରଚଳିତ ହେଲା। ସାଧାରଣତଃ ଅଗଷ୍ଟ ମାସର ଦଶ ତାରିଖ ପାଖାପାଖି ଏହି ଵିଶେଷ ଉଲ୍କାପାତ ଏହାର ଚରମ ସୀମାରେ ପହଞ୍ଚିଥାଏ ଏଵଂ ସର୍ଵାଧିକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହୋଇଥାଏ। ଐତିହାସିକ ତଥ୍ୟ ଅନୁସାରେ, ତୃତୀୟ ଶତାବ୍ଦୀରେ ରୋମ୍ ଦେଶରେ St. Lawrence ନାମକ ଜଣେ ଧାର୍ମିକ ନେତାଙ୍କୁ ଜୀଵନ୍ତ ଦଗ୍ଧ କରି ଅତି ନିର୍ମମ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା। ତାଙ୍କର ଶହୀଦ ଦିଵସ ମଧ୍ୟ ଠିକ୍ ଅଗଷ୍ଟ ମାସ ଦଶ ତାରିଖରେ ପଡିଥାଏ। ତେଣୁ ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ କ୍ୟାଥୋଲିକ୍ ସମ୍ପ୍ରଦାୟର ଲୋକମାନେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଵିଶ୍ୱାସ କରିଵାକୁ ଲାଗିଲେ ଯେ ଆକାଶରୁ ଖସୁଥିଵା ଏହି ଅଗ୍ନିମୟ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ଆଲୋକ କଣିକାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକୃତରେ St. Lawrence ଙ୍କର ପଵିତ୍ର ଲୁହ, ଯିଏ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ସ୍ୱର୍ଗରୁ ନିଜର ଅସହ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏଵଂ ମାନଵ ଜାତିର ପାପ ଦେଖି ଵିଳାପ କରୁଛନ୍ତି। ତେଣୁ ଏହି Perseids କୁ ୟୁରୋପର ଵିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରେ Tears of St. Lawrence ବୋଲି ବହୁଳ ଭାବରେ କୁହାଯିଵାକୁ ଲାଗିଲା।

ମଧ୍ୟଯୁଗୀୟ ଇତିହାସକାର ଏଵଂ ଵିଭିନ୍ନ ଆଶ୍ରମର ଧର୍ମଯାଜକମାନେ ରାତି ଆକାଶରେ ଘଟୁଥିଵା ପ୍ରତ୍ୟେକଟି ଵିଶେଷ ଘଟଣାକୁ ଲିପିବଦ୍ଧ କରି ରଖିଵାରେ ସିଦ୍ଧହସ୍ତ ଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହିସବୁ ମହାଜାଗତିକ ଦୃଶ୍ୟକୁ କେଵଳ ପ୍ରାକୃତିକ ଘଟଣା ଭାବରେ ଗ୍ରହଣ ନକରି, ଏହାକୁ ସିଧାସଳଖ ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ଗୁପ୍ତ ଵାର୍ତ୍ତା ଵା ଭଵିଷ୍ୟତରେ ଘଟିଵାକୁ ଥିଵା କୌଣସି ମହାମାରୀ, ଯୁଦ୍ଧ କିମ୍ଵା ଅଶୁଭ ଘଟଣାର ସଙ୍କେତ ଭାଵରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ଆକାଶରୁ ଉଲ୍କା ଖସିଵା, ଗ୍ରହଣ ଲାଗିଵା, କିମ୍ଵା ରଙ୍ଗ ପରିଵର୍ତ୍ତନ ହେଵା ଵିଷୟରେ ସେମାନେ ନିଜର ଦସ୍ତାବିଜରେ ଅତି ନିଖୁଣ ଭାବରେ ଵର୍ଣ୍ଣନା କରିଛନ୍ତି। ଆକାଶର ଅଦ୍ଭୁତ ଘଟଣାଵଳୀର ଐତିହାସିକ ଲିପିବଦ୍ଧତାର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ ସ୍ୱରୂପ ତତ୍କାଳୀନ ଇଂରେଜ ଐତିହାସିକ Gervasius Dorobornensis ଏହି କଥାକୁ ସେ ଏହିପରି ଲେଖିଥିଲେ “the upper horn [of the moon] split in two.From the midpoint of t[...]” ଯାହାକି ସେହି ସମୟର ଲୋକମାନଙ୍କର ମହାକାଶ ପ୍ରତି ଥିଵା ତୀକ୍ଷ୍ଣ, ଭୟଭୀତ ଦୃଷ୍ଟି ଏଵଂ ତାହାକୁ ନିଜସ୍ୱ ଧାର୍ମିକ ରୂପରେ ଵ୍ୟାଖ୍ୟା କରିଵାର ନିଆରା ଶୈଳୀକୁ ଦର୍ଶାଏ। କେଵଳ ୟୁରୋପ ନୁହେଁ, ଵରଂ ପ୍ରାଚ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକରେ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଚିତ୍ର ଦେଖିଵାକୁ ମିଳିଥିଲା। ଚୀନ୍ ଓ କୋରିଆର ପ୍ରାଚୀନ ରାଜକୀୟ ଜ୍ୟୋତିର୍ଵିଦମାନେ ନିଜର ଦରଵାରୀ ନଥିପତ୍ରରେ ଖ୍ରୀଷ୍ଟାବ୍ଦ ୩୬ ମସିହା ବେଳକୁ ହିଁ ଏହି ଅଗଷ୍ଟ ମାସର ପ୍ରଵଳ ଉଲ୍କାପାତ ଵିଷୟରେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିସାରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଏହି ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକୁ ସତର୍କତାର ସହିତ ଗଣନା କରୁଥିଲେ ଏଵଂ ଲିପିବଦ୍ଧ କରୁଥିଲେ ସତ, କିନ୍ତୁ ଏହା ପଛର ଵାସ୍ତଵିକ ଵୈଜ୍ଞାନିକ କାରଣ ସେତେଵେଳେ ସମଗ୍ର ମାନଵ ସମାଜ ପାଇଁ ଅଜ୍ଞାତ ଥିଲା।

କିନ୍ତୁ ମାନଵ ଜାତିର ଚିନ୍ତାଧାରା କେବେହେଲେ ଚିରକାଳ ଗୋଟିଏ ଵିଶ୍ୱାସରେ ସ୍ଥିର ହୋଇ ରହିପାରିଵ ନାହିଁ। କାହାଣୀ, ପୁରାଣ ଓ ଅନ୍ଧଵିଶ୍ୱାସର କୁହୁଡ଼ିରୁ ବାହାରି ଏକ ଦୃଢ଼, ପ୍ରମାଣଭିତ୍ତିକ ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ କରିଵା ଆମ ମାନଵଜାତିର ଏକ ମୌଳିକ ଓ ଅନ୍ତର୍ନିହିତ ଗୁଣ। ଅଷ୍ଟାଦଶ ଓ ଊନଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ବେଳକୁ ମଣିଷ ନିଜର ଆଖି ସହିତ ବୌଦ୍ଧିକ ମସ୍ତିଷ୍କର ଏକ ନୂତନ ସମ୍ପର୍କ ସ୍ଥାପନ କରିଵା ଆରମ୍ଭ କଲା। ମଣିଷ ବୁଝିଵାକୁ ଚେଷ୍ଟା କଲା ଯେ ଆକାଶର ଏହି ରହସ୍ୟମୟ ଘଟଣାଗୁଡ଼ିକ କୌଣସି କ୍ରୋଧିତ ଦେଵତାର ଅଶ୍ରୁ ନୁହେଁ କିମ୍ଵା ପ୍ରକୃତିର ଖାମଖିଆଲି ଖେଳ ନୁହେଁ ଵରଂ ଏହି ଵିଶାଳ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପଛରେ ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୃଙ୍ଖଳିତ ଓ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପ୍ରାକୃତିକ ନିୟମ ରହିଛି। ଵିଜ୍ଞାନ କିପରି ଏହି ଵିଶାଳ ଉଲ୍କାପାତର ସତ୍ୟତା ଵିଷୟରେ ଜାଣିଲା ଏଵଂ ସମଗ୍ର ଵିଶ୍ୱକୁ ଜଣେଇଲା, ତାହାର ପ୍ରକ୍ରିୟା ଥିଲା ଧୈର୍ଯ୍ୟ, ପର୍ଯ୍ୟଵେକ୍ଷଣ ଓ ଗଣିତର ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ ମିଶ୍ରଣ। ଵିଭିନ୍ନ ଦେଶର ଵୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ପୃଥକ ପୃଥକ ସ୍ଥାନରୁ ସୁଦୂର ଆକାଶକୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି ତଥ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିଵା ଆରମ୍ଭ କଲେ।

ଊନଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭରେ ବେଲଜିୟମ୍‌ର ଜଣେ ପରିସଂଖ୍ୟାନଵିତ୍ ତଥା ଜ୍ୟୋତିର୍ଵିଜ୍ଞାନୀ Adolphe Quetelet ଏଵଂ ଆମେରିକାର Edward Herrick ଏହି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଏକ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ ଆଵିଷ୍କାର କଲେ। ସେମାନେ ଶହ ଶହ ଵର୍ଷର ଵିଭିନ୍ନ ଐତିହାସିକ ନଥିପତ୍ର ଏଵଂ ନିଜର ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ପର୍ଯ୍ୟଵେକ୍ଷଣରୁ ଦୃଢ଼ତାର ସହିତ ପ୍ରମାଣ କଲେ ଯେ ଏହି ଉଲ୍କାପାତ ଆଦୌ କୌଣସି ଆକସ୍ମିକ ଘଟଣା ନୁହେଁ। ଵରଂ ଏହା ପ୍ରତିଵର୍ଷ ଅଗଷ୍ଟ ମାସରେ ହିଁ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ନିୟମିତ ଭାଵ୍ବରେ ଘଟିଥାଏ ଏଵଂ ସବୁଠାରୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ କଥା ହେଲା ଯେ, ଏହି ସମସ୍ତ ଆଲୋକ ରେଖାଗୁଡ଼ିକ ଆକାଶର ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ବିନ୍ଦୁ, ଅର୍ଥାତ୍ ଠିକ୍ Perseus ନକ୍ଷତ୍ରମଣ୍ଡଳ ଆଡୁ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବରେ ଆସୁଥିଵାର ସ୍ପଷ୍ଟ ଜଣାପଡ଼େ। ଏହି ଆଵିଷ୍କାର ମାନଵିକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରେ ଏକ ବଡ଼ ପରିଵର୍ତ୍ତନ ଥିଲା। ଏଥିରୁ ମଣିଷ ସମାଜ ବୁଝିଲା ଯେ ପୃଥିଵୀ ବାହାରେ ମଧ୍ୟ ଶୃଙ୍ଖଳା ଅଛି ଏଵଂ ସେଠାରେ ଵିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ଗଣିତ ଏଵଂ ପଦାର୍ଥ ଵିଜ୍ଞାନର ନିୟମ ହିଁ ନିରନ୍ତର କାର୍ଯ୍ୟ କରୁଛି।

ପରେ ଇଟାଲୀର ଜଣେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଖ୍ୟାତ ଜ୍ୟୋତିର୍ଵିଜ୍ଞାନୀ Giovanni Schiaparelli ଏହି ଅଧ୍ୟୟନ ଦିଗରେ ଆହୁରି ଏକ ବଡ଼ ଓ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ପଦକ୍ଷେପ ନେଲେ। ସମୟ ଚକ୍ରରେ ୧୮୬୨ ମସିହାରେ ଆମେରିକାର ଦୁଇ ଜଣ ଜ୍ୟୋତିର୍ଵିଦ୍ Lewis Swift ଏଵଂ Horace Parnell Tuttle ନିଜ ଦୂରଵୀକ୍ଷଣ ଯନ୍ତ୍ର ସାହାଯ୍ୟରେ ମିଳିତ ଭାବରେ ଆକାଶରେ ଏକ ନୂତନ ଧୂମକେତୁ ଆଵିଷ୍କାର କରିଥିଲେ, ଯାହାର ନାମ ନିୟମାନୁସାରେ ସେମାନଙ୍କ ନାମ ଅନୁଯାୟୀ Comet Swift-Tuttle ଦିଆଯାଇଥିଲା। Giovanni Schiaparelli କଠିନ ଗାଣିତିକ ସୂତ୍ର ଵ୍ୟଵହାର କରି Perseids ଉଲ୍କାଗୁଡ଼ିକର ମହାକାଶରେ କକ୍ଷପଥ ଏଵଂ ସେଗୁଡ଼ିକର ପ୍ରକୃତ ଗତିଵିଧିର ଟିକିନିଖି ହିସାବ କଲେ। Giovanni ଯେତେବେଳେ ନିଜର ଦୀର୍ଘ ଗଣନା ପରେ ଫଳାଫଳକୁ ଦେଖିଲେ, ସେ ନିଜେ ମଧ୍ୟ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲେ। Giovanni ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଲକ୍ଷ୍ୟ କଲେ ଯେ ଏହି ଉଲ୍କା କଣିକାଗୁଡ଼ିକର ଯାତ୍ରାପଥ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ନିକଟରେ ଆଵିଷ୍କୃତ ହୋଇଥିଵା Comet Swift-Tuttleର କକ୍ଷପଥ ସହିତ ଅଵିକଳ ମେଳ ଖାଉଛି। ଏହା କୌଣସି ସାଧାରଣ ସାମଞ୍ଜସ୍ୟ ନଥିଲା। Giovanni ସମଗ୍ର ଦୁନିଆକୁ ଜଣାଇଲେ ଯେ ଆମେ ଯାହାକୁ ହଜାର ହଜାର ଵର୍ଷ ଧରି ଖସୁଥିଵା ତାରା, ଦେଵତାଙ୍କର କୋପ ଵା ଶହୀଦ ସନ୍ଥମାନଙ୍କର ଲୁହ ବୋଲି ଅନ୍ଧ ଭାଵରେ ଭାବି ଆସୁଛୁ, ତାହା ଵାସ୍ତଵରେ ଅନ୍ୟ କିଛି ନୁହେଁ ଵରଂ ସୌରମଣ୍ଡଳରେ ଯାତ୍ରା କରୁଥିଵା ଗୋଟିଏ ଵିଶାଳକାୟ ଧୂମକେତୁ ନିଜ ପଛରେ ତ୍ୟାଗ କରିଥିଵା ମାମୁଲି ବରଫ, ଧୂଳି ଓ ପଥରର ଛୋଟ ଛୋଟ ଟୁକୁଡ଼ା ମାତ୍ର। ଯେତେବେଳେ ପୃଥିଵୀ ନିଜ ଵାର୍ଷିକ କକ୍ଷପଥରେ ଘୂରି ଘୂରି ମହାକାଶର ସେହି ଅଞ୍ଚଳ ଦେଇ ଗତି କରେ ଯେଉଁଠାରେ ଏହି ଟୁକୁଡାଗୁଡ଼ିକ ଭାସମାନ ଅଵସ୍ଥାରେ ଥାଆନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ପୃଥିଵୀର ଶକ୍ତିଶାଳୀ ମାଧ୍ୟାକର୍ଷଣ ବଳ ସେଗୁଡ଼ିକୁ ନିଜ ଆଡକୁ ପ୍ରଵଳ ଵେଗରେ ଟାଣି ଆଣେ। ସେଗୁଡ଼ିକ ଘଣ୍ଟାପ୍ରତି ହଜାର ହଜାର କିଲୋମିଟର ଵେଗରେ ଵାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ପ୍ରଵେଶ କରନ୍ତି ଏଵଂ ଵାୟୁକଣା ସହିତ ଭୟଙ୍କର ଘର୍ଷଣ ହେଵା ଫଳରେ ସେଗୁଡ଼ିକ କ୍ଷଣିକ ପାଇଁ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ ହୋଇ ଜଳିଉଠନ୍ତି ଓ ପାଉଁଶ ହୋଇଯାଆନ୍ତି।

ଏହି ସରଳ କିନ୍ତୁ ଗଭୀର ଵୈଜ୍ଞାନିକ ସତ୍ୟର ଉନ୍ମୋଚନ ମାନଵଜାତିର ସାମଗ୍ରିକ ଇତିହାସରେ ଏକ ଅତି ଵିଶେଷ ଓ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଥିଲା। ଏହା କେଵଳ ରାତି ଆକାଶର ଏକ ରହସ୍ୟକୁ ପଦାରେ ପକାଇଲା ନାହିଁ, ଵରଂ ଏକ ଜୀଵଜାତି ଭାବରେ ମଣିଷର ନିଜ ପ୍ରତି ଏଵଂ ନିଜ ଚାରିପଟେ ଥିଵା ପରିଵେଶ ପ୍ରତି ଥିଵା ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ମୂଳରୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବଦଳାଇ ଦେଲା। ଯେଉଁ ସାମାନ୍ୟ ଧୂଳିକଣାର ଦୃଶ୍ୟକୁ ଦେଖି ଦିନେ ପ୍ରାଚୀନ ମଣିଷ ଅଜଣା ଭୟରେ ଥରୁଥିଲା ଏଵଂ ଅଦୃଶ୍ୟ ଦେଵତାଙ୍କୁ ସନ୍ତୁଷ୍ଟ କରିଵା ପାଇଁ ହାତ ଯୋଡ଼ୁଥିଲା ଵା ଵଳି ଦେଉଥିଲା, ସେହି ସମାନ ଧୂଳିକଣାକୁ ଆଧୁନିକ ମଣିଷ ନିଜର ଉନ୍ନତ ଦୂରଵୀକ୍ଷଣ ଯନ୍ତ୍ର ଏଵଂ ସ୍ପେକ୍ଟ୍ରୋସ୍କୋପି ସାହାଯ୍ୟରେ ମାପିଵା ଏଵଂ ତାହାର ରାସାୟନିକ ଗଠନର ଵିଶ୍ଳେଷଣ କରିଵା ଆରମ୍ଭ କଲା। ସମାଜର ମନରୁ ପୁରାତନ କାହାଣୀ ଏଵଂ କଳ୍ପନାର ସ୍ଥାନ ଧୀରେ ଧୀରେ ନେଵାକୁ ଲାଗିଲା ଜଟିଳ ଗଣିତ ଓ ପଦାର୍ଥ ଵିଜ୍ଞାନ। ମହାକାଶର ଅଜ୍ଞାତକୁ ଅନ୍ଧ ଭାବରେ ଭୟ କରିଵା ପରିଵର୍ତ୍ତେ ମଣିଷ ଏବେ ସେହି ଅଜ୍ଞାତକୁ ଅନୁସନ୍ଧାନ କରିଵାର ଅଦମ୍ୟ ସାହସ ଜୁଟାଇ ପାରିଲା। ଦେଵତାମାନଙ୍କର ଉପସ୍ଥିତି ଏଵଂ ସ୍ୱର୍ଗର ଦ୍ୱାର ଖୋଜୁଥିଵା ଆଖିଗୁଡ଼ିକ ଏବେ ମହାକାଶର ଭୌତିକ ନିୟମ ଏଵଂ ନକ୍ଷତ୍ରଗୁଡ଼ିକର ଜୀଵନଚକ୍ର ଖୋଜିଵାକୁ ଲାଗିଲା।

ଆମେ ଯଦି ପଛକୁ ଫେରି ଅତୀତରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଆଜିର ଡିଜିଟାଲ୍ ଯୁଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତର ଏହି ଦୀର୍ଘ ଯାତ୍ରାକୁ ଵିଶ୍ଳେଷଣ କରିଵା, ତେବେ ସ୍ପଷ୍ଟ ହୋଇଯିଵ ଯେ ଏହା କେଵଳ ଗୋଟିଏ ପ୍ରତିଵର୍ଷ ଘଟୁଥିଵା ମହାଜାଗତିକ ଘଟଣାର ସାଧାରଣ ଵ୍ୟାଖ୍ୟା ନୁହେଁ। ଵରଂ ଏହା ହେଉଛି ମାନଵିକ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା, ଅନୁସନ୍ଧାନ ଓ ଚିନ୍ତାଧାରାର ଵିଵର୍ତ୍ତନର ଏକ ଅନନ୍ୟ ଇତିହାସ। କୋଟି କୋଟି ଵର୍ଷ ଧରି ଏହି ଶୂନ୍ୟ ମହାକାଶରେ ଘୂରି ବୁଲୁଥିଵା ସେହି ଧୂଳି ଓ ବରଫ କଣିକାଗୁଡ଼ିକର ମୌଳିକ ସ୍ୱରୂପ କିମ୍ଵା ଵେଗ କେବେହେଲେ ବଦଳି ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଆମେ ମଣିଷମାନେ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବରେ ବଦଳି ଯାଇଛୁ। ଆମର ଚିନ୍ତା କରିଵାର ପରିସୀମା ଏଵଂ ପ୍ରକୃତିକୁ ବୁଝିଵାର କ୍ଷମତା ଅନେକ ଗୁଣ ଵିସ୍ତାରିତ ହୋଇଛି। ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ସ୍ତନ୍ୟପାୟୀ ପ୍ରାଣୀ, ଯିଏ ଦିନେ ଆଫ୍ରିକାର ଘଞ୍ଚ ଜଙ୍ଗଲରେ କେଵଳ ବଞ୍ଚିଵା ପାଇଁ ସଂଘର୍ଷ କରୁଥିଲା ଏଵଂ ଆକାଶର ଵଜ୍ରପାତ ଵା ଉଲ୍କାପାତକୁ ଦେଵତାର କ୍ରୋଧ ବୋଲି ମାନି ନେଉଥିଲା, ସେ ଆଜି ନିଜର ମସ୍ତିଷ୍କ ପ୍ରୟୋଗ କରି ଗୋଟିଏ ଉଲ୍କାପାତର ଗତି, ଆକାର ଓ ଉତ୍ପତ୍ତିସ୍ଥଳର ଠିକ୍ ଗାଣିତିକ ହିସାବ କରିପାରୁଛି। ତଥାପି, ଏହି ନିଷ୍ଠୁର ଵୈଜ୍ଞାନିକ ସତ୍ୟ ଜାଣିଵା ପରେ ମଧ୍ୟ ଏକଥା ସତ୍ୟ ଯେ Perseidsକୁ ନିଜ ଆଖିରେ ଖସୁଥିଵାର ଦେଖିଲେ ଆଜି ବି ଆମ ମନରେ ସେହି ପୁରାତନ ଏଵଂ ଆଦିମ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହିଁ ସର୍ଵପ୍ରଥମେ ଜାଗ୍ରତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ନିସ୍ତଵ୍ଧ ରାତିର ଆକାଶରୁ ହଠାତ୍ ଗୋଟିଏ ତାରା ଖସିଵାର ଦିଵ୍ୟ ଦୃଶ୍ୟ ଆମ ଆଖିରେ ପଡ଼େ, ଆମର ଅଜାଣତରେ ଆମ ହୃଦୟର ସ୍ପନ୍ଦନ କିଛି ମୁହୂର୍ତ୍ତ ପାଇଁ ଅଟକିଯାଏ ଏଵଂ ମୁଖରୁ ଏକ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟର ଶବ୍ଦ ବାହାରି ଆସେ। କାରଣ ଆଜି ଆମେ ଦୃଢ଼ ଭାବରେ ଜାଣୁ ଯେ ଆମେ ଯାହା ଦେଖୁଛୁ ତାହା କେଵଳ ଵାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଘର୍ଷଣ ଯୋଗୁଁ ଜଳୁଥିଵା ମାମୁଲି ଧୂଳିକଣା ନୁହେଁ, ତାହା ହେଉଛି ଆମର ଏହି ଵିଶାଳ, ରହସ୍ୟମୟ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ସହିତ ଥିଵା ଏକ ଅତ୍ୟନ୍ତ ନିଵିଡ଼ ଓ ପ୍ରାଚୀନ ସମ୍ପର୍କର ଜ୍ୱଳନ୍ତ ପ୍ରମାଣ। ଏହା ଆମକୁ ବାରମ୍ଵାର ମନେ ପକାଇଦିଏ ଯେ ଆମେ କେଵଳ ଏହି ଛୋଟ ପୃଥିଵୀ ନାମକ ଗ୍ରହର ଏକାକୀ ଅଧିଵାସୀ ନୋହୁଁ, ଆମେ ମଧ୍ୟ ଏହି ଅନନ୍ତ ମହାକାଶର ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର, ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ ଅଵିଚ୍ଛେଦ୍ୟ ଅଂଶ। ଆମର ମାନଵିକ ଶରୀରରେ ଥିଵା କାର୍ବନ, ଲୌହ ଏଵଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଉପାଦାନଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟ କୌଣସି ଏକ ସମୟରେ ଏହିପରି ତାରାଗୁଡ଼ିକର ଗର୍ଭରୁ ହିଁ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା। ତେଣୁ ଯେତେବେଳେ Perseidsର ଗୋଟିଏ ଛୋଟିଆ କଣିକା ପୃଥିଵୀର ଵାୟୁମଣ୍ଡଳରେ ଆତ୍ମାହୁତି ଦେଇ ଜଳିଉଠେ, ତାହାକୁ ଦେଖିଵା ମାନେ ଏକ ପ୍ରକାର ନିଜର ବହୁ ପୁରାତନ ଅତୀତ ଏଵଂ ମହାକାଶୀୟ ଉତ୍ପତ୍ତିକୁ ଦର୍ପଣରେ ଦେଖିଵା ସହିତ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସମାନ। ଆକାଶର ଏହି ନିରନ୍ତର ଆଲୋକ ଖେଳ ଏଵଂ ମଣିଷର ତାହାକୁ ବୁଝିଵା ପାଇଁ ଥିଵା ଅସରନ୍ତି ପ୍ରୟାସ ଏକତ୍ର ମିଶି ଏକ ଏପରି ମହାନ ଐତିହାସିକ କାହାଣୀ ସୃଷ୍ଟି କରନ୍ତି, ଯାହା ସମଗ୍ର ମାନଵ ଜାତିର ଚିନ୍ତାଧାରା ଏଵଂ ଵିଜ୍ଞାନ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଉପଲଵ୍ଧି ଅଟେ।

ପରାଜୟର ଗୀତ: ଲୋକସ୍ମୃତିରେ ଅମର ଵିଦ୍ରୋହ

ଉନଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ କୋରିଆର ଜୋସନ୍ ରାଜଵଂଶ ଦୁର୍ଵଳ ହୋଇପଡ଼ିଥିଲା । ସେତେବେଳେ କୋରିଆର କୃଷକମାନଙ୍କ ଅଵସ୍ଥା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଶୋଚନୀୟ ଥିଲା। ସରକାରୀ ଅଧିକାରୀମାନଙ୍କର ଦୁର୍ନୀତି, ଅତ୍ୟଧିକ ଟିକସ ଆଦାୟ ଓ ଵିଦେଶୀ ଶକ୍ତି ଵିଶେଷତଃ ଜାପାନୀ ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦର ହସ୍ତକ୍ଷେପ ଯୋଗୁଁ ସାଧାରଣ ଲୋକେ ଅତିଷ୍ଠ ହୋଇପଡିଥିଲେ।

ଏହି ଅତ୍ୟାଚାର ଵିରୋଧରେ କୃଷକମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଏକ ବଡ଼ ଧରଣର ସଶସ୍ତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ "ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ କୃଷକ ଆନ୍ଦୋଳନ'' କୁହାଯାଏ।

୧୮୯୪ ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସରେ ଦକ୍ଷିଣ କୋରିଆର ଗୋବୁ ଅଞ୍ଚଳରେ କୃଷକ ଵିଦ୍ରୋହ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ୧୮୯୪ ଏପ୍ରିଲରୁ ମେ ମଧ୍ୟରେ ଵିଦ୍ରୋହ ଦ୍ରୁତ ଭାବେ ଵ୍ୟାପି ଯାଇ ଅନେକ ସହର ଵିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କ ନିୟନ୍ତ୍ରଣକୁ ଆସିଥିଲା।

ସେତେବେଳେ ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ କୃଷକ ଆନ୍ଦୋଳନର ମୁଖ୍ୟ ନେତା ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍ ଥିଲେ। ସେ ଶାରୀରିକ ଗଠନରେ ଟିକେ ଛୋଟ ଥିଵାରୁ କୋରିଆର ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କୁ ସ୍ନେହରେ ତଥା ସମ୍ମାନରେ Nokdu Janggun ଵା 'ମୁଗ ଡାଲି ଜେନେରାଲ୍' ବୋଲି ଡାକୁଥିଲେ। କାରଣ ମୁଗ ଡାଲି ଛୋଟ ହୋଇଥିଲେ ମଧ୍ୟ ଏହା ଅତି ଶକ୍ତ ହୋଇଥାଏ। ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍‌ଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କୃଷକ ସେନା ଅନେକ ସଫଳତା ଲାଭ କରିଥିଲା ଏଵଂ ସରକାରଙ୍କୁ ଭୟଭୀତ କରିଦେଇଥିଲା।

କୃଷକମାନଙ୍କର ଵିଦ୍ରୋହକୁ ଦମନ କରିଵା ପାଇଁ କୋରିଆ ସରକାର ଚୀନ୍‌ର Qing ରାଜବଂଶର ସାହାଯ୍ୟ ମାଗିଥିଲେ। ଏହାକୁ ଆଳ କରି ଜାପାନ ମଧ୍ୟ ବିନା ଅନୁମତିରେ କୋରିଆରେ ନିଜର ଆଧୁନିକ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ସଜ୍ଜିତ ସେନା ପ୍ରଵେଶ କରାଇଲା।

Ugeumchi ଯୁଦ୍ଧରେ ସାଧାରଣ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଵା କୋରିଆର କୃଷକ ସେନା ଏଵଂ ଆଧୁନିକ ବନ୍ଧୁକ ଧରିଥିଵା ଜାପାନୀ ସେନା ମଧ୍ୟରେ ଭୀଷଣ ଯୁଦ୍ଧ ହୋଇଥିଲା। ଏ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏହି ଯୁଦ୍ଧ ଓଡ଼ିଶାର ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁଙ୍କର ଇଂରେଜ ଵିପକ୍ଷ ସଶସ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରାମ ସହିତ ସମାନ ଥିଲା କାରଣ ଉଭୟ ଯୁଦ୍ଧରେ ଗୋଟିଏ ପକ୍ଷ ପାରମ୍ପରିକ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଵ୍ୟଵହାର କରିଥିଵା ବେଳେ ଆର ପକ୍ଷଟି ଆଧୁନିକ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର ଵ୍ୟଵହାର କରିଥିଲେ ।‌

Ugeumchi ଯୁଦ୍ଧରେ ଜାପାନୀମାନେ କୃଷକମାନଙ୍କୁ ନିର୍ମମ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କଲେ ଏଵଂ ଆନ୍ଦୋଳନକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଦମନ କଲେ। ଠିକ୍ ସେହିଭଳି ପ୍ରଥମ ପାଇକ ସଂଗ୍ରାମକୁ ମଧ୍ୟ ଇଂରେଜମାନେ ଦମନ କରିଥିଲେ ଏଵଂ ଅନେକ ପାଇକମାନଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କରିଥିଲେ । 

ନେତା 'ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍'ଙ୍କୁ ଗିରଫ କରି ଫାଶୀ ଦିଆଗଲା। ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଇଂରେଜମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ନିର୍ମମ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା। 

କୋରିଆର କୃଷକ ନେତା ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍‌ଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଵିଦ୍ରୋହର ଵିଫଳତା ପରେ କୋରିଆନ୍ ଲୋକମାନେ ନିଜର ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରିଵାକୁ ଏକ କଵିତା ରଚନା କରିଥିଲେ, ଯାହା ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲୋକଗୀତରେ ପରିଣତ ହେଲା ଯାହାର ନାମ "ସେୟା ସେୟା ପାରଙ୍ଗ୍ ସେୟା" ଅଟେ । 

ତେବେ ଏହି ଗୀତର ପ୍ରତିଟି ଧାଡ଼ିରେ ଲୁଚି ରହିଛି ଐତିହାସିକ ସଙ୍କେତ । 

"ସେୟା ସେୟା ପାରାଙ୍ଗ୍ ସେୟା,

ନୋକଦୁ ବାତେ ଆଞ୍ଜି ମାରା।

ନୋକଦୁ କୋଚି ତୋରୋଜିମ୍ୟୋନ୍, ଚୋଙ୍ଗପୋ ଜାଙ୍ଗସୁ ଉଲଗୋ ଗାନ୍ଦା।"

ଅର୍ଥାତ୍:

"ହେ ପକ୍ଷୀ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ନୀଳ ପକ୍ଷୀ,

ମୁଗ କ୍ଷେତରେ ବସ ନାହିଁ।

ଯଦି ମୁଗ ଫୁଲ ଝଡ଼ିଯାଏ (ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ), ତେବେ ମୁଗ ବେପାରୀ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଚାଲିଯିଵ।"

ଏଠାରେ ନୀଳ ପକ୍ଷୀ ତତ୍କାଳୀନ ଜାପାନୀ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସୂଚାଉଛି କାରଣ ସେହି ସମୟରେ ଜାପାନୀ ସୈନ୍ୟମାନେ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ୟୁନିଫର୍ମ ପିନ୍ଧୁଥିଲେ।

Nokdu ଵା ମୁଗ କ୍ଷେତ କୃଷକମାନଙ୍କ ନେତା 'ମୁଗ ଡାଲି ଜେନେରାଲ୍' - ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍ ଏଵଂ ତାଙ୍କର କୃଷକ ସେନାକୁ ସୂଚାଉଛି। ଜାପାନୀମାନଙ୍କୁ ସେହି କ୍ଷେତରେ ନବସିଵାକୁ ଅର୍ଥାତ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ ନକରିଵାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଉଛି।

ମୁଗ ବେପାରୀ ଵା Jelly Maker ଏଠି ସାଧାରଣ କୋରିଆଵାସୀଙ୍କ ପ୍ରତୀକ, ଯେଉଁମାନେ କୃଷକମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ଥିଲେ। ଯଦି ନେତା ('ମୁଗ ଫୁଲ') ଟଳିପଡ଼ନ୍ତି ଵା ହାରିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ସାଧାରଣ ଜନତା ସବୁଦିନ ପାଇଁ କାନ୍ଦିବେ।

ଏହିପରି ଭାବରେ, ଏହି ସରଳ ଗୀତଟି ଏକ ପରାଜିତ ସମାଜର ନିଃଶବ୍ଦ କ୍ରନ୍ଦନ ଏଵଂ ନିଜ ମାଟି ପାଇଁ ଲଢିଥିଵା ସେହି ମହାନ କୃଷକ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ପାଲଟିଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ କୋରିଆନ୍ ଇତିହାସର ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ହୋଇ ରହିଛି।

ତେବେ କୋରିଆର ଏହି ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ କୃଷକ ଆନ୍ଦୋଳନ ଏଵଂ ସେମାନଙ୍କର ନିଃଶବ୍ଦ କ୍ରନ୍ଦନ 'ସେୟା ସେୟା ପାରାଙ୍ଗ୍ ସେୟା' କେଵଳ କୋରିଆ ମାଟିରେ ସୀମିତ ନଥିଲା। ଏହା ମାନଵ ଇତିହାସର ସେହି ଵିୟୋଗାନ୍ତକ ଓ ଗୌରଵମୟ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ, ଯାହା ପୃଥିଵୀର ପ୍ରତିଟି କୋଣରେ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଆତ୍ମପ୍ରକାଶ କରିଛି। ଯେତେବେଳେ ବି ସାଧାରଣ କୃଷକ, ମୂଲିଆ ଓ ଆଦିଵାସୀ ଜନତା ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ, ଜମିଦାର ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଶାସକମାନଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାରରେ ଅତିଷ୍ଠ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜର ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ଓ ମାଟି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ହାତରେ ପାରମ୍ପରିକ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। ଗୋଟିଏ ପଟେ ଶାସକ ଵର୍ଗଙ୍କ ସୁସଜ୍ଜିତ ଆଧୁନିକ ଗୁଳି-ଗୋଳା ଏଵଂ ଅପରପକ୍ଷେ ସାଧାରଣ କୃଷକଙ୍କ ଆତ୍ମଵଳିଦାନ, ଏହି ଅସମାନ ସଂଗ୍ରାମର କାହାଣୀ ଵିଶ୍ୱର ଵିଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ଏଵଂ ଵିଶେଷ କରି ଭାରତରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।

ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍‌ଙ୍କ ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ପରି ପୃଥିଵୀର ଵିଭିନ୍ନ କୋଣରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ସଂଗ୍ରାମ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା । ପ୍ରାୟ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଶୋଷିତ ଶ୍ରେଣୀ ନିଜର ସ୍ୱାଭିମାନ ପାଇଁ ଲଢ଼ି ପ୍ରାଣଵଳି ଦେଇଥିଲେ ଏଵଂ ସେମାନଙ୍କ ଶୋକ ସ୍ଥାନୀୟ ସାହିତ୍ୟ ଓ ଲୋକଗୀତରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଥିଲା।

ଉନଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ, ଯେତେବେଳେ କୋରିଆରେ ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ବିଦ୍ରୋହ ଚାଲିଥିଲା, ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାର ବ୍ରାଜିଲ୍‌ରେ କାନୁଡୋସ୍ ଯୁଦ୍ଧ(୧୮୯୬–୧୮୯୭) ଘଟିଥିଲା। ବ୍ରାଜିଲର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ଵାଞ୍ଚଳରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ନିରନ୍ନତା, ଜମିଦାରୀ ଶୋଷଣ ଏଵଂ ସରକାରୀ ଆପୋଷ ଅଵହେଳାରେ ଅତିଷ୍ଠ ହୋଇ ଆଣ୍ଟୋନିଓ କୋନ୍‌ସେଲିରୋ ନାମକ ଜଣେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ନେତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ହଜାର ହଜାର ଭୂମିହୀନ କୃଷକ, ଦଳିତ ଓ ଗ୍ରାମୀଣ ଶ୍ରମିକ ଏକାଠି ହୋଇ 'କାନୁଡୋସ୍' ନାମକ ଏକ ସ୍ୱାଵଲମ୍ବୀ ଓ ଶୋଷଣମୁକ୍ତ ଗ୍ରାମୀଣ ଵସତି ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ବ୍ରାଜିଲର ନଵଗଠିତ ସରକାର ଏହି କୃଷକ ସଂଗଠନକୁ ନିଜ ଶାସନ ପ୍ରତି ଵିପଦ ମନେକରି କମାଣ ଓ ଆଧୁନିକ ରାଇଫଲ୍ ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲା।

ସାଧାରଣ ଚାଷ ଜିନିଷ ଓ ପାରମ୍ପରିକ ଅସ୍ତ୍ର ଧରିଥିଵା କାନୁଡୋସର କୃଷକମାନେ ନିଜ ସାହସ ବଳରେ କିଛି ସମୟ ପ୍ରତିରୋଧ କରିଥିଲେ ହେଁ, ସେନା କାନୁଡୋସ୍ ଗାଁକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ମାଟିରେ ମିଶାଇ ଦେଲା। ଏହି ଯୁଦ୍ଧରେ ଅନୁମାନିକ ୧୫,୦୦୦ ରୁ ୨୫,୦୦୦ କୃଷକ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ବାସିନ୍ଦା ନିର୍ମମ ଭାବେ ନିହତ ହୋଇଥିଲେ, ଯାହାର ଵିୟୋଗାନ୍ତକ ପରାଜୟ ଓ ଶୋକକୁ ବ୍ରାଜିଲର ପାରମ୍ପରିକ 'କୋର୍ଡେଲ୍' ସାହିତ୍ୟ ଏଵଂ ସ୍ଥାନୀୟ ଲୋକଗୀତ ଗୁଡ଼ିକରେ କରୁଣ ଭାବେ ଵର୍ଣ୍ଣନା କରାଯାଇଛି।

ଆଫ୍ରିକା ମହାଦେଶରେ କେନିଆର କୃଷକମାନଙ୍କ Mau Mau Rebellion (୧୯୫୨–୧୯୬୦) ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ଆନ୍ଦୋଳନର ଅନ୍ୟ ଏକ ଆଞ୍ଚଳିକ ପ୍ରତିରୂପ ଥିଲା। ବ୍ରିଟିଶ ଉପନିଵେଶଵାଦୀ ଶାସକମାନେ କେନିଆର 'କିକୁୟୁ' ଏଵଂ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ଜନଜାତିର କୃଷକମାନଙ୍କ ଉର୍ଵର ଜମି ଜବରଦଖଲ କରି ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ମାଟିରେ ଶ୍ରମିକ କରିଦେଵା ପରେ, ଡେଡାନ୍ କିମାଥିଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ କୃଷକମାନେ ସଂଗ୍ରାମ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ବ୍ରିଟିଶ ସେନା ଆଧୁନିକ ସାମରିକ ଵିମାନ, ଆଗ୍ନେୟାସ୍ତ୍ର ଓ ଵ୍ୟାପକ ସେନା ବଳରେ ଵିଦ୍ରୋହକୁ ଦମନ କଲା ଏଵଂ କିମାଥିଙ୍କୁ ଫାଶୀ ଦେଲା। କିମାଥିଙ୍କ ଵଳିଦାନ ଓ ନିଜ ମାଟି ହରାଇଵାର ଦୁଃଖ କିକୁୟୁ ଭାଷାର ମୌଖିକ ପରମ୍ପରା, କଵିତା ଓ ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ପିଢ଼ି ପିଢ଼ି ଧରି ସଂରକ୍ଷିତ ହୋଇ ରହିଗଲା।

କୋରିଆର ପଡ଼ୋଶୀ ଚୀନ୍‌ରେ ମଧ୍ୟ ଵିଦେଶୀ ଶକ୍ତିଙ୍କ ହସ୍ତକ୍ଷେପ ଵିରୋଧରେ ବକ୍ସର ଵିଦ୍ରୋହ (୧୮୯୯–୧୯୦୧) ହୋଇଥିଲା। ଵିଦେଶୀ ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ ଶକ୍ତିଙ୍କ ଆର୍ଥିକ ଶୋଷଣ, ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ଏଵଂ ଖିରସ୍ତାନୀ ମିଶନାରୀଙ୍କ ହସ୍ତକ୍ଷେପ ଵିରୋଧରେ 'ଯିହେତୁଆନ୍' ନାମକ ଗୁପ୍ତ ସଂଗଠନ ଆଗେଇ ଆସିଥିଲା ଯହିଁରେ କୃଷକ, ସ୍ଥାନୀୟ ଯୋଦ୍ଧା, ଗୁପ୍ତ ସଂଗଠନ ଓ କେତେକ ରାଜକୀୟ ସମର୍ଥକ ଭାଗ ନେଇଥିଲେ। ପାରମ୍ପରିକ ସାମରିକ କଳା ଏଵଂ ସାଧାରଣ କାତି-ଖଣ୍ଡା ଵ୍ୟଵହାର କରୁଥିଵା ଏହି ଵିଦ୍ରୋହୀମାନଙ୍କୁ ଆଠଟି ଵିଦେଶୀ ରାଷ୍ଟ୍ରର ମିଳିତ ଆଧୁନିକ ସେନା ଅତି ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଭାବେ ଦମନ କରିଥିଲା।

ଭାରତର ଇତିହାସ କୃଷକ, ଆଦିଵାସୀ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଅସମାନ ସଂଗ୍ରାମ ଏଵଂ ଆତ୍ମଵଳିଦାନର କାହାଣୀରେ ସମୃଦ୍ଧ। ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍‌ଙ୍କ ଭଳି ଭାରତର ଅନେକ ନେତା ନିଜ ମାଟି ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଛନ୍ତି।

ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍‌ଙ୍କ ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ପୂର୍ଵରୁ ଭାରତର ସାନ୍ତାଳ ପରଗଣାରେ ଇଂରେଜ ଶାସନ, ମହାଜନ ଓ ଜମିଦାରଙ୍କ ନିର୍ଯାତନା ଵିରୋଧରେ ହୋଇଥିବା ସାନ୍ତାଳ ବିଦ୍ରୋହ ଵା ସାନ୍ତାଳ ହୁଲ୍ (୧୮୫୫–୧୮୫୬) ହେଉଛି ଭାରତୀୟ ଇତିହାସର ଅନ୍ୟତମ ଵୃହତ୍ତମ କୃଷକ ଓ ଆଦିଵାସୀ ସଂଗ୍ରାମ। ସିଧୋ, କାନ୍ହୁ, ଚାନ୍ଦ ଓ ଭୈରଵ—ଏହି ଚାରି ଭାଇଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ହଜାର ହଜାର ସନ୍ତାଳ କୃଷକ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ। 

ସାନ୍ତାଳ ସଂଗ୍ରାମୀମାନଙ୍କ ପାଖରେ କେଵଳ ତୀର-ଧନୁ, ଟାଙ୍ଗି ଓ ପାରମ୍ପରିକ ଅସ୍ତ୍ର ଥିଵା ବେଳେ ବ୍ରିଟିଶ ସେନା ଆଧୁନିକ ରାଇଫଲ୍ ଵ୍ୟଵହାର କରି ଵିଦ୍ରୋହକୁ ନିର୍ମମ ଭାବେ ଦମନ କରିଥିଲା। ଏହି ସଂଗ୍ରାମରେ ୧୦,୦୦୦ ରୁ ୨୦,୦୦୦ କିମ୍ବା ତା’ଠାରୁ ଅଧିକ ସାନ୍ତାଳ ପ୍ରାଣ ହରାଇଥିଲେ ଏଵଂ ସିଧୋ-କାନ୍ହୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରାଯାଇ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା। ସାନ୍ତାଳ ସମ୍ପ୍ରଦାୟରେ 'ଖେରୱାଲ କୁଦୁମ୍' ଭଳି ପରମ୍ପରାଗତ ଧନ୍ଦା, ଗୂଢ଼ କବିତା ଓ ସଙ୍କେତିକ ଲୋକ ସାହିତ୍ୟ ରହିଛି, ଯେଉଁଥିରେ ପ୍ରକୃତି ଓ ରୂପକ ମାଧ୍ୟମରେ ସମାଜର ଦୁଃଖ, ଜୀଵନଶୈଳୀ ଓ ସଂଗ୍ରାମର ସଙ୍କେତ ଆଜି ବି ଜୀଵନ୍ତ।

ଛୋଟାନାଗପୁର ମାଳଭୂମିରେ ବିର୍ସା ମୁଣ୍ଡାଙ୍କ 'ଉଲ୍‌ଗୁଲାନ୍' (୧୮୯୯–୧୯୦୦) ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ସହ ଅନେକାଂଶରେ ସମାନ। ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍‌ଙ୍କୁ କୋରିଆନ୍‌ମାନେ ସ୍ନେହରେ 'ମୁଗ ଡାଲି ଜେନେରାଲ୍' ଡାକୁଥିଵା ବେଳେ, ବିର୍ସା ମୁଣ୍ଡାଙ୍କୁ ମୁଣ୍ଡା ଆଦିଵାସୀ ଓ କୃଷକମାନେ 'ଧର୍ତ୍ତୀ ଆବା' (ପୃଥିଵୀର ପିତା) ବୋଲି ଆଦର ଓ ଶ୍ରଦ୍ଧାରେ ସମ୍ବୋଧନ କରୁଥିଲେ। ବ୍ରିଟିଶ ଜଙ୍ଗଲ ଆଇନ୍ ଓ ପାରମ୍ପରିକ ଜମିଜମା ଅଧିକାର ରଦ୍ଧ ହେଵା ଵିରୋଧରେ ବିର୍ସା ସାଧାରଣ ପ୍ରଜାଙ୍କୁ ଏକାଠି କରିଥିଲେ। 'ଡୋମ୍ବାରୀ ବୁରୁ' ପାହାଡ଼ ଯୁଦ୍ଧରେ ମୁଣ୍ଡା ସେନାର ତୀର-ଧନୁ ଵିରୋଧରେ ବ୍ରିଟିଶ ସେନା ଆଧୁନିକ ଗୁଳି-ବନ୍ଧୁକ ଵ୍ୟଵହାର କରି ଅନେକ ଆଦିଵାସୀଙ୍କୁ ହତ୍ୟା କଲା। ବିର୍ସାଙ୍କୁ ଗିରଫ କରାଗଲା ଏଵଂ ଜେଲ୍ ଭିତରେ ତାଙ୍କର ମୃତ୍ୟୁ ହେଲା। ମୁଣ୍ଡାରୀ ଲୋକଗୀତରେ ଡୋମ୍ବାରୀ ପାହାଡ଼ର ରକ୍ତପାତ ଏଵଂ 'ଧର୍ତ୍ତୀ ଆବା'ଙ୍କ ଅମର ଆତ୍ମାର କାହାଣୀ ଆଜି ବି ଗାଆଯାଏ।

ଆନ୍ଧ୍ରପ୍ରଦେଶର ମାନ୍ୟମ୍ ପାହାଡ଼ିଆ ଅଞ୍ଚଳରେ ହୋଇଥିବା ରମ୍ପା ଵିଦ୍ରୋହ (୧୯୨୨–୧୯୨୪) ମଧ୍ୟ ଅନ୍ୟ ଏକ ଉଦାହରଣ। ବ୍ରିଟିଶ ଜଙ୍ଗଲ ଆଇନ୍ ଓ ଗିରିଜନମାନଙ୍କ ଶୋଷଣ ଵିରୋଧରେ ଅଲ୍ଲୁରୀ ସୀତାରାମ ରାଜୁ ସ୍ଥାନୀୟ ଆଦିଵାସୀ ଓ କୃଷକମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି କରି ଗୁରିଲ୍ଲା ଯୁଦ୍ଧ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ। ରାଜୁଙ୍କୁ ବନ୍ଦୀ କରି ଗୁଳି କରି ହତ୍ୟା କରାଯିଵା ପରେ, ତେଲୁଗୁ ଲୋକସାହିତ୍ୟ ଏଵଂ ପାରମ୍ପରିକ 'ବୁର୍ରା କଥା' ନାଟ୍ୟ-ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ତାଙ୍କ ସ୍ମୃତିକୁ ଗ୍ରାମାଞ୍ଚଳରେ ଆଜି ବି ଜୀଵନ୍ତ ରଖାଯାଇଛି।

ଓଡ଼ିଶା ମଧ୍ୟ ମୋଗଲ, ମରାଠା ଓ ଇଂରେଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମମ ଭାବରେ ଶୋଷିତ, ନିର୍ଯାତିତ ଓ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲା। ଓଡ଼ିଶାରେ କୋରିଆର "ସେୟା ସେୟା ପାରାଙ୍ଗ୍ ସେୟା" ପରି ସାରା ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଗୀତ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇନଥିଲେ ବି, ଏହାର କାରଣ ଥିଲା ଓଡ଼ିଶାର ସଂଗ୍ରାମର ଵିଖଣ୍ଡିତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆଞ୍ଚଳିକ ସ୍ୱରୂପ।

କୋରିଆରେ ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ସାରା ଦେଶର କୃଷକମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଏକାଠି କରିଥିଵାରୁ ଗୋଟିଏ ଗୀତ ସାରା ଦେଶରେ ଵ୍ୟାପିପାରିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଶାରେ ସଂଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସମୟ ଓ ଭୂଖଣ୍ଡରେ ଘଟିଥିଲା । ୧୭୫୭ରୁ ୧୯୦୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୨୫ରୁ ଅଧିକ ବଡ଼ ବଡ଼ ସଶସ୍ତ୍ର ସ୍ବାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକେ କରିଥିଲେ । ୧୭୫୭ର ଘୁମୁସର ଵିପ୍ଳଵ,୧୮୦୪ ମସିହାରେ ଖୋର୍ଦ୍ଧାରେ ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁଙ୍କ ସଶସ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରାମ, ୧୮୧୭ ମସିହାରେ ବକ୍ସି ଜଗବନ୍ଧୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପାଇକ ଵିଦ୍ରୋହ, ସମ୍ବଲପୁରରେ ଵୀର ସୁରେନ୍ଦ୍ର ସାଇଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ସଂଗ୍ରାମ, ଘୁମୁସରରେ ଚକରା ବିଷୋୟୀ ଓ ଦୋହରା ବିଷୋୟୀଙ୍କ ଵିଦ୍ରୋହ ଏଵଂ କୋରାପୁଟରେ ଶହୀଦ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନାୟକଙ୍କ ଵିଳିଦାନ ଇତ୍ୟାଦି ତନ୍ମଧ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ।

ଏହି ସବୁ ସଂଗ୍ରାମ ଭିନ୍ନ ଆଞ୍ଚଳିକ ପରିଵେଶରେ ହୋଇଥିଵାରୁ, ଗୋଟିଏ ସାର୍ଵଜନୀନ ଗୀତ ବଦଳରେ ସ୍ଥାନୀୟ ଆଞ୍ଚଳିକ ଗାଥାଗୀତ, ପାଲା, ଦାସକାଠିଆ, କାନ୍ଦଣା ଗୀତ ଓ ଖଞ୍ଜଣୀ ଭଜନ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରଜାମାନଙ୍କ ଶୋକ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା। ଖୋର୍ଦ୍ଧା, ତପଙ୍ଗ, ନୟାଗଡ଼ ଓ ଘୁମୁସରର ଗାଁ ଗୁଡ଼ିକରେ ବକ୍ସି ଜଗବନ୍ଧୁ, ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁ, ଏବଂ ତାପଙ୍ଗର ମାଧଵ ଚନ୍ଦ୍ର ରାଉତରାୟଙ୍କ ଵିଦ୍ରୋହକୁ ନେଇ ମୌଖିକ ଗୀତ ଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥାନୀୟ ଗାହାକମାନେ ଦାସକାଠିଆ ଓ ପାଲା ମାଧ୍ୟମରେ ଗାଉଥିଲେ। ୧୮୬୬ର ନଅଙ୍କ ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ ସମୟରେ ମହିଳାମାନେ କାନ୍ଦଣା ଗୀତ ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ଦୁଃଖ ଓ କ୍ରୋଧ ଵ୍ୟକ୍ତ କରୁଥିଲେ। ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ସଚ୍ଚି ରାଉତରାୟଙ୍କ 'ବାଜି ରାଉତ' କିମ୍ବା ଉତ୍କଳମଣି ଗୋପବନ୍ଧୁ ଦାସଙ୍କ 'ବନ୍ଦୀର ଆତ୍ମକଥା'ରେ ଓଡ଼ିଆ ଜାତିର ସେହି ଦୁଃଖ, ଯନ୍ତ୍ରଣା ଓ ଶୋଷଣ ଵିରୋଧୀ ସ୍ୱର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରତିଫଳିତ ହୋଇଥିଲା।

କୋରିଆର "ସେୟା ସେୟା ପାରାଙ୍ଗ୍ ସେୟା" ଗୀତଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଭାରତର ସନ୍ତାଳୀ 'ଖେରୱାଲ କୁଦୁମ୍', ମୁଣ୍ଡାରୀ ଲୋକଗୀତ, ଆନ୍ଧ୍ରର 'ବୁର୍ରା କଥା' କିମ୍ବା ଓଡ଼ିଶାର 'ପାଇକ ଗାଥା', ଏହି ସବୁ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳରେ ଗୋଟିଏ ଆତ୍ମା ରହିଛି।

ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ ଓ ଅତ୍ୟାଚାରୀ ଶାସକମାନେ ଆଧୁନିକ ଅସ୍ତ୍ର ବଳରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କୃଷକ ଓ ଆଦିଵାସୀମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଦେଇପାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଗାଁକୁ ମାଟିରେ ମିଶାଇ ଦେଇପାରନ୍ତି ଏଵଂ ସେମାନଙ୍କ ନେତାଙ୍କୁ ଫାଶୀ ଦେଇପାରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଶାସକମାନେ କେବେହେଲେ ଗୋଟିଏ ଜାତିର ମୌଖିକ ସ୍ମୃତି, ସଂସ୍କୃତି ଓ ଲୋକଗୀତକୁ ମାରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।

ଯେତେବେଳେ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ଵିଜେତାମାନେ ନିଜର ପ୍ରଶସ୍ତି ଲେଖନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଜନତା ନିଜର ଦୁଃଖ, ସଂଗ୍ରାମ ଓ ନିଜ ନେତାଙ୍କ ଵଳିଦାନକୁ ଗୀତ, ଗାଥା ଓ କଵିତା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ସଂରକ୍ଷିତ କରି ରଖନ୍ତି। 

କୋରିଆର 'ମୁଗ ଡାଲି ଜେନେରାଲ୍' ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍, ଭାରତର 'ଧର୍ତ୍ତୀ ଆବା' ବିର୍ସା ମୁଣ୍ଡା, ସିଧୋ-କାନ୍ହୁ, କିମ୍ବା ଓଡ଼ିଶାର ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁ, ଏହି ସବୁ ଵୀରମାନେ ସେମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବି ନିଜ ମାଟିର ଲୋକଗୀତ ଓ ମୌଖିକ ପରମ୍ପରାରେ ସଦାସର୍ଵଦା ଅମର ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।

ଆମେ କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ସ୍ଵାଧୀନ?

ଯେତେବେଳେ ଆମେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ "ଭୌତିକ ଵିଜ୍ଞାନ" ଓ "ରସାୟନ ଵିଜ୍ଞାନ"ର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଦେଖୁ, ସେତେବେଳେ ସ୍ଵାଧୀନତା ଵା ମୁକ୍ତି ନାମକ କୌଣସି ଧାରଣାର ଅସ୍ତିତ୍ଵ ନଥାଏ। ଅଣୁ ଓ ପରମାଣୁଗୁଡ଼ିକ ତାପଗତିଵିଜ୍ଞାନ ଵା Thermodynamicsର ନିୟମକୁ ଅନ୍ଧ ଭାବରେ ପାଳନ କରନ୍ତି, ସେଗୁଡି଼କର କୌଣସି ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ନଥାଏ। ତଥାପି, ଆଫ୍ରିକାର ଵିସ୍ତୀର୍ଣ୍ଣ ତୃଣଭୂମିରେ ବୁଲୁଥିଵା ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଜୀଵଜାତିର ଜୀଵ କାଳକ୍ରମେ ନିଜକୁ ଏହା ଵିଶ୍ଵାସ କରାଇଵାରେ ସଫଳ ହେଲା ଯେ ତା' ପାଖରେ ସ୍ଵାଧୀନତା ନାମକ ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ସମ୍ପତ୍ତି ଅଛି। ଏହା କିପରି ସମ୍ଭଵ ହେଲା? ସ୍ଵାଧୀନତା କାହିଁକି ଏତେ ମହତ୍ତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ ଏଵଂ ମଣିଷ କେବେ ଏହାର ପ୍ରକୃତ ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିଵାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲା, ଏହା ବୁଝିଵାକୁ ହେଲେ ଆମକୁ ଆଜିର ରାଜନୈତିକ ଵିତର୍କରୁ ବାହାରି ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଵର୍ଷ ପୁରୁଣା ଇତିହାସର ଏକ ଵିଶାଳ ପୃଷ୍ଠଭୂମିକୁ ଦେଖିଵାକୁ ହେଵ । ସ୍ଵାଧୀନତାର କାହାଣୀ କେଵଳ ଏକ ରାଜନୈତିକ କାହାଣୀ ନୁହେଁ; ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଜାତିର ଜୈଵିକ, ବୌଦ୍ଧିକ ଏଵଂ ଅତ୍ୟନ୍ତ ଦୁଃଖଦାୟକ କାହାଣୀ, ଯିଏ ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିଵା ଅଦୃଶ୍ୟ ପଞ୍ଜୁରୀରୁ ଖସିଯିଵାକୁ ନିରନ୍ତର ସଂଘର୍ଷ କରିଆସିଛି।

କିନ୍ତୁ ସ୍ଵାଧୀନତା ଵିଷୟରେ ଆଲୋଚନା କରିଵା ପୂର୍ଵରୁ, ଆମକୁ "Charles Darwin" ଏଵଂ ଆଧୁନିକ "ଆନୁଵଂଶିକ ଵି ଜ୍ଞାନ ଵା Genetics" ଦ୍ୱାରା ଵର୍ଣ୍ଣିତ ଆମର ଉତ୍ପତ୍ତିର କାହାଣୀକୁ ବୁଝିଵାକୁ ହେଵ। ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଵର୍ଷ ଧରି ପୃଥିଵୀରେ ଵିଭିନ୍ନ Homo ଜାତିର ମଣିଷ ଵାସ କରୁଥିଲେ। "Homo erectus" ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ବଳିଷ୍ଠ "Neanderthals" ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ, ଏହି ପ୍ରାଣୀମାନଙ୍କର ଜୀଵନ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ସେମାନଙ୍କର "ଜୀଵଵିଜ୍ଞାନ" ଏଵଂ "ପରିସ୍ଥିତିଵିଜ୍ଞାନ ଵା Ecology" ଦ୍ୱାରା ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ଥିଲା। ସେମାନେ ପ୍ରକୃତରେ ପ୍ରାଣୀ ଥିଲେ, ଯେଉଁମାନେ ସେମାନଙ୍କର "DNA" ରେ ଥିଵା ମୌଳିକ ସଂକେତ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହେଉଥିଲେ: ଵଞ୍ଚି ରହିଵା ଏଵଂ ଵଂଶ ଵୃଦ୍ଧି କରିଵା। ଏହି ପ୍ରାଥମିକ ଅଵସ୍ଥାରେ, 'ସ୍ଵାଧୀନତା' ଏକ ଅଚିହ୍ନା ତଥା ଅର୍ଥହୀନ ଧାରଣା ଥିଲା। ଗୋଟିଏ ସିଂହ ଘାସ ଖାଇଵ ନା ମାଂସ ଖାଇଵ ତାହା ବାଛିଵା ପାଇଁ ଯେପରି ସ୍ଵାଧୀନ ନୁହେଁ, ଠିକ୍ ସେହିପରି ପ୍ରାଚୀନ ମାନଵମାନେ ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କର ଜୈଵିକ ଆଵଶ୍ୟକତା ଦ୍ୱାରା ବାନ୍ଧି ହୋଇ ରହିଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ସେମାନଙ୍କ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ଥିଵା "Dopamine" ଓ "Serotonin" ଭଳି ସ୍ନାୟୁ-ସନ୍ଦେଶଵାହକ ରାସାୟନିକ ପଦାର୍ଥର ପରିଵର୍ତ୍ତନ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ ହେଉଥିଲା। ସେମାନେ ଵର୍ତ୍ତମାନର ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବଞ୍ଚୁଥିଲେ, ହିଂସ୍ର ଜନ୍ତୁମାନଙ୍କ ପ୍ରତି ପ୍ରତିକ୍ରିୟାଶୀଳ ହେଉଥିଲେ, ଆଶ୍ରୟ ଖୋଜୁଥିଲେ ଏଵଂ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରୁଥିଲେ। ଭଵିଷ୍ୟତରେ ଜୀଵନଶୈଳୀ କିଛି ଅଲଗା ହୋଇପାରେ ବୋଲି ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ଧାରଣା ନଥିଲା, ତେଣୁ ଵର୍ତ୍ତମାନର ଅଵସ୍ଥାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଵାର କୌଣସି ଇଚ୍ଛା ମଧ୍ୟ ସେମାନଙ୍କ ଭିତରେ ଜାଗ୍ରତ ହୋଇନଥିଲା।

ଏହି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୈଵିକ ଅସ୍ତିତ୍ଵରେ ଏକ ବଡ଼ ଧରଣର ପରିଵର୍ତ୍ତନ ଆସିଲା ପ୍ରାୟ ସତୁରୀ ହଜାର ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ, ଯାହାକୁ ଵିଵର୍ତ୍ତନଵାଦୀ ଜୀଵଵିଜ୍ଞାନୀ ଏଵଂ ଐତିହାସିକମାନେ "ଜ୍ଞାନାତ୍ମକ ଵିପ୍ଳଵ ଵା Cognitive Revolution" ବୋଲି କହନ୍ତି। ଏକ ଆକସ୍ମିକ ଆନୁଵଂଶିକ ଉତ୍ପରିଵର୍ତ୍ତନ ଵା Genetic Mutations "Homo sapiens"ର ମସ୍ତିଷ୍କର ସ୍ନାୟୁଗତ ପ୍ରଣାଳୀକୁ ସାମାନ୍ୟ ପରିଵର୍ତ୍ତନ କରିଦେଲା। ଏହା ଆମର ପୂର୍ଵଜମାନଙ୍କୁ ଏକ ଏପରି ଅଲୌକିକ ଶକ୍ତି ପ୍ରଦାନ କଲା ଯାହା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପ୍ରାଣୀ ପାଖରେ ନଥିଲା । ଫଳତଃ ତତ୍କାଳୀନ Homo sapiensମାନେ ଯାହାର ଭୌତିକ ଅସ୍ତିତ୍ଵ ନାହିଁ, ସେହି ଵିଷୟରେ କଳ୍ପନା କରିଵା ଏଵଂ କଥାଵାର୍ତ୍ତା କରିଵାର କ୍ଷମତା ଲାଭ କଲେ । ଗୋଟିଏ ସାଧାରଣ ଵାନର କେଵଳ ନଦୀ କୂଳରେ ସିଂହ ଅଛି ବୋଲି ନିଜ ଦଳକୁ ସତର୍କ କରିପାରୁଥିଲା କିନ୍ତୁ ଜ୍ଞାନାତ୍ମକ ଵିପ୍ଳଵ ପରେ "Homo sapiens" ଏକ କାହାଣୀ କହିପାରୁଥିଲା ଯେ ଏକ ସିଂହ-ଦେଵତା ସେମାନଙ୍କ ଜନଜାତିକୁ ରକ୍ଷା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି ମିଳିତ କଳ୍ପନା—ପୁରାଣ, ଦେଵତା ଏଵଂ କାଳ୍ପନିକ ଵାସ୍ତଵତା—ସୃଷ୍ଟି କରିଵାର କ୍ଷମତା ଥିଲା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଜୈଵିକ ଜଗତରୁ ବାହାରିଵାର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ। କିନ୍ତୁ ଵିଡ଼ମ୍ଵନାର ଵିଷୟ ହେଉଛି, ଏହା ଏକ ନୂତନ ପ୍ରକାରର କାରାଗାର ଭିତରକୁ ପ୍ରଵେଶ କରିଵାର ପ୍ରଥମ ପଦକ୍ଷେପ ମଧ୍ୟ ଥିଲା, ଯେଉଁ କାରାଗାରର ପ୍ରାଚୀର ଇଟା ଵା ପଥରରେ ନୁହେଁ, ଵରଂ ମଣିଷର ଵିଶ୍ଵାସରେ ତିଆରି ହୋଇଥିଲା।

ନୂତନ ବୌଦ୍ଧିକ କ୍ଷମତା ଲାଭ କରିଵା ପରେ, "Homo sapiens" ସମଗ୍ର ଵିଶ୍ୱରେ ଵ୍ୟାପିଵାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏହାପରେ ପ୍ରାୟ ପଚାଶରୁ ଷାଠିଏ ହଜାର ଵର୍ଷ ଧରି ସେମାନେ ଶିକାରୀ ଏଵଂ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହକାରୀ ଭାବରେ ଜୀଵନଯାପନ କଲେ। ଆଧୁନିକ ନୃତତ୍ତ୍ୱଵିଜ୍ଞାନ ଵା "Anthropology" ଅନେକ ସମୟରେ ଏହି ପ୍ରାଚୀନ ଶିକାରୀମାନଙ୍କୁ ଅନୁଧ୍ୟାନ କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୁଏ ଯେ ସେମାନେ କ'ଣ ଇତିହାସର ସବୁଠାରୁ ସ୍ଵାଧୀନ ମଣିଷ ଥିଲେ? ସେମାନଙ୍କର କୌଣସି ରାଜା ନଥିଲେ, କୌଣସି ରାଷ୍ଟ୍ର ନଥିଲା, ଟିକସ ନଥିଲା ଏଵଂ କୌଣସି ଲିଖିତ ଆଇନ ନଥିଲା। ସେମାନେ ଦିନକୁ ବୋଧହୁଏ ଚାରିରୁ ଛଅ ଘଣ୍ଟା ଶିକାର ଓ ଖାଦ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରିଵାରେ ବିତାଉଥିଲେ ଏଵଂ ବାକି ସମୟ ପରସ୍ପର ସହ ମିଳାମିଶା କରିଵାରେ, ଗପସପ କରିଵାରେ ଏଵଂ ଵିଶ୍ରାମ ନେଵାରେ କାଟୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଖାଦ୍ୟ ଵିଵିଧ ଓ ପୁଷ୍ଟିକର ଥିଲା ଏଵଂ ସେମାନେ ସାଧାରଣତଃ ସେହି ଭୟଙ୍କର ମହାମାରୀରୁ ମୁକ୍ତ ଥିଲେ ଯାହା ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଜନଗହଳି ପୂର୍ଣ୍ଣ ସହରଗୁଡ଼ିକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଇଥିଲା। ଏକ ଭୌତିକ ଓ ସମୟଗତ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ, ଏକ ପ୍ରାଚୀନ ଶିକାରୀ ବୋଧହୁଏ ଏପରି ସ୍ତରର ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ଵାଧୀନତା ଅନୁଭଵ କରୁଥିଲା ଯାହା ଆଜିର କାରଖାନା ଶ୍ରମିକ କିମ୍ଵା ଅଫିସ୍ କର୍ମଚାରୀ କେଵଳ ସ୍ୱପ୍ନରେ ଦେଖିପାରିବେ। ତଥାପି, ଏହି ସ୍ଵାଧୀନତା ପ୍ରକୃତି ଦ୍ୱାରା କଠୋର ଭାବରେ ସୀମିତ ଥିଲା। ଏକ ଭୟଙ୍କର ଶୀତଋତୁ, ଏକ ଦୀର୍ଘକାଳୀନ ମରୁଡ଼ି, କିମ୍ଵା ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ହିଂସ୍ର ଜନ୍ତୁ ଵା ପ୍ରତିଦ୍ୱନ୍ଦ୍ୱୀ ଗୋଷ୍ଠୀ ସହିତ ସାମ୍ନାସାମ୍ନି ସେମାନଙ୍କର ଅସ୍ତିତ୍ୱକୁ ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ ଶେଷ କରିଦେଇପାରୁଥିଲା। ଏହା ଵ୍ୟତୀତ, ଯେଉଁ କଳ୍ପନାଗୁଡ଼ିକ ସେମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ବଞ୍ଚିଵାର ଶକ୍ତି ଦେଇଥିଲା, ସେହି କଳ୍ପନାଗୁଡ଼ିକ ହିଁ ସେମାନଙ୍କୁ ବାନ୍ଧି ରଖିଥିଲା। ଜନଜାତିର ପ୍ରଥା, ନିଷେଧାଜ୍ଞା ଏଵଂ କ୍ରୋଧିତ ଆତ୍ମାମାନଙ୍କର ଭୟ ସେମାନଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟକଳାପ ଚାରିପାଖରେ ଅଦୃଶ୍ୟ ସୀମାରେଖା ଟାଣିଦେଇଥିଲା। ତେଣୁ, ସେମାନଙ୍କର ସ୍ଵାଧୀନତା ସେହି ଦାର୍ଶନିକ ମୁକ୍ତି ନଥିଲା ଯାହା ଆମେ ଆଜି ଖୋଜୁଛୁ; ଏହା କେଵଳ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ମାନଵିକ ନିର୍ଯାତନାର ଅନୁପସ୍ଥିତି ଥିଲା।

ମାନଵ ସ୍ଵାଧୀନତା ଉପରେ ସବୁଠାରୁ ଭୟଙ୍କର ଆଘାତ—ଏଵଂ ବୋଧହୁଏ ଇତିହାସର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଧୋକା—ପ୍ରାୟ ବାର ହଜାର ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ଘଟିଥିଲା, ଯାହାକୁ ଆମେ "କୃଷି ଵିପ୍ଳଵ ଵା Agricultural Revolution" ବୋଲି କହୁ। ଯେଉଁ କାରଣରୁ ବି ହେଉ, ଭାରତ ଓ ମଧ୍ୟପ୍ରାଚ୍ୟରେ "Homo sapiens"ଙ୍କର କିଛି ଗୋଷ୍ଠୀ ସ୍ଥାୟୀ ଭାବରେ ଵସଵାସ କରିଵା ଆରମ୍ଭ କଲେ ଏଵଂ କିଛି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଉଦ୍ଭିଦ ଜାତିମାନଙ୍କର ଜୀଵନଚକ୍ରକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଵାକୁ ଲାଗିଲେ। ଆମେ ପ୍ରାୟତଃ ନିଜକୁ ଗର୍ଵିତ ମନେକରୁ ଯେ ଆମେ ଏହି ଉଦ୍ଭିଦମାନଙ୍କୁ ପୋଷା ମନାଇଲୁ। କିନ୍ତୁ ଵାସ୍ତଵରେ, ଵିଵର୍ତ୍ତନଵାଦୀ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ ଵିଚାର କଲେ, ଏହି ଉଦ୍ଭିଦମାନେ ହିଁ ଆମକୁ ପୋଷା ମନାଇଥିଲେ। କୃଷି ପୂର୍ଵରୁ, ଜଣେ ମଣିଷ ନିଜ ଇଚ୍ଛାରେ ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନକୁ ଯାଇପାରୁଥିଲା। କୃଷି ଆରମ୍ଭ ହେଵା ପରେ, ମଣିଷ ମାଟିର ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଖଣ୍ଡ ସହିତ ବାନ୍ଧି ହୋଇଗଲା। ସେମାନଙ୍କୁ ଜଙ୍ଗଲ ସଫା କରିଵାକୁ ପଡ଼ିଲା, ପ୍ରଖର ଖରାରେ ଘାସ ବାଛିଵାକୁ ପଡ଼ିଲା, ପାଣି ବୋହିଵାକୁ ପଡ଼ିଲା ଏଵଂ ପାଗକୁ ନେଇ ସବୁବେଳେ ଚିନ୍ତା କରିଵାକୁ ପଡ଼ିଲା। "Homo sapiens"ର ଜୈଵିକ ଶରୀର ଗଛ ଚଢ଼ିଵା ଏଵଂ ହରିଣ ପଛରେ ଦୌଡ଼ିଵା ପାଇଁ ଵିଵର୍ତ୍ତିତ ହୋଇଥିଲା, କୃଷିର ପୁନରାଵୃତ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଓ କଷ୍ଟଦାୟକ ଶାରୀରିକ ପରିଶ୍ରମ ପାଇଁ ନୁହେଁ। ଏହି ପରିଵର୍ତ୍ତନ ଫଳରେ ମେରୁଦଣ୍ଡ ଜନିତ ସମସ୍ୟା, ଆଣ୍ଠୁଗଣ୍ଠି ଵାତ ଓ ହାର୍ନିଆ ଭଳି ରୋଗ ଆଧିକ ଦେଖାଦେଲା। ଆମେ ଏକ ଵିଵିଧ ଓ ରୋମାଞ୍ଚକର ଜୀଵନ ବଦଳରେ ଏକ ନିରସ ତଥା କଠିନ ପରିଶ୍ରମର ଜୀଵନକୁ ଆପଣେଇ ନେଲୁ।

ତେଵେ ମଣିଷ କାହିଁକି ସ୍ଵାଧୀନତାର ଏହି ଵିଶାଳ କ୍ଷତିକୁ ଗ୍ରହଣ କଲା?

 "କୃଷି ଵିପ୍ଳଵ ଵା Agricultural Revolution" ଏକ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଵିଵର୍ତ୍ତନଵାଦୀ ଲାଭ ଆଣିଦେଲା: ଏହା ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଅଞ୍ଚଳରେ ଖାଦ୍ୟର ପରିମାଣରେ ଵ୍ୟାପକ ଵୃଦ୍ଧି ଘଟାଇଲା, ଯାହା ଫଳରେ ଜନସଂଖ୍ୟାରେ ଏକ ଵିସ୍ଫୋରଣ ଦେଖାଦେଲା। "ଵିଵର୍ତ୍ତନ ଵା Evolution"ର ଦୃଷ୍ଟିକୋଣରୁ, ସଫଳତା ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସୁଖ କିମ୍ଵା ସ୍ଵାଧୀନତା ଦ୍ୱାରା ମାପ କରାଯାଏ ନାହିଁ, ଵରଂ ନିଜର "DNA" ର କେତେ କପି ଵା ନକଲ ପରଵର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ିକୁ ହସ୍ତାନ୍ତର କରାଯାଇପାରିଲା ତାହା ଦ୍ୱାରା ମପାଯାଏ। ଏହି ଦୃଷ୍ଟିରୁ, କୃଷି ସମଗ୍ର ମାନଵଜାତି ପାଇଁ ଏକ ସଫଳତା ଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଜଣେ ସାଧାରଣ ଵ୍ୟକ୍ତି ପାଇଁ ଏହା ଏକ ଵିପର୍ଯ୍ୟୟ ଥିଲା। ସ୍ଥାୟୀ କୃଷି ସହିତ ଉଦ୍ଵୃତ୍ତ (ବଳକା) ଖାଦ୍ୟର ଧାରଣା ଆସିଲା ଏଵଂ ଉଦ୍ଵୃତ୍ତ ଖାଦ୍ୟ ସହିତ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସମ୍ପତ୍ତିର ଧାରଣା ଜନ୍ମ ନେଲା। ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ, ମଣିଷ ପୃଥିଵୀ ପୃଷ୍ଠରେ କାଳ୍ପନିକ ରେଖା ଟାଣି କହିଲା, "ଏହା ମୋର।" ଥରେ ସମ୍ପତ୍ତି ଉଦ୍ଭାଵନ ହେଵା ପରେ, ଏହାକୁ ରକ୍ଷା କରିଵାର ଆଵଶ୍ୟକତା ସୃଷ୍ଟି ହେଲା। ଏଥିପାଇଁ ପାଚେରୀ, ପ୍ରହରୀ ଏଵଂ ଶେଷରେ ସୈନ୍ୟଵାହିନୀର ଆଵଶ୍ୟକତା ପଡ଼ିଲା। ଆଉ ଯଦି ଜଣେ ଜମି ଓ ପଶୁମାନଙ୍କର ମାଲିକ ହୋଇପାରିଵ, ତେବେ ଅନ୍ୟ ମଣିଷମାନଙ୍କର ମାଲିକ କାହିଁକି ହୋଇନପାରିଵ? ସମ୍ପତ୍ତିର ଏହି କୃଷିଭିତ୍ତିକ ତର୍କ ଏଵଂ ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କର ଅଭାବରୁ ଦାସପ୍ରଥାର ଜନ୍ମ ହେଲା। ଅଧିକାଂଶ ମଣିଷ କୃଷକରେ ପରିଣତ ହେଲେ, ଯେଉଁମାନେ ଜମି ସହିତ ବାନ୍ଧି ହୋଇ ରହିଲେ ଏଵଂ ଋତୁଚକ୍ର ତଥା ଟିକସ ଆଦାୟକାରୀଙ୍କ ଦୟା ଉପରେ ନିର୍ଭର କରିଵାକୁ ବାଧ୍ୟ ହେଲେ । ଅପରପକ୍ଷରେ ଏକ କ୍ଷୁଦ୍ର ଗୋଷ୍ଠୀ ସମାଜର ଶୀର୍ଷରେ ବସି ଶାସକ ସାଜିଲେ।

ଯେହେତୁ ଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକ ସହରରେ ଏଵଂ ସହରଗୁଡ଼ିକ ଵିଶାଳ ନଗରୀରେ ପରିଣତ ହେଲା, ବହୁ ସଂଖ୍ୟକ ଲୋକଙ୍କୁ ଏକାଠି ଵାନ୍ଧି ରଖିଵା ପାଇଁ "ଜ୍ଞାନାତ୍ମକ ଵିପ୍ଳଵ ଵା Cognitive Revolution" ସମୟରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଵା ମିଳିତ କଳ୍ପନାଗୁଡ଼ିକୁ ଅଧିକ ଜଟିଳ କରିଵାକୁ ପଡ଼ିଲା। ମଣିଷ ଏହାପରେ 'ରାଷ୍ଟ୍ର', 'ରାଜ୍ୟ' ଏଵଂ 'ସାମ୍ରାଜ୍ୟ' ଭଳି ନୂତନ ଧାରଣାଗୁଡ଼ିକ ଉଦ୍ଭାଵନ କଲା। ଏଗୁଡ଼ିକ ଭୌତିକ ଵାସ୍ତଵତା ନଥିଲା କାରଣ ଏକ ଅଣୁଵୀକ୍ଷଣ ଯନ୍ତ୍ର ତଳେ ଆପଣ କୌଣସି ରାଷ୍ଟ୍ରକୁ ଦେଖିପାରିଵେ ନାହିଁ। ତେଣୁ ଏଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା ଆନ୍ତଃ-ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ଵାସ୍ତଵତା, ଏପରି ଶକ୍ତିଶାଳୀ କଳ୍ପନା ଯାହା ଉପରେ ସମସ୍ତେ ଵିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ। ଏହି ଵିଶାଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ପରିଚାଳନା କରିଵା ପାଇଁ ଆଵଶ୍ୟକ ଵିପୁଳ ପରିମାଣର ତଥ୍ୟ—ଶସ୍ୟ ଭଣ୍ଡାର, ଟିକସ ରେକର୍ଡ, ଜନଗଣନା ତଥ୍ୟ—ସଂରକ୍ଷଣ କରିଵା ପାଇଁ ଏକ ନୂତନ ଉପକରଣ ଉଦ୍ଭାଵନ କରାଗଲା: ଲିପି ଵା ଲେଖା। ଲିପିର ଉଦ୍ଭାଵନ ସହିତ, ମଣିଷ ଆଉ କେଵଳ ଜୀଵନ୍ତ ପ୍ରାଣୀ ହୋଇ ରହିଲା ନାହିଁ । ମଣିଷ ମାଟି ଵା କାଠର ଫଳକରେ କିମ୍ଵା ପାପିରସ୍ ଅଥଵା ଭୋଜ ଓ ତାଳ ଆଦି ପତ୍ରରେ କେଵଳ ତଥ୍ୟ ବିନ୍ଦୁରେ ପରିଣତ ହେଲା। ଏହା ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଆଉ ଏକ ଗଭୀର କ୍ଷତିର ସୂଚନା ଦେଇଥିଲା।

ଆକାଡିଆନ୍, ରୋମାନ୍ କିମ୍ଵା ମୌର୍ଯ୍ୟ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ ଭଳି ଵିଶାଳ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ପ୍ରଶାସନ ପାଇଁ କଠୋର ପଦାନୁକ୍ରମର ଆଵଶ୍ୟକତା ଥିଲା। ସମାଜକୁ କଠୋର ଶ୍ରେଣୀରେ ଵିଭକ୍ତ କରାଯାଇଥିଲା—ରାଜା, ପୁରୋହିତ, ଯୋଦ୍ଧା, ଵ୍ୟଵସାୟୀ ଓ ଦାସ। ମାନଵିକ ଅଧିକାରର ଧାରଣା ସେତେବେଳେ ଆଦୌ ନଥିଲା। ଯଦି ଆପଣ ଦାସ ହୋଇ ଜନ୍ମ ହୋଇଛନ୍ତି, ତେବେ ତାହା ହିଁ ଆପଣଙ୍କର ଭାଗ୍ୟ ବୋଲି ଧରିନିଆଯାଉଥିଲା, ଯାହାକୁ ଅନେକ ସମୟରେ ତତ୍କାଳୀନ ଧାର୍ମିକ କିମ୍ଵା ସାଂସ୍କୃତିକ କାହାଣୀଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ଯୁକ୍ତିଯୁକ୍ତ ବୋଲି ପ୍ରମାଣିତ କରାଯାଉଥିଲା। ପିରାମିଡ୍ ନିର୍ମାଣ କରିଵା, ପ୍ରାସାଦ ତିଆରି କରିଵା ଏଵଂ ନୂତନ ଭୂଖଣ୍ଡ ଜୟ କରିଵା ପାଇଁ Elite ଵା ଶାସକ ଗୋଷ୍ଠୀର ସ୍ଵାଧୀନତା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ସ୍ଵାଧୀନତାର ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅପହରଣ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା।

କୃଷିଭିତ୍ତିକ ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଏହି ସୁଦୀର୍ଘ, ଅନ୍ଧକାରମୟ ସମୟ ମଧ୍ୟରେ, ମଣିଷ କ'ଣ ପ୍ରକୃତରେ ସ୍ଵାଧୀନତାର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିପାରିଥିଲା? 

ଅଧିକାଂଶ ସମୟରେ, ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର ପରାଧୀନତାକୁ ଵ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡର ପ୍ରାକୃତିକ ନିୟମ ଭାଵରେ ଗ୍ରହଣ କରିନେଇଥିଲେ। ସେହି ସମୟର ପୁରାଣ ଓ ଧର୍ମଗୁଡ଼ିକ କର୍ତ୍ତଵ୍ୟ, ଆଜ୍ଞାପାଳନ ଓ ଭାଗ୍ୟଵାଦ ଉପରେ ଅତ୍ୟଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ। ଯଦି ଜଣେ କୃଷକ ଭାବରେ ଆପଣ କଷ୍ଟ ପାଉଛନ୍ତି, ତେବେ ତାହା ଈଶ୍ଵରଙ୍କ ଇଚ୍ଛା କିମ୍ଵା ଆପଣଙ୍କର ପୂର୍ଵ ଜନ୍ମର କର୍ମର ଫଳ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା। ଵ୍ୟକ୍ତିକୁ ଏକ ଵିଶାଳ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡିକ ଯନ୍ତ୍ରର ଏକ ଛୋଟ ଅଂଶ ବୋଲି ଧରିନିଆଯାଉଥିଲା। ତଥାପି, ମାନଵିକ ଦୁଃଖକଷ୍ଟର ଅତ୍ୟଧିକ ନିଷ୍ଠୁରତା ଶେଷରେ ଦାର୍ଶନିକ ଜାଗରଣ ଆଣିଦେଲା।

ଭାରତରେ ଏହି ଦାର୍ଶନିକ ପରମ୍ପରାର ଜନ୍ମ ହେଵାରୁ ମୁନି ଋଷି ସନ୍ୟାସୀ ଆଦି ଦେଖାଦେଲେ ଏଵଂ ସେମାନେ ନଶ୍ଵର ସଂସାର ତ୍ୟାଗକରି ମଧ୍ୟ ମାନସିକ ଶାନ୍ତି ମିଳିପାରେ ବୋଲି ସମାଜକୁ ଶିକ୍ଷା ଦେଲେ । 

ଭାରତରେ ଏସବୁ ଦାର୍ଶନିକ ଜାଗରଣ ଘଟିଵାର ବହୁତ ପରେ ଆଜକୁ ପ୍ରାୟ ଅଢ଼େଇ ହଜାର ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ପୃଥିଵୀରେ Axial Age ଦେଖାଦେଲା ଏଵଂ ଵିଶ୍ୱର ଵିଭିନ୍ନ ପ୍ରାନ୍ତରେ ଚିନ୍ତାନାୟକମାନେ ସାଂସାରିକ ପରାଧିନତା ମଧ୍ୟରେ ମିଳୁଥିଵା ଦୁଃଖକଷ୍ଟ ଉପରେ ପ୍ରଶ୍ନ ଉଠାଇଵା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଯଦିଓ ସେମାନେ ତୁରନ୍ତ ଆଧୁନିକ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଅର୍ଥରେ ରାଜନୈତିକ ସ୍ଵାଧୀନତା ଦାବି କରିନଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେମାନେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ଓ ମାନସିକ ମୁକ୍ତିର ସନ୍ଧାନ କରିଥିଲେ। ସାରା ଵିଶ୍ଵର ମାନଵମାନେ ଅନୁଭଵ କଲେ ଯେ ଭୌତିକ ଜଗତ ବନ୍ଧନରେ ପୂର୍ଣ୍ଣ। ଏହା ଥିଲା ବୋଧହୁଏ ମଣିଷର ନିଜ ଜୀଵନରେ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଘୋର ଅଭାଵକୁ ଚିହ୍ନିଵାର ପ୍ରଥମ କ୍ଷୀଣ ଆଲୋକ। ସେମାନେ ବୁଝିଵାକୁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ଯେ ଯଦିଓ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କୁ ଶାସନ କରୁଥିଵା ସାମ୍ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ତଥାପି ସେମାନେ ନିଜ ମନକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରି ନିଜ ପାଇଁ ଏକ ପ୍ରକାରର ମୁକ୍ତି ଖୋଜିପାରିଵେ। ତଥାପି, ବହୁସଂଖ୍ୟକ "Homo sapiens" ପାଇଁ, ଜୀଵନ କଠୋର ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ପଦାନୁକ୍ରମ ଭିତରେ ବଞ୍ଚି ରହିଵାର ଏକ ନିଷ୍ଠୁର ସଂଘର୍ଷ ହୋଇ ରହିଥିଲା।

"କୃଷି ଵିପ୍ରଵ ଵା Agricultural Revolution" ପରର ହଜାର ହଜାର ଵର୍ଷ ଧରି, ମାନଵ ସମାଜର ମୌଳିକ ଗଠନ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ ସ୍ଥିର ରହିଥିଲା। ସାମ୍ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକର ଉତ୍ଥାନ ଓ ପତନ ହେଲା, ପୁରୁଣା ରାଜାମାନଙ୍କୁ ହଟାଇ ନୂଆ ରାଜାମାନେ ସିଂହାସନରେ ଵସିଲେ, କିନ୍ତୁ ଜଣେ ସାଧାରଣ କୃଷକ ଓ ଦାସର ମୌଳିକ ଵାସ୍ତଵତାରେ କୌଣସି ଆଖିଦୃଶିଆ ପରିଵର୍ତ୍ତନ ହୋଇନଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଏକ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ମିଥ୍ୟା ମାନଵ ସମାଜରେ ଭରି ଥିଲା — ମାନଵିକ ପଦାନୁକ୍ରମ ହେଉଛି ପ୍ରାକୃତିକ ଓ ଅପରିଵର୍ତ୍ତନୀୟ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ମଣିଷର ନିଜ ଭାଗ୍ୟ ନିଜେ ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଵାର ସମାନ ଅଧିକାର ଅଛି—ଏହି ଧାରଣା ପ୍ରାଚୀନ ଇଜିପ୍ଟର ଜଣେ ଫାରୋ କିମ୍ଵା ମଧ୍ୟଯୁଗର ଜଣେ ସାମନ୍ତରାଜାଙ୍କ ପାଇଁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ପାଗଳାମୀ ଭଳି ଶୁଣାଯାଇଥାନ୍ତା। ମଣିଷର ମନ ତାର ନିଜସ୍ୱ ଜୈଵିକ ପ୍ରକୃତିର ସୀମା, କୃଷି ଅର୍ଥନୀତିର କଠୋର ଵାସ୍ତଵତା ଏଵଂ ସାମାଜିକ କାହାଣୀଗୁଡ଼ିକର ଅଦମ୍ୟ ଶକ୍ତି ଦ୍ୱାରା ଆବଦ୍ଧ ହୋଇ ରହିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଵାହ୍ୟ ଶାନ୍ତ ଆଵରଣ ତଳେ, "Homo sapiens"ର ବୌଦ୍ଧିକ ଯନ୍ତ୍ରପାତି ଅଵିରତ ଭାବରେ କାମ କରୁଥିଲା। ଵିକଳ୍ପ ଵାସ୍ତଵତା କଳ୍ପନା କରିଵାର ଯେଉଁ କ୍ଷମତା ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଥମେ କୃଷି ଏଵଂ ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ ଵ୍ୟଵସ୍ଥାରେ ଫସାଇ ଦେଇଥିଲା, ତାହା ଏଵେ ବି ଜୀଵନ୍ତ ଥିଲା। ଏହା କେଵଳ ସମୟର କଥା ଥିଲା ଯେବେ ମଣିଷ ଏପରି ଏକ ନୂଆ ଵାସ୍ତଵତାର କଳ୍ପନା କରିଵା ଆରମ୍ଭ କରିଵ ଯେଉଁଠାରେ ସେମାନେ ଆଉ କାହାର ପ୍ରଜା ଵା ଦାସ ନୁହଁନ୍ତି, ଵରଂ ନିଜ ଭାଗ୍ୟର ନିୟନ୍ତା ନିଜେ ହେବେ । ବହୁ ଶତାବ୍ଦୀ ଧରି ପରାଧୀନତାର ଚାପ ଜମା ହେଵାରେ ଲାଗିଥିଲା, କେଵଳ ଉପଯୁକ୍ତ ବୌଦ୍ଧିକ ଓ ଵୈଷୟିକ ସ୍ଫୁଲିଙ୍ଗକୁ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନୂତନ ପ୍ରକାରର ଵିପ୍ଳଵ ଆରମ୍ଭ କରିଵା ପାଇଁ—ଏପରି ଏକ ଵିପ୍ଳଵ ଯାହା ଶେଷରେ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଧାରଣାକୁ ମାନଵ ଇତିହାସର କେନ୍ଦ୍ରବିନ୍ଦୁରେ ଆଣି ଛିଡ଼ା କରାଇଵ।

ତହୁଁ ଆଜକୁ ପ୍ରାୟ ପାଞ୍ଚ ଶହ ଵର୍ଷ ପୂର୍ଵେ ମାନଵ ଇତିହାସରେ ଏପରି ଏକ ବୌଦ୍ଧିକ ଭୂମିକମ୍ପ ସୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଯାହା ମଣିଷର ନିଜ ପ୍ରତି ଏଵଂ ଵ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ପ୍ରତି ଥିଵା ଦୃଷ୍ଟିକୋଣକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ବଦଳାଇ ଦେଲା। ଏହି ଯୁଗାନ୍ତକାରୀ ଘଟଣାକୁ ଆମେ "Scientific Revolution" ଵା "ଵୈଜ୍ଞାନିକ ଵିପ୍ଳଵ" ବୋଲି କହୁ। ଏହି ଵୈଜ୍ଞାନିକ ଵିପ୍ଳଵର ମୂଳଦୁଆ କୌଣସି ନୂତନ ଜ୍ଞାନର ଆଵିଷ୍କାର ଉପରେ ପର୍ଯ୍ୟଵେସିତ ନଥିଲା, ଵରଂ ଏହା ଏକ ଵିରାଟ ଅଜ୍ଞାନତାର ସ୍ୱୀକୃତି ଉପରେ ଆଧାରିତ ଥିଲା। ସେହି ସମୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଵିଭିନ୍ନ ଧର୍ମଗ୍ରନ୍ଥ ଓ ପୁରାଣଗୁଡ଼ିକ ଧରି ନିର୍ଦ୍ଧିଷ୍ଟ ଗୋଷ୍ଠୀର ଲୋକମାନେ ଦାବି କରୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କ ପାଖରେ ସମସ୍ତ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ପ୍ରଶ୍ନର ଉତ୍ତର ଅଛି। କିନ୍ତୁ ଯେତେବେଳେ "Homo sapiens"ମାନେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ସ୍ୱୀକାର କଲେ ଯେ, "ଆମେ ସବୁକିଛି ଜାଣି ନାହୁଁ," ସେତେବେଳେ ସତ୍ୟର ସନ୍ଧାନ ପାଇଁ ଏକ ନୂଆ ରାସ୍ତା ଖୋଲିଗଲା। "Galileo Galilei", "Isaac Newton" ଓ "Charles Darwin"ଙ୍କ ଭଳି ଵୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ପ୍ରମାଣ କରିଦେଲେ ଯେ ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ କୌଣସି ଈଶ୍ୱରଙ୍କର ମନମୁଖୀ ଇଚ୍ଛାରେ ନୁହେଁ ଵରଂ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଗାଣିତିକ ଓ ଭୌତିକ ନିୟମ ଅନୁଯାୟୀ ପରିଚାଳିତ ହେଉଛି। ଯଦି ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡକୁ ବୁଝିଵା ଓ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିଵା ମଣିଷ ପକ୍ଷରେ ସମ୍ଭଵ, ତେଵେ ସମାଜ ଓ ରାଜନୀତିକୁ କାହିଁକି ନୁହେଁ? ଏହି ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ହିଁ ରାଜାମାନଙ୍କର ଦୈଵୀ ଅଧିକାରର ମୂଳଦୁଆକୁ ଦୋହଲାଇ ଦେଲା। ଯଦି ଵର୍ଷା ଦେଵତାଙ୍କ କ୍ରୋଧରୁ ନୁହେଁ ଵରଂ ପାଣିପାଗର ଚକ୍ର ଯୋଗୁଁ ହେଉଛି, ତେବେ ରାଜା ମଧ୍ୟ ଭଗଵାନଙ୍କ ପ୍ରତିନିଧି ନୁହଁନ୍ତି, ସେ କେଵଳ ମଣିଷ ତିଆରି ଏକ ଵ୍ୟଵସ୍ଥାର ଅଂଶ ମାତ୍ର। ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରାରୁ ଜନ୍ମ ନେଲା "Humanism" ଵା ମାନଵଵାଦ, ଯାହା ମାନଵ ଇତିହାସରେ ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ମଣିଷକୁ ଏଵଂ ତାର ଅନୁଭୂତିକୁ ସବୁଠାରୁ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲା।

"Humanism" ର ଵିକାଶ ସହିତ Homo sapiensମାନେ ଅଷ୍ଟାଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଜ୍ଞାନୋଦୟ ଵା The Age of Enlightenmentକୁ ଦେଖିଵାକୁ ପାଆନ୍ତି । 

ସେହି ସମୟରେ"John Locke", "Voltaire" ଓ "Jean-Jacques Rousseau"ଙ୍କ ଭଳି ଦାର୍ଶନିକମାନେ ଯୁକ୍ତି କଲେ ଯେ ପ୍ରତ୍ୟେକ ମଣିଷ ଜନ୍ମରୁ ହିଁ କିଛି ପ୍ରାକୃତିକ ଅଧିକାର ନେଇ ଜନ୍ମ ହୋଇଥାଏ। ରାଷ୍ଟ୍ର ଵା ସରକାରର ମୁଖ୍ୟ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ହେଉଛି ଵ୍ୟକ୍ତିର ସେହି ସ୍ଵାଧୀନତା ଓ ଅଧିକାରକୁ ସୁରକ୍ଷା ପ୍ରଦାନ କରିଵା। ଯଦି ସରକାର ଏପରି କରିଵାରେ ଵିଫଳ ହୁଏ, ତେବେ ତାକୁ ବଦଳାଇଦେଵାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ଵାଧୀନତା ଜନସାଧାରଣଙ୍କର ଅଛି। ଏହା ଥିଲା ଇତିହାସରେ ବଡ଼ ବଡ଼ ପରିଵର୍ତ୍ତନର ସମୟ । ହଜାର ହଜାର ଵର୍ଷ ଧରି ଲୋକଙ୍କୁ ଶିଖାଯାଇଥିଲା ଯେ ଵ୍ୟକ୍ତିର କର୍ତ୍ତଵ୍ୟ ହେଉଛି ରାଷ୍ଟ୍ର ଵା ରାଜାଙ୍କ ସେଵା କରିଵା। କିନ୍ତୁ ଏବେ କୁହାଗଲା ଯେ ରାଷ୍ଟ୍ରର କର୍ତ୍ତଵ୍ୟ ହେଉଛି ଵ୍ୟକ୍ତିର ସେଵା କରିଵା। ଏହି ଦାର୍ଶନିକ ଵିତର୍କ ଖୁବ୍ ଶୀଘ୍ର ରକ୍ତାକ୍ତ ଵିପ୍ଳଵର ରୂପ ନେଲା। ୧୭୭୬ ମସିହାରେ ଆମେରିକାର ସ୍ୱାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ଏଵଂ ୧୭୮୯ ମସିହାର ଫରାସୀ ଵିପ୍ଳଵ କେଵଳ କ୍ଷମତା ପରିଵର୍ତ୍ତନ ନଥିଲା; ଏହା ଥିଲା ସ୍ଵାଧୀନତାର ଧାରଣାକୁ କାଗଜପତ୍ରରୁ ବାହାର କରି ଆଇନ ଓ ସମ୍ଵିଧାନରେ ପରିଣତ କରିଵାର ପ୍ରଥମ ପ୍ରୟାସ। "ସମସ୍ତ ମଣିଷ ସମାନ ଭାବରେ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଛନ୍ତି" ବୋଲି ଘୋଷଣା କରାଗଲା। ଅଵଶ୍ୟ, ଏହି ସ୍ଵାଧୀନତା ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ପର୍ଯ୍ୟାୟରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପକ୍ଷପାତପୂର୍ଣ୍ଣ ଥିଲା। ଯେଉଁମାନେ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଘୋଷଣାନାମା ଲେଖୁଥିଲେ, ସେମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରୁ ଅନେକ ନିଜ ଘରେ ଆଫ୍ରିକୀୟ ଦାସମାନଙ୍କୁ ଶୃଙ୍ଖଳିତ କରି ରଖିଥିଲେ ଏଵଂ ମହିଳାମାନଙ୍କୁ ଭୋଟ୍ ଦେଵାର ଅଧିକାର ଦେଵା କଥା ସେମାନେ ସ୍ୱପ୍ନରେ ସୁଦ୍ଧା ଭାବିନଥିଲେ। ତଥାପି, ଏହି ଵିପ୍ଳଵଗୁଡ଼ିକ ମଣିଷ ମନରେ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଏକ ଏପରି ଭୂତାଣୁ ପ୍ରଵେଶ କରାଇଦେଲେ ଯାହାକୁ ଆଉ ନଷ୍ଟ କରାଯାଇପାରିଵ ନାହିଁ। ପରଵର୍ତ୍ତୀ ଦୁଇ ଶହ ଵର୍ଷର ଇତିହାସ ହେଉଛି ଏହି ସ୍ଵାଧୀନତାର ପରିସରକୁ ଵୃଦ୍ଧି କରି ଦାସ, ମହିଳା ଓ ସଂଖ୍ୟାଲଘୁ ସମ୍ପ୍ରଦାୟ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପହଞ୍ଚାଇଵାର ଏକ ନିରନ୍ତର ସଂଘର୍ଷ।

ରାଜନୈତିକ ସ୍ଵାଧୀନତା ସହିତ ସମାନ୍ତରାଳ ଭାବରେ ଅର୍ଥନୈତିକ କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ଏକ ଵିରାଟ ପରିଵର୍ତ୍ତନ ଘଟିଲା। "Industrial Revolution" ଵା "ଶିଳ୍ପ ଵିପ୍ଳଵ" ଏଵଂ "ପୁଞ୍ଜିବାଦ ଵା Capitalism"ର ଵିକାଶ ସାମନ୍ତଵାଦୀ ଅର୍ଥଵ୍ୟଵସ୍ଥାକୁ ଧ୍ୱଂସ କରିଦେଲା। "Adam Smith"ଙ୍କ ଭଳି ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞମାନେ ମୁକ୍ତ ବଜାର ଵା Free marketର ଧାରଣା ଦେଲେ। ପ୍ରଥମ ଥର ପାଇଁ, ଲୋକମାନଙ୍କୁ ସେମାନଙ୍କର ପୈତୃକ ଵୃତ୍ତି ଗ୍ରହଣ କରିଵାକୁ ବାଧ୍ୟ କରାଗଲା ନାହିଁ। ଜଣେ କୃଷକର ପୁଅ ଚାହିଁଲେ ସହରକୁ ଯାଇ ଵ୍ୟଵସାୟ କରିପାରିଵ, ନିଜ ପସନ୍ଦର ଜୀଵନସାଥୀ ବାଛିପାରିଵ ଏଵଂ ନିଜ ଇଚ୍ଛା ଅନୁସାରେ ଯେକୌଣସି ସ୍ଥାନରେ ଵାସ କରିପାରିଵ। ଵ୍ୟକ୍ତିଵାଦ ଵା Individualism ଏକ ନୂତନ ଧର୍ମରେ ପରିଣତ ହେଲା। କିନ୍ତୁ ପ୍ରତ୍ୟେକ କ୍ରାନ୍ତି ଭଳି, ଏହାର ମଧ୍ୟ ଏକ ଅନ୍ଧକାର ଦିଗ ଥିଲା। ଯଦିଓ ପୁରୁଣା ଶିକୁଳିଗୁଡ଼ିକ ଖୋଲିଯାଇଥିଲା, ତଥାପି ଶିଳ୍ପାୟନ ମଣିଷକୁ ଯନ୍ତ୍ରର ଏକ ଛୋଟ Parts ଵା ଅଂଶରେ ପରିଣତ କରିଦେଲା। କୋଇଲା ଖଣି ଆଉ ଲୁଗା କଳଗୁଡ଼ିକରେ କାମ କରୁଥିଵା ଶ୍ରମିକମାନଙ୍କର ଜୀଵନ ପ୍ରାଚୀନ ଦାସମାନଙ୍କଠାରୁ କୌଣସି ଗୁଣରେ ଭଲ ନଥିଲା। "Karl Marx"ଙ୍କ ଭଳି ଦାର୍ଶନିକମାନେ ଯୁକ୍ତି କଲେ ଯେ ପୁଞ୍ଜିଵାଦ ଯେଉଁ ସ୍ଵାଧୀନତାର ପ୍ରତିଶ୍ରୁତି ଦେଉଛି ତାହା ଏକ ଭ୍ରମ। ଯଦି ଜଣେ ଶ୍ରମିକକୁ ବଞ୍ଚିଵା ପାଇଁ ଦିନକୁ ଚଉଦ ଘଣ୍ଟା ଅମାନଵୀୟ ପରିସ୍ଥିତିରେ ଖଟିଵାକୁ ପଡୁଛି, ତେବେ ତା' ପାଖରେ କି ସ୍ଵାଧୀନତା ଅଛି? ଏହି ଵିଚାରଵିମର୍ଶରୁ ଜନ୍ମ ନେଲା ସାମ୍ୟଵାଦ ଏଵଂ ଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଵିଭିନ୍ନ ଶ୍ରମିକ ଆନ୍ଦୋଳନ। ଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀ ପ୍ରକୃତରେ ମାନଵିକ ସ୍ଵାଧୀନତାର ସଂଜ୍ଞା ନିର୍ଦ୍ଧାରଣ କରିଵା ପାଇଁ ଏକ ଭୟଙ୍କର ପରୀକ୍ଷାଗାର ଥିଲା। ଫାସିଵାଦୀମାନେ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ଵାଧୀନତାକୁ ଘୃଣା କରୁଥିଲେ ଏଵଂ ରାଷ୍ଟ୍ର ଵା ଜାତି ପାଇଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ଵଳିଦାନକୁ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଉଥିଲେ। ସାମ୍ୟଵାଦୀମାନେ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ଵାଧୀନତା ଅପେକ୍ଷା ସାମାଜିକ ସମାନତା ଉପରେ ଅଧିକ ଗୁରୁତ୍ବ ଦେଲେ। କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ Liberalism ଵା ଉଦାରଵାଦ ହିଁ ଵିଜୟୀ ହେଲା। ଉଦାରଵାଦ ଵିଶ୍ୱାସ କରେ ଯେ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ମଣିଷର ଇଚ୍ଛା ହିଁ ସର୍ବୋଚ୍ଚ ପ୍ରାଧିକାରଣ; ଗ୍ରାହକ ସର୍ଵଦା ଠିକ୍ ଏଵଂ ଭୋଟର ହିଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ନିଷ୍ପତ୍ତିକର୍ତ୍ତା। ଏହି ଚିନ୍ତାଧାରା ଵିଶ୍ୱଵ୍ୟାପୀ ଗ୍ରହଣୀୟ ହେଲା କାରଣ ଯେଉଁ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସ୍ଵାଧୀନତା ପ୍ରଦାନ କଲେ, ସେଠାରେ ଵୈଜ୍ଞାନିକ ଉଦ୍ଭାଵନ ଏଵଂ ଅର୍ଥନୈତିକ ଅଭିଵୃଦ୍ଧି ସବୁଠାରୁ ଦ୍ରୁତ ଗତିରେ ହେଲା।

ଏକଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଆରମ୍ଭ ଵେଳକୁ ଏପରି ଲାଗୁଥିଲା ଯେମିତି ମଣିଷ ନିଜ ସ୍ଵାଧୀନତାର ସର୍ଵୋଚ୍ଚ ଶିଖରରେ ପହଞ୍ଚିଯାଇଛି। ଆମେ ଯାହା ଚାହୁଁ ତାହା ପଢ଼ିପାରିବୁ, ଯେକୌଣସି ଜାଗାକୁ ଯାତ୍ରା କରିପାରିବୁ ଏଵଂ ନିଜର ମତ ସ୍ୱାଧୀନ ଭାବରେ ପ୍ରକାଶ କରିପାରିବୁ। ତେବେ ଠିକ୍ ଏହି ସମୟରେ, ମଣିଷ ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିଵା ଵିଜ୍ଞାନ ଆଉ ଏକ ନୂଆ ଓ ଅଦୃଶ୍ୟ ପଞ୍ଜୁରୀର ନିର୍ମାଣ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଇଥିଲା। ଆଧୁନିକ "ସ୍ନାୟୁବିଜ୍ଞାନ ଵା Neuroscience", "ଆନୁଵଂଶିକ ଵିଜ୍ଞାନ ଵା Genetics" ଏଵଂ "ସଙ୍ଗଣକ ଵିଜ୍ଞାନ ଵା Computer Science"ର ଵିକାଶ ଆମର ଏହି ପ୍ରିୟ ଧାରଣା ଉପରେ ଏକ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଆଘାତ କରିଛି ଯେ ଆମ ଭିତରେ 'ମୁକ୍ତ ଇଚ୍ଛା' ଵା "Free Will" ନାମକ କିଛି ଅଛି। ଵୈଜ୍ଞାନିକମାନେ ପ୍ରମାଣ କରିଛନ୍ତି ଯେ ଆମର ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ କୌଣସି ଅଭୌତିକ ଆତ୍ମା ଵା ସ୍ୱାଧୀନ ଚେତନାରୁ ଆସେ ନାହିଁ। ଵରଂ ଆମର ପ୍ରତିଟି ନିଷ୍ପତ୍ତି—ଆମେ କାହାକୁ ଭଲ ପାଇବୁ, କେଉଁ ଖାଦ୍ୟ ଖାଇବୁ କିମ୍ଵା କାହାକୁ ଭୋଟ୍ ଦେବୁ—ତାହା ଆମ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ଘଟୁଥିଵା ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ Neuron ଵା ସ୍ନାୟୁକୋଷର ଵୈଦ୍ୟୁତିକ ଓ ରାସାୟନିକ ପ୍ରତିକ୍ରିୟାର ଫଳାଫଳ ମାତ୍ର। ଏହି ଜୈଵିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାଗୁଡ଼ିକ ଆମର ଡିଏନଏ, ଆମର ଅତୀତର ଅନୁଭୂତି ଏଵଂ ପରିଵେଶ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ଦ୍ଧାରିତ ହୋଇଥାଏ। ଅର୍ଥାତ୍, ଆମର ଭାଵନା ଏଵଂ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ ପ୍ରକୃତରେ ଜଟିଳ ଜୈଵିକ "କ୍ରମଵିଧି ଵା Algorithms" ଛଡ଼ା ଆଉ କିଛି ନୁହେଁ। ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହି ଆଲଗୋରିଦମ୍ ଵା କ୍ରମଵିଧିଗୁଡ଼ିକ ଏକ ରହସ୍ୟ ଥିଲା, ସେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମେ ନିଜକୁ ସ୍ଵାଧୀନ ମନେ କରୁଥିଲୁ। କିନ୍ତୁ ଵର୍ତ୍ତମାନ "Biotech" ଵା ଜୈଵ-ପ୍ରଯୁକ୍ତିଵିଦ୍ୟା ତଥା "Infotech" ଵା ସୂଚନା-ପ୍ରଯୁକ୍ତିଵିଦ୍ୟାର ଏକ ଭୟଙ୍କର ମିଶ୍ରଣ ଘଟୁଛି।

ଆଜିର ଦୁନିଆରେ "Big Data" ଏଵଂ "Artificial Intelligence" ଵା "କୃତ୍ରିମ ବୁଦ୍ଧିମତା" ଆମ ମସ୍ତିଷ୍କର ଜୈଵିକ ପ୍ରକ୍ରିୟାକୁ ଭେଦ କରିଵା ଵା Hack କରିଵାର କ୍ଷମତା ଲାଭ କରିସାରିଲେଣି। ଯେତେଵେଳେ ଆପଣ ଇଣ୍ଟରନେଟରେ କିଛି ଖୋଜୁଛନ୍ତି, କୌଣସି Video ଵା ଚଳଦୃଶ୍ୟ ଦେଖୁଛନ୍ତି କିମ୍ଵା କୌଣସି ଉପସ୍ଥାପନ ଵା Postକୁ ପସନ୍ଦ କରୁଛନ୍ତି, ଵିଭିନ୍ନ କମ୍ପାନୀ ଏଵଂ ସରକାରଙ୍କ କ୍ରମଵିଧି(Algorithm) ଆପଣଙ୍କ ଵିଷୟରେ ଵିପୁଳ ପରିମାଣର ତଥ୍ୟ ସଂଗ୍ରହ କରୁଛନ୍ତି। ଆପଣ ନିଜକୁ ଯେତିକି ଜାଣିନାହାନ୍ତି, "AI" ଆପଣଙ୍କୁ ତା'ଠାରୁ ବହୁତ ଅଧିକ ଜାଣିସାରିଲାଣି। ଏହା ଜାଣିଛି ଆପଣଙ୍କର ଦୁର୍ଵଳତା କ'ଣ, ଆପଣ କେଉଁଥିରେ ରାଗନ୍ତି, ଏଵଂ କେଉଁ ଜିନିଷ ଦେଖିଲେ ଆପଣଙ୍କ ମସ୍ତିଷ୍କରେ ଆନନ୍ଦଦାୟକ ରସାୟନ କ୍ଷରିତ ହୁଏ। ଯେତେବେଳେ ଏକ ଵାହ୍ୟ ପ୍ରଣାଳୀ ଆପଣଙ୍କ ଇଚ୍ଛାକୁ ଆପଣଙ୍କଠାରୁ ଭଲ ଭାବରେ ବୁଝିପାରେ ଏଵଂ ଆପଣଙ୍କ ଅଜାଣତରେ ତାହାକୁ ନିୟନ୍ତ୍ରଣ କରିପାରେ, ସେତେଵେଳେ 'ସ୍ଵାଧୀନତା' ର ଅର୍ଥ କ'ଣ ରହିଯାଏ? ଭଵିଷ୍ୟତରେ ହୁଏତ ବନ୍ଧୁକ ମୁନରେ ଏକଛତ୍ରଵାଦୀ ଶାସନ କରିଵାର ଆଵଶ୍ୟକତା ପଡ଼ିଵ ନାହିଁ। ଵରଂ, Algorithm ଵା କ୍ରମଵିଧିଗୁଡ଼ିକ ଏତେ ଚତୁରତାର ସହ ଆମର ଇଚ୍ଛାକୁ ରୂପାନ୍ତରିତ କରିବେ ଯେ ଆମେ ନିଶ୍ଚିନ୍ତରେ ନିଜର ସ୍ଵାଧୀନତାକୁ ପ୍ରଯୁକ୍ତି ଵା Technology ହାତରେ ଟେକିଦେବୁ। କିଛି ଚିନ୍ତାନାୟକ ଏହାକୁ "Dataism" ଵା ତଥ୍ୟଵାଦ ବୋଲି ଆଖ୍ୟା ଦେଇଛନ୍ତି, ଯହିଁରେ ମଣିଷ କେଵଳ ତଥ୍ୟ ପ୍ରକ୍ରିୟାକରଣ କରିଵାର ଏକ ମାଧ୍ୟମରେ ପରିଣତ ହୋଇଯିଵ ଏଵଂ ପ୍ରକୃତ ନିଷ୍ପତ୍ତି Machine ଵା ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ନେବେ । ଆମେ କୃଷି ଵିପ୍ଳଵ ସମୟରେ ପ୍ରକୃତିରୁ ଵିଚ୍ଛିନ୍ନ ହୋଇ ଜମିର ଦାସ ସାଜିଲୁ, ଶିଳ୍ପ ଵିପ୍ଳଵ ସମୟରେ ଯନ୍ତ୍ରର ଦାସ ସାଜିଲୁ ଏଵଂ ଏବେ ତଥ୍ୟ ଵିପ୍ଳଵ ସମୟରେ ଆମେ ଆମ ନିଜ ସୃଷ୍ଟି କରିଥିଵା କୃତ୍ରିମ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତାର ଦାସ ସାଜିଵାକୁ ଯାଉଛୁ ତାହା ବି ଏକ ସ୍ୱେଚ୍ଛାକୃତ ଦାସତ୍ୱ ଯେଉଁଥିରେ ଆମେ ନିଜକୁ ସ୍ଵାଧୀନ ବୋଲି ଭାବିଵାର ଏକ ମିଥ୍ୟା ଆନନ୍ଦ ପାଉଛୁ।

ଏହି ସମସ୍ତ ଵୈଜ୍ଞାନିକ ତଥ୍ୟ ଏଵଂ ଐତିହାସିକ ଵିଶ୍ଳେଷଣ ପରେ ଗୋଟିଏ ପ୍ରଶ୍ନ ମନକୁ ଆସେ ଯେ " ତେଵେ ସ୍ଵାଧୀନତା କାହିଁକି ମହତ୍ତ୍ଵପୂର୍ଣ୍ଣ? ଯଦି ଵ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡରେ ସ୍ଵାଧୀନତାର କୌଣସି ଅସ୍ତିତ୍ଵ ନାହିଁ, ଯଦି "Free Will" କେଵଳ ଏକ ଜୈଵିକ ଭ୍ରମ, ଏଵଂ ଯଦି ଆମର ନିଷ୍ପତ୍ତିଗୁଡ଼ିକ Algorithm ଵା କ୍ରମଵିଧିଗୁଡ଼ିକ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ, ତେବେ ମଣିଷ କାହିଁକି ଏହି ଧାରଣା ପାଇଁ ଏତେ ରକ୍ତପାତ କରିଛି ଏଵଂ ଏତେ ସଂଘର୍ଷ କରିଛି ?" 

ଏହାର ଉତ୍ତର ହେଉଛି—ମାନଵ ସମାଜ ମିଥ୍ୟା କିମ୍ଵା କାଳ୍ପନିକ କାହାଣୀ ବିନା ତିଷ୍ଠି ପାରିଵ ନାହିଁ। ଅର୍ଥ, ଵ୍ୟଵସାୟ, ଆଇନ, ରାଷ୍ଟ୍ର—ଏସବୁ କେଵଳ ମଣିଷର କଳ୍ପନା ପ୍ରସୂତ। ସ୍ଵାଧୀନତା ହେଉଛି "Homo sapiens" ଦ୍ୱାରା ଉଦ୍ଭାଵିତ ସର୍ଵଶ୍ରେଷ୍ଠ ଏଵଂ ସବୁଠାରୁ ଉପଯୋଗୀ କାହାଣୀ। ଯଦିଓ ଏହା ପଦାର୍ଥଵିଜ୍ଞାନର କୌଣସି ନିୟମ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଏହି ଗୋଟିଏ କାହାଣୀ ହିଁ ପୃଥିଵୀରୁ ଅକଳ୍ପନୀୟ ମାତ୍ରାରେ ମାନଵିକ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଏଵଂ ଦୁଃଖକଷ୍ଟକୁ ହ୍ରାସ କରିପାରିଛି । 

ଯେତେଵେଳେ ମଣିଷ ନିଜକୁ ସ୍ଵାଧୀନ ବୋଲି ଵିଶ୍ୱାସ କଲା, ସେତେବେଳେ ସେ ଦାସପ୍ରଥା ଉଚ୍ଛେଦ କଲା, ଏକଚ୍ଛତ୍ରଵାଦକୁ ଵିରୋଧ କଲା ଏଵଂ ଏପରି ଏକ ସମାଜ ଗଠନ କଲା ଯେଉଁଠି ଦୁର୍ଵଳ ଵ୍ୟକ୍ତିର ମଧ୍ୟ କିଛି ମୂଲ୍ୟ ରହିଛି। ଆମର ଜୈଵିକ ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକ ହୁଏତ ସ୍ଵାଧୀନ ନହୋଇପାରେ, କିନ୍ତୁ ଆମେ ଅନୁଭଵ କରୁଥିଵା ଦୁଃଖ ଓ କଷ୍ଟ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଵାସ୍ତଵ । ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଵ୍ୟକ୍ତିକୁ ଶିକୁଳିରେ ବାନ୍ଧି ଦିଆଯାଏ କିମ୍ଵା ତା'ର ମତ ପ୍ରକାଶର ଅଧିକାର ଛଡ଼ାଇ ନିଆଯାଏ, ସେତେବେଳେ ସେ ଯେଉଁ ଯନ୍ତ୍ରଣା ଅନୁଭଵ କରେ, ତାହା କୌଣସି କଳ୍ପନା ନୁହେଁ। ଏହି ଯନ୍ତ୍ରଣାରୁ ମୁକ୍ତି ପାଇଵାର ଏକମାତ୍ର ମାଧ୍ୟମ ହେଉଛି 'ସ୍ଵାଧୀନତା'ର ଧାରଣା ଉପରେ ଦୃଢ଼ ଵିଶ୍ୱାସ।

ଆଜିର ଏକଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀରେ ମଣିଷର ପ୍ରକୃତ ସ୍ଵାଧୀନତା ଆଉ କୌଣସି ଵିଦେଶୀ ସାମ୍ରାଜ୍ୟ କିମ୍ଵା ସ୍ଥାନୀୟ ଶାସକ ଵିରୁଦ୍ଧରେ ସଂଗ୍ରାମ କରିଵାରେ ସୀମିତ ନାହିଁ।

ଵର୍ତ୍ତମାନର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସଂଘର୍ଷ ହେଉଛି ଆମର ମନୋଵିଜ୍ଞାନକୁ Hack କରୁଥିଵା Technology ଵା ପ୍ରଯୁକ୍ତିଠାରୁ ନିଜକୁ ରକ୍ଷା କରିଵା। ଯଦି ଆମେ ଵାସ୍ତଵରେ ସ୍ଵାଧୀନ ହେଵାକୁ ଚାହୁଁ, ତେଵେ ଆମକୁ ନିଜର ଦୁର୍ଵଳତା, ଆମର ଭୟ, ଏଵଂ ଆମର ଇଚ୍ଛାଗୁଡ଼ିକୁ "Artificial Intelligence ଵା କୃତ୍ରିମ ବୁଦ୍ଧିମତା"ଠାରୁ ଅଧିକ ଗଭୀର ଭାବରେ ଚିହ୍ନିଵାକୁ ହେଵ।

ଅତି ପ୍ରାଚୀନ କାଳରେ ତୃଣଭୂମିରେ ଚାଲ୍ ବୁଲ୍ କରୁଥିଵା ମଣିଷଟିଏ ପ୍ରଥମେ ପ୍ରକୃତିର ଦାସ ଥିଲା, ତା'ପରେ ସେ ନିଜେ ତିଆରି କରିଥିଵା ସାମ୍ରାଜ୍ୟର ଦାସ ହେଲା ଏଵଂ ଆଜି ସେ ନିଜର ଵୈଷୟିକ ଜ୍ଞାନର ଦାସ ହେଵାକୁ ଯାଉଛି। ତେଣୁ ସ୍ଵାଧୀନତାର ଯାତ୍ରା କେବେ ଶେଷ ହୁଏ ନାହିଁ। ଏହା ହେଉଛି ସଚେତନତାର ଏକ ନିରନ୍ତର ସଂଗ୍ରାମ। ସ୍ଵାଧୀନତା କୌଣସି ସ୍ଥାୟୀ ଵସ୍ତୁ ନୁହେଁ ଯାହା ଥରେ ମିଳିଗଲେ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ରହିଵ; ଏହା ହେଉଛି ଏକ ଦାର୍ଶନିକ ଓ ପ୍ରାୟୋଗିକ ପ୍ରକ୍ରିୟା, ଯାହାକୁ ପ୍ରତିଟି ପିଢ଼ିକୁ ନିଜ ନିଜ ଢଙ୍ଗରେ ପୁନଃ-ଆଵିଷ୍କାର ଓ ରକ୍ଷା କରିଵାକୁ ପଡ଼ିଵ। ମଣିଷ ସ୍ଵାଧୀନତାର ମୂଲ୍ୟ ସେବେ ବୁଝିଲା ଯେବେ ସେ ଅନୁଭଵ କଲା ଯେ ତାର କାହାଣୀ ଲେଖିଵାର କଲମ ତା' ନିଜ ହାତରେ ଅଛି; ଆଉ ଭଵିଷ୍ୟତରେ ମଣିଷର ସ୍ଵାଧୀନତା ସେବେ ବଞ୍ଚିଵ, ଯେବେ ସେ ନିଶ୍ଚିତ କରିଵ ଯେ ସେହି କଲମ ଆଉ କାହା ହାତକୁ କିମ୍ବା କୌଣସି ମେସିନ୍ ପାଖକୁ ଚାଲିଯାଇ ନାହିଁ।

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••

ସୂଚନା ଓ ଆଧାର ଗ୍ରନ୍ଥ (References):

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••

ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧଟି କୌଣସି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ପୁସ୍ତକର ଏକ ପ୍ରବନ୍ଧର ପୂର୍ଣ୍ଣତଃ ଅନୁବାଦ ନୁହେଁ। ଵିଶିଷ୍ଟ ଇତିହାସଵିତ୍ ତଥା ଚିନ୍ତକ ୟୁଵାଲ୍ ନୋଆ ହାରାରିଙ୍କ ଵିଭିନ୍ନ ପୁସ୍ତକରେ ଵର୍ଣ୍ଣିତ ମାନଵ ଵିଵର୍ତ୍ତନ ଓ ଭଵିଷ୍ୟତର ଚିନ୍ତାଧାରାଠାରୁ ପ୍ରେରଣା ଲାଭ କରି ଏହାକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଓ ମୌଳିକ ଓଡ଼ିଆ ଶୈଳୀରେ ପ୍ରସ୍ତୁତ କରାଯାଇଛି। ଅଵଶ୍ୟ ପ୍ରବନ୍ଧର ଶୈଳୀ ୟୁଵାଲ୍ ନୋଆ ହାରାରିଙ୍କ ପୁସ୍ତକ ଶୈଳୀରେ ହିଁ ଲେଖାଯାଇଛି । ଏହା ସମ୍ବନ୍ଧରେ ଆହୁରି ଵିସ୍ତାର ଭାବରେ ପଢ଼ିଵାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ୟୁଵାଲ୍ ନୋଆ ହାରାରିଙ୍କର ମୁଖ୍ୟତଃ ଚାରିଗୋଟି ପୁସ୍ତକ ପଢ଼ିପାରନ୍ତି । 

(1.)Sapiens: A Brief History of Humankind(2011). 

ଏଥିରୁ ଜ୍ଞାନାତ୍ମକ ଵିପ୍ଳଵ, କୃଷି ଵିପ୍ଳଵ ଏଵଂ ମାନଵ ସମାଜର ଵିଵର୍ତ୍ତନ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ତଥ୍ୟ ଗ୍ରହଣ କରାଯାଇଛି।

(2.)Homo Deus: A Brief History of Tomorrow(2016)

ମଣିଷର ଜୈଵିକ ଆଲଗୋରିଦମ୍ , ମୁକ୍ତ ଇଚ୍ଛା (Free Will)ର ଭ୍ରମ ଏଵଂ ଡାଟାବାଦ (Dataism) ସମ୍ପର୍ଣ୍ଣ ଦାର୍ଶନିକ ଵିଶ୍ଳେଷଣ ଏଥିରୁ ଗୃହୀତ ହୋଇଛି ।

(3.)21 Lessons for the 21st Century(2018)

ଆଧୁନିକ ପ୍ରଯୁକ୍ତିଵିଦ୍ୟା, କୃତ୍ରିମ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା (AI) ଏଵଂ ମାନଵ ମନୋଵିଜ୍ଞାନକୁ ହ୍ୟାକ୍ କରିଵାର ପ୍ରସଙ୍ଗ ଏଥିରେ ଵର୍ଣ୍ଣିତ ଏଵଂ ତହିଁର ସାର ଏହି ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଗୃହୀତ ହୋଇଛି ।

(4.) Nexus: A Brief History of Information Networks from the Stone Age to AI(2024)

ପ୍ରାଚୀନ ପଥର ଯୁଗରୁ କୃତ୍ରିମ ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ସୂଚନା ନେଟୱାର୍କର ଇତିହାସ ଏଥିରେ ଵର୍ଣ୍ଣିତ ଏଵଂ ଏଥିରେ ଥିଵା ଲିପିର ଉଦ୍ଭାଵନ ତଥା ସୂଚନା ପ୍ରଯୁକ୍ତିର ପ୍ରଭାବ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ଚିନ୍ତାଧାରାର ସାର ପ୍ରବନ୍ଧରେ ଗୃହୀତ ହୋଇଛି ।

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••

ଭାରତ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କେମିତି ଭାରତୀୟମାନେ ବାରମ୍ବାର ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କରିଛନ୍ତି ?

ଭାରତ ସମ୍ବନ୍ଧୀୟ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କେମିତି ଭାରତୀୟମାନେ ବାରମ୍ବାର ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କରିଛନ୍ତି ?

କୌଣସି ପ୍ରତିଯୋଗିତା, ଯୁଦ୍ଧ ଵା ଜୀଵନର ଲଢ଼େଇରେ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଵ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଦଳ ପରାଜୟୀ ବା ଦୁର୍ଵଳ ବୋଲି ଵିଵେଚିତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ବାଧାଵିଘ୍ନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସଫଳତା ଲାଭ କରେ, ତାକୁ "Underdog" ଏଵଂ ତାହାର ଏଭଳି ପ୍ରେରଣାଦାୟକ କାହାଣୀକୁ "Underdog Story" କୁହାଯାଏ । ଭାରତର କାହାଣୀ ଠିକ୍ ସେହିପରି ଏକ Underdog Story ଭଳି ଆକର୍ଷିତ କରେ ।କାରଣ ଭାରତର ଇତିହାସ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସତ୍ତ୍ୱେ ଵିଜୟୀ ହେଵାର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ। ସ୍ଵାଧୀନତା ଲାଭର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଵର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ଭାରତକୁ କେବେହେଲେ ସୁଯୋଗ ଦିଆଯାଉନଥିଲା, ସର୍ଵଦା ସନ୍ଦେହ କରାଯାଉଥିଲା, ବାରମ୍ବାର ଏହାର ପତନର ଆକଳନ କରାଯାଉଥିଲା—କିନ୍ତୁ ଭାରତ ପ୍ରତିଥର ନିଜର ସମାଲୋଚକ ଓ ଵିରୋଧୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କରିଛି। 

ଯେତେବେଳେ ୧୯୪୭ ମସିହାରେ ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନତା ଲାଭ କଲା, ସେତେବେଳେ ସନ୍ଦେହ କରୁଥିଵା ଵ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ସ୍ୱର ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀଵ୍ର ଥିଲା। ସେମାନେ ସବୁ ପ୍ରକାରର ଵିପତ୍ତି, ଵିପର୍ଯ୍ୟୟ ଓ ସଙ୍କଟର ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରିଥିଲେ। ଏକ ସଫଳ, ସାର୍ଵଭୌମ ତଥା ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଭାରତର ଚିତ୍ର ସେମାନଙ୍କ କଳ୍ପନାର ବାହାରେ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଭାରତର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ନୈରାଶ୍ୟଵାଦଠାରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ବଡ଼ ଥିଲା। ଭାରତୀୟମାନେ ସମାଲୋଚକମାନଙ୍କୁ କେଵଳ ଶବ୍ଦରେ ନୁହେଁ, ଵରଂ ନିଜର କର୍ମ ଏଵଂ ପରିଣାମ ମାଧ୍ୟମରେ ଉତ୍ତର ଦେଇଛନ୍ତି ।

ଇତିହାସର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଵର୍ଣ୍ଣଵୈଷମ୍ୟଵାଦୀ ନେତା ୱିନଷ୍ଟନ୍ ଚର୍ଚ୍ଚିଲ୍ ଭାରତର ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ଘୋର ଵିରୋଧ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମତରେ ଭାରତ ଆଦୌ ଏକ ଦେଶ ନଥିଲା। ସେ କହିଥିଲେ, "ଵିଷୁଵ ରେଖାର ଯେପରି କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଵ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଭାରତର ମଧ୍ୟ ସେପରି କୌଣସି ପରିଚୟ ନାହିଁ।" ଏହା ଥିଲା ତାଙ୍କର ଘୋର ଅଜ୍ଞତାର ପ୍ରମାଣ । ଚର୍ଚ୍ଚିଲ୍ ଵିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶାସନ ହିଁ ଭାରତରେ ଶୃଙ୍ଖଳା ବଜାୟ ରଖିଛି ଏଵଂ ଯଦି ସେମାନେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ଭାରତରେ ଅରାଜକତା ଖେଳିଯିଵ। ସ୍ୱାଧୀନତା ପୂର୍ଵରୁ ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ ଯେ, "ଆମେ ଭାରତକୁ ଜବହରଲାଲ ନେହେରୁଙ୍କ ଭଳି ଦୁର୍ଵଳ ଵ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ (ଇଂରାଜୀରେ men of straw କହିଥିଲେ) ହାତରେ ଦେଇଯାଉଛୁ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର କିଛି ଵର୍ଷ ପରେ କୌଣସି ଚିହ୍ନଵର୍ଣ୍ଣ ରହିଵ ନାହିଁ।" କିନ୍ତୁ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ ହେଲେ। ନେହେରୁ ପ୍ରାୟ ୧୭ ଵର୍ଷ ଧରି ଭାରତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ରହିଲେ ଏଵଂ ତାଙ୍କ ପରେ ଅନେକ ସାହସୀ ନେତା ଦେଶକୁ ଆଗେଇ ନେଲେ। ଆଜି ଭାରତର ନିଜସ୍ୱ ଏକ ଦୃଢ଼ ଜାତୀୟ ଓ ରାଜନୈତିକ ପରିଚୟ ରହିଛି। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ବ୍ରିଟେନରେ ଚର୍ଚ୍ଚିଲଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଵିରୋଧ ପ୍ରଦର୍ଶନକାରୀମାନେ ଭଙ୍ଗାରୁଜା କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରମାଣ କରୁଛି ଯେ ଵାସ୍ତଵରେ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ 'ରାଜନୈତିକ ଵ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ' ଏବେ ଵିପଦରେ ଅଛି।

ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମର ଆଭିମୁଖ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଥିଲା। ସେମାନେ ଏପରି ଖଵର ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ ଯେପରି ବ୍ରିଟେନ ଭାରତକୁ ସ୍ୱାଧୀନ କରି ଏକ ବଡ଼ ଉପକାର କରୁଛି।

The Observer ଲେଖିଥିଲା ଯେ ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶାସନ ଯେଉଁ ନୈତିକ ଓ ଭୌତିକ ଲାଭ ଭାରତକୁ ଦେଇଛି, ତାହାର କୌଣସି ତୁଳନା ନାହିଁ। ଅର୍ଥାତ୍ ଭାରତୀୟମାନେ ଗୋଲାମ ହୋଇଥିଵାରୁ କୃତଜ୍ଞ ରହିଵା ଉଚିତ୍। The New York Times ଏହାକୁ ବ୍ରିଟିଶ୍ ଓ ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିର ଵିଜୟ ବୋଲି କହିଥିଲା। ଏହା ଠିକ୍ ସେହିପରି ଥିଲା, ଯେପରି କୌଣସି ଲୋକ ଜଣକ ଘରେ ନିଆଁ ଲଗାଇଵା ପରେ ତାକୁ ହିଁ ନିଆଁ ଲିଭାଇଵାର ଶ୍ରେୟ ଦିଆଯିଵା। Globe and Mail ଲେଖିଥିଲା ଯେ ବ୍ରିଟେନ ଭାରତ ପାଇଁ କରିଥିଵା ମହାନ ସେଵାକୁ ଭୁଲିହେଵ ନାହିଁ। ବୋଧହୁଏ ସେମାନେ ବଙ୍ଗ-ଓଡ଼ିଶାର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ଦେଶ ଵିଭାଜନ ବେଳର ରକ୍ତପାତ ଏଵଂ ଟ୍ରିଲିୟନ୍ ଡଲାରର ଲୁଣ୍ଠନକୁ 'ମହାନ ସେଵା' ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ।

ସ୍ବାଧୀନତା ପରେ ଵିଭାଜନ ଯୋଗୁଁ ଦଙ୍ଗା ହେଲା ଏଵଂ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ମଲେ । 

ଲଣ୍ଡନର The Daily Telegraph ଖବରକାଗଜ ଅଗଷ୍ଟ-ସେପ୍ଟେମ୍ବର ମାସରେ ଲଗାତାର ଶୀର୍ଷକ ଦେଉଥିଲା ଯେ କ୍ଷମତା ହସ୍ତାନ୍ତର ଏତେ ତରବରିଆ ଭାବେ କରାଗଲା ଯାହା ଭାରତୀୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଭିଶାପ ପାଲଟିଲା। ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପାଦକୀୟର ମୂଳ ସ୍ୱର ଥିଲା— "ବ୍ରିଟେନର ଉପସ୍ଥିତି ହିଁ ହିନ୍ଦୁ, ମୁସଲିମ୍ ଓ ଶିଖମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଳନ ବଜାୟ ରଖିଥିଲା, ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଭିତରେ ଲଢ଼ିଵାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛୁ।"

୧୯୪୭ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ସାସରେ ପଞ୍ଜାବ ଦଙ୍ଗା ଶୀର୍ଷରେ ଥିଵାବେଳେ 'ଦ ଟାଇମ୍ସ' ଏହାର ଏକ ସମ୍ପାଦକୀୟରେ ଲେଖିଥିଲା ଯେ ବ୍ରିଟିଶ୍ ପ୍ରଶାସନର ଶିଦାୟ ସହିତ ଭାରତରେ "ଆଇନ ଓ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଏକ ଦୁଃଖଦ ପତନ" ଘଟିଛି। ସେମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ଯେ ଗୋଟିଏ ଶତାବ୍ଦୀରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଧରି ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶକ୍ତି ଯେଉଁ 'ଅଭୂତପୂର୍ଵ ଶାନ୍ତି' ଵା Pax Britannica ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲା, ଭାରତୀୟ ନେତାମାନେ କ୍ଷମତା ପାଇଵାର ମାତ୍ର କିଛି ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ତାହା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା।

ଯେତେବେଳେ ସର୍ଦ୍ଦାର ବଲ୍ଲଭଭାଇ ପଟେଲ ୧୯୪୮ ମସିହାରେ ହାଇଦ୍ରାବାଦର ନିଜାମର ଵିରୋଧରେ ସାମରିକ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ "Operation Polo" ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେତେବେଳେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଭାରତକୁ ତୀଵ୍ର ସମାଲୋଚନା କରିଥିଲା। ବ୍ରିଟିଶ୍ ପତ୍ରିକା The Economist ଏଵଂ କିଛି ଆମେରିକୀୟ ଖବରକାଗଜ ନଵଗଠିତ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କୁ "ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ" ଓ "ଆକ୍ରମଣକାରୀ" ବୋଲି ଆଖ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ। ହାଇଦ୍ରାଵାଦର ସଂଖ୍ୟାଗରିଷ୍ଠ ଲୋକ ଯେ ଭାରତ ସହିତ ମିଶିଵାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଏଵଂ ରଜାକାରମାନଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାର ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲା, ସେହି ତଥ୍ୟକୁ ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଣଦେଖା କରିଥିଲେ।

୩୦ ଜାନୁଆରୀ ୧୯୪୮ରେ ଗାନ୍ଧୀଜୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅନେକ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସାମ୍ବାଦିକ ରିପୋର୍ଟ କରିଥିଲେ ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭାରତ ଏକ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଛି। ସେମାନେ ଵିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ କେଵଳ ଗାନ୍ଧୀଜୀ ହିଁ ହିନ୍ଦୁ ଓ ମୁସଲମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ରଖିଥିଲେ ଏଵଂ ତାଙ୍କ ବିନା ଦେଶ ଖଣ୍ଡ ଵିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇଯିଵ।

୧୯୪୭ ରୁ ୧୯୪୯ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେବେଳେ ଭାରତର ସମ୍ବିଧାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ରାଜନୈତିକ ଵିଶ୍ଳେଷକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକଟ କରୁଥିଲେ। ଗୋଟିଏ ପଟେ ଦେଶରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ନିରକ୍ଷରତା ଥିଵା ବେଳେ ଭାରତର ସବୁ ନାଗରିକଙ୍କୁ 'ସାର୍ଵଜନୀନ ଭୋଟଦାନ ଅଧିକାର' ଦେଵା ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ପ୍ରେସ୍ ଏକ "ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ପରୀକ୍ଷଣ" ଵା ridiculous experiment ବୋଲି ଅଭିହିତ କରିଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମତରେ ଅଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ। 

୧୯୪୭ରୁ ୧୯୫୦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତ କେଵଳ ଛିଦ୍ରାନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିଲା ଏଵଂ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା ଯେ କେବେ ଭାରତୀୟ ସରକାର ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡ଼ିଵ। କିନ୍ତୁ ଏହାର ଠିକ୍ ଵିପରୀତ ଘଟିଥିଲା; ଭାରତ ନିଜର ଦେଶୀୟ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ରିତ କରି ଏକ ସଶକ୍ତ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ସମ୍ବିଧାନ ପ୍ରଣୟନ କରିଵାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା। 

ତେବେ ୧୯୬୦ ଦଶକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହିଭଳି ଭାରତର ଵିଖଣ୍ଡନ ଓ ଦେଶ ଵ୍ୟାପୀ ହିଂସା ଆଦି ଵିନାଶକାରୀ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ ଵିଦେଶୀ ଵ୍ୟକ୍ତି ଓ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ଦ୍ଵାରା ଜାରି ରହିଥିଲା। 

ଆମେରିକୀୟ ଵିଦ୍ୱାନ ସେଲିଗ୍ ହ୍ୟାରିସନ୍ ନିଜ ବହି "The Most Dangerous Decades"ରେ ଚେତାବନୀ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ନେହେରୁଙ୍କ ପରେ ଭାରତ ଛୋଟ ଛୋଟ ଖଣ୍ଡରେ ଵିଭାଜିତ ହୋଇଯିଵ (Balkanization) ଏଵଂ ସେନା ଶାସନ କ୍ଷମତାକୁ ନିଜ ହାତକୁ ନେଵ।

ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଵା ପରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ରାଜନୀତି ଵିଜ୍ଞାନୀମାନେ ମାନିଵାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲେ ଯେ ଶହ ଶହ ଭାଷା ଓ ବୋଲି କହୁଥିଵା ଲୋକମାନେ ଗୋଟିଏ ଦେଶରେ ଶାନ୍ତିରେ ରହିପାରିବେ। ଯେତେବେଳେ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାକୁ ଵିରୋଧ କରାଗଲା ଏଵଂ ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ରାଜ୍ୟ ଗଠନ ପାଇଁ ଦାବି ଉଠିଲା, ସେତେବେଳେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଆକଳନ କରିଥିଲେ ଯେ ଭାରତରେ ଏବେ ୟୁରୋପ ଭଳି ଭାଷା ଆଧାରରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଦେଶ ଗଠନ ହେଵ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ 'ରାଜ୍ୟ ପୁନର୍ଗଠନ ଆୟୋଗ' ଗଠନ କରି ଅତି ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ରାଜ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କଲା ଏଵଂ ଵିଵିଧତାକୁ ନିଜର ଶକ୍ତିରେ ପରିଣତ କଲା। ସ୍ଵାଧୀନତାର ଅଶି ଵର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଭାରତର ଅଖଣ୍ଡତା ଆଜି ବି ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରହିଛି। ଭାରତକୁ ଵିଭାଜିତ କରିଵାର ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଵିଫଳ କରି ଆମେ ପ୍ରମାଣ କରିଛୁ ଯେ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର କେଵଳ ରାଜନେତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଵରଂ ଦେଶର ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ।

ଏହା ପରେ ଆସିଲା ଜନସଂଖ୍ୟା ଏଵଂ ଖାଦ୍ୟ ସଙ୍କଟର ଆଶଙ୍କା। ୧୯୬୮ ମସିହାରେ ପରିଵେଶଵିତ୍ ପଲ୍ ଏର୍ଲିଚ୍ ତାଙ୍କ ବିହି "Population Bomb"ରେ ଲେଖିଲେ ଯେ ମାନଵଜାତିକୁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇଵାର ସମୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। ସେ ଦୃଢ଼ତାର ସହ କହିଥିଲେ ଯେ ୧୯୭୦ ଦଶକରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଭାରତୀୟ ଭୋକରେ ମରିବେ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କଲା। ଭାରତ ନିଜର 'ସବୁଜ ଵିପ୍ଳଵ' ଵା Green Revolution ମାଧ୍ୟମରେ ନୂତନ ଜ୍ଞାନକୌଶଳ, ଉନ୍ନତ ଵିହନ ଓ ଜଳସେଚନ ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଆପଣାଇଲା। ଫଳସ୍ୱରୂପ, ଦେଶ ଖାଦ୍ୟାଭାବରୁ ବାହାରି ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନରେ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ ହୋଇପାରିଲା। ଆଜି ଭାରତ ଵିଶ୍ଵର ଅନେକ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ ତଥା ରପ୍ତାନି କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଥମ ତିନି କିମ୍ବା ପ୍ରଥମ ପାଞ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ରହିଛି । 

୧୯୬୭ ମସିହାରେ 'ଦି ଟାଇମ୍ସ'ର ସାମ୍ଵାଦିକ ନେଭିଲ୍ ମ୍ୟାକ୍ସୱେଲ୍ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ଯେ ୧୯୬୭ର ସାଧାରଣ ନିର୍ଵାଚନ ହେଉଛି ଭାରତର ଶେଷ ନିର୍ଵାଚନ ଏଵଂ ଏହା ପରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱଂସ ପାଇଵ। କିନ୍ତୁ ଆମେ ୨୦୨୪ ମସିହାରେ ଆମର ଅଷ୍ଟାଦଶ ସାଧାରଣ ନିର୍ଵାଚନ ଶେଷ କରିଛୁ, ଯାହା ମାନଵ ଇତିହାସର ସର୍ଵଵୃହତ୍ ନିର୍ଵାଚନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅଟେ। ଏହା ଵ୍ୟତୀତ ୧୯୭୫ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ଘୋଷଣା କରାଗଲା, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତ ଭାବିନେଲା ଯେ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଅନ୍ତ ଘଟିଲା। କିନ୍ତୁ ୧୯୭୭ ନିର୍ଵାଚନରେ ଜନସାଧାରଣ ନିଜ ମତାଧିକାର ସାଵ୍ୟସ୍ତ କରି ସରକାର ବଦଳାଇ ଦେଲେ। ସେହିପରି ୧୯୯୦ ଦଶକର ଭୟଙ୍କର ଅର୍ଥନୈତିକ ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ଭାରତର ଅର୍ଥଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡ଼ିଵ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା । ୧୯୯୧ ମସିହାରେ ଭାରତ ପାଖରେ ମାତ୍ର କିଛି ଦିନର ଆମଦାନୀ ପାଇଁ ଵିଦେଶୀ ମୁଦ୍ରା ଭଣ୍ଡାର ଵାକି ଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସାଥୀ ସୋଭିଏତ୍ ସଂଘ (USSR) ର ମଧ୍ୟ ପତନ ଘଟିଲା। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞମାନେ ସେତେବେଳେ କହିଥିଲେ ଯେ ଭାରତ ଏବେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଏକାକୀ ହୋଇଯାଇଛି ଏଵଂ ଆର୍ଥିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏକ ଵିଫଳ ରାଷ୍ଟ୍ର ଵା Failed Stateରେ ପରିଣତ ହେଵ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ ସହଜରେ ହାରିଯାଇ ନଥିଲା। ଏହି ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ଭାରତ ଉଦାରୀକରଣ, ଘରୋଇକରଣ ଓ ଜଗତୀକରଣ ନୀତି ଆପଣାଇ ସାରା ଵିଶ୍ୱକୁ ନିଜର ଆର୍ଥିକ କ୍ଷମତା ଦେଖାଇଲା, ଯାହା ଆଜିର ୫ ଟ୍ରିଲିୟନ୍ ଡଲାର୍ ଅର୍ଥନୀତିର ମୂଳଦୁଆ ପକାଇଥିଲା। ୧୯୮୧ରେ ଆମେ ଆମର ଅର୍ଥନୀତିକୁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରି ସାରା ଵିଶ୍ୱକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଲୁ।

ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶମାନେ ନିଜେ ଶିଳ୍ପ ଵିପ୍ଳଵ ଜରିଆରେ ଵିଶ୍ୱର ଅଧିକାଂଶ ପ୍ରଦୂଷଣ କରିସାରିଵା ପରେ, ୨୦୦୦ ଦଶକରେ ସେମାନେ ଭାରତ ଉପରେ ଚାପ ପକାଇଵା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ଯୁକ୍ତି କଲେ ଯେ ଭାରତ ନିଜର ଶିଳ୍ପ ଓ କୋଇଲା ଵ୍ୟଵହାର ବନ୍ଦ କରୁ, ନଚେତ୍ ପୃଥିଵୀ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯିଵ। ସେମାନେ ଆକଳନ କରୁଥିଲେ ଯେ ଭାରତ କେବେହେଲେ ବି ସବୁଜ ଶକ୍ତି ଆପଣାଇ ପାରିଵ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ 'ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସୌର ମେଣ୍ଟ' ଵା International Solar Alliance (ISA) ଗଠନ କରି ଏଵଂ ସୌରଶକ୍ତି ଉତ୍ପାଦନରେ ନିଜର ଲକ୍ଷ୍ୟଠାରୁ ଆଗୁଆ ସଫଳତା ଲଭି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରମାଣ କରିଦେଲା ଯେ ପରିଵେଶ ସୁରକ୍ଷାରେ ଭାରତ ଵିଶ୍ୱକୁ ଵାଟ ଦେଖାଇପାରିଵ।

୨୦୦୮ ମସିହାରେ ଆମେରିକାରେ ଲେହମ୍ୟାନ୍ ବଦର୍ସ ବ୍ୟାଙ୍କ୍ ବୁଡ଼ିଯିଵା ପରେ ସମଗ୍ର ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥନୀତି ଧରାଶାୟୀ ହୋଇଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରାଯାଇଥିଲା ଯେ ଭାରତ ଭଳି ଵିକାଶଶୀଳ ଦେଶ ଯେହେତୁ ଆମେରିକା ଓ ୟୁରୋପ ଉପରେ ରପ୍ତାନି ପାଇଁ ନିର୍ଭରଶୀଳ, ତେଣୁ ଭାରତରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଚାକିରି ହରାଇବେ ଏଵଂ ଆର୍ଥିକ ଵିପର୍ଯ୍ୟୟ ଦେଖାଦେଵ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ, ଭାରତର ପାରମ୍ପରିକ ବ୍ୟାଙ୍କିଙ୍ଗ୍ ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଏଵଂ ଦେଶଵାସୀଙ୍କର ଘରୋଇ ଖର୍ଚ୍ଚ ଭାରତକୁ ଏହି ଵିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ସଙ୍କଟରୁ ଵଞ୍ଚାଇଦେଲା। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ଯେତେବେଳେ ମାନ୍ଦାଵସ୍ଥାରେ ସଢ଼ୁଥିଲେ, ଭାରତ ସେତେବେଳେ ଦ୍ରୁତ ଅଭିଵୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରୁଥିଲା।

୨୦୧୪ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସରକାର ଗଠନ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତ, ଵିଶେଷତଃ ଆମେରିକା ଓ ୟୁରୋପର ପ୍ରମୁଖ ଗଣମାଧ୍ୟମଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ନକାରାତ୍ମକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରିଥିଲେ। ମୋଦୀଙ୍କ ପୂର୍ଵ ଇତିହାସ ଏଵଂ ରାଜନୈତିକ ଛବିକୁ ନେଇ ସେମାନେ ଆକଳନ କରିଥିଲେ ଯେ ଭାରତରେ ଅରାଜକତା ଖେଳିଯିଵ ଏଵଂ ଵିଶ୍ୱ ସ୍ତରରେ ଭାରତ ଏକଘରକିଆ ହୋଇଯିଵ।

୨୦୧୪ ସାଧାରଣ ନିର୍ଵାଚନର ଠିକ୍ ପୂର୍ଵରୁ ଏପ୍ରିଲ୍ ମାସରେ ବ୍ରିଟେନର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଵିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ପତ୍ରିକା 'The Economist' "Can anyone stop Narendra Modi?" (ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀଙ୍କୁ କେହି ଅଟକାଇ ପାରିବେ କି?) ନାମକ ଏକ ସମ୍ପାଦକୀୟ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲା। ସେଥିରେ ସେମାନେ ଖୋଲାଖୋଲି ଭାବେ ଲେଖିଥିଲେ ଯେ ମୋଦୀ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିଲେ ଭାରତରେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ହିଂସା ଵୃଦ୍ଧି ପାଇଵ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ "ଵିଭାଜନକାରୀ" ଆଖ୍ୟା ଦେଇ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ସମର୍ଥନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଏଵଂ "ଭାରତ ଏହାଠାରୁ ଜଣେ ଭଲ ନେତା ପାଇଵାକୁ ଯୋଗ୍ୟ"।

ଆମେରିକାର ଅଗ୍ରଣୀ ଖଵରକାଗଜ 'The New York Times'ରେ ମୋଦୀଙ୍କ ଵିଜୟ ପରେ ଏଵଂ ନିର୍ଵାଚନ ସମୟରେ ନ୍ୟୁୟର୍କ ଟାଇମ୍ସର ସମ୍ପାଦକୀୟ ପୃଷ୍ଠାରେ ବାରମ୍ଵାର ଲେଖାଯାଇଥିଲା ଯେ ମୋଦୀଙ୍କ ଵିଜୟ ଭାରତର 'ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷତା' ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଵିପଦ। ସେମାନେ ଆକଳନ କରିଥିଲେ ଯେ ଭାରତର ବହୁଳଵାଦୀ ଗଣତନ୍ତ୍ର ସଙ୍କଟରେ ପଡ଼ିଵ ଏଵଂ ଅଳ୍ପସଂଖ୍ୟକମାନଙ୍କ ଅଧିକାର କ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ହେଵ।

୨୦୦୫ ମସିହାରେ ଆମେରିକା ମୋଦୀଙ୍କୁ ନିଜ ଦେଶକୁ ଆସିଵା ପାଇଁ ଭିସା (Visa) ଦେଵାକୁ ମନା କରିଦେଇଥିଲା ଏଵଂ ୟୁରୋପୀୟ ୟୁନିୟନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଵର୍ଜନ କରିଥିଲା। ଏହି ତଥ୍ୟକୁ ଆଧାର କରି The Washington Post ଓ Time Magazine ଭଳି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରିଥିଲେ ଯେ ଯଦି ମୋଦି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ସହ କାମ କରିବେ ନାହିଁ। ଭାରତ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ସ୍ତରରେ ଏକଘରକିଆ ହୋଇଯିଵ ଏଵଂ ଭାରତ-ଆମେରିକା ସମ୍ପର୍କ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଖରାପ ହୋଇଯିଵ ବୋଲି ସେମାନେ ଆଶଙ୍କା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।

ବ୍ରିଟେନର ଖଵରକାଗଜ 'The Guardian'' ୨୦୧୪ ନିର୍ଵାଚନ ପୂର୍ଵରୁ ଏହି ଖବରକାଗଜରେ ସଲମାନ ରୁସଦୀ ଏଵଂ ଅନିଶ କପୁରଙ୍କ ଭଳି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିଜୀଵୀ ଓ କଳାକାରମାନେ ଏକ ଖୋଲା ଚିଠି ଵା Open Letter ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଚେତାବନୀ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ମୋଦୀ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିଵା ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଭାରତରେ ଏକଛତ୍ରଵାଦ ଆଡ଼କୁ ଏକ ପାଦ, ଯାହା ଦେଶର ଵାକ୍ ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଭଵିଷ୍ୟତ ଆଣିଵ।

କିନ୍ତୁ ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଵାସ୍ତଵିକ ପରିଣାମ କ'ଣ ହେଲା?

ଯେପରି ଭାରତ ଐତିହାସିକ ଭାବରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଆକଳନକୁ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କରିଆସିଛି, ୨୦୧୪ ପରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ହିଁ ହେଲା । ଯେଉଁ ଆମେରିକା ମୋଦୀଙ୍କୁ ଭିସା ଦେଇନଥିଲା, ସେହି ଦେଶର ରାଷ୍ଟ୍ରପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ମୋଦୀ ଆମେରିକୀୟ କଂଗ୍ରେସ (ସଂସଦ)ରେ ଦୁଇଥର ଉଦ୍‌ବୋଧନ ଦେଵାର ଵିରଳ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ। ୟୁଏଇ, ସାଉଦି ଆରଵ, ଫ୍ରାନ୍ସ ଓ ଋଷିଆ ଭଳି ଦେଶ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ସର୍ଵୋଚ୍ଚ ବେସାମରିକ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଜି-୨୦ (G-20) ଶିଖର ସମ୍ମିଳନୀର ସଫଳ ଆୟୋଜନ ଏଵଂ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତି 'ଫ୍ରାଜାଇଲ୍ ଫାଇଭ୍' (ଦୁର୍ଵଳ ପାଞ୍ଚ)ରୁ ଉଠି ଦୁନିଆର ପଞ୍ଚମ ଵୃହତ୍ତମ ଅର୍ଥନୀତିରେ ପହଞ୍ଚିଵା, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତର ସମସ୍ତ ନକାରାତ୍ମକ ଆକଳନ ପାଇଁ ଏକ କଡ଼ା ଜଵାଵ ଥିଲା।

କିନ୍ତୁ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକର ଏହି ନକାରାତ୍ମକ ଦୃଷ୍ଟିକୋଣ କେଵଳ ରାଜନୀତି କିମ୍ଵା ଇତିହାସରେ ସୀମିତ ନଥିଲା, ଵରଂ ଆଧୁନିକ ଵିଜ୍ଞାନ, ପ୍ରଯୁକ୍ତିଵିଦ୍ୟା ଏଵଂ ଵିପର୍ଯ୍ୟୟ ପରିଚାଳନା କ୍ଷେତ୍ରରେ ମଧ୍ୟ ସେମାନେ ଭାରତକୁ କମ୍ ଆକଳନ କରିଥିଲେ ।

ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ନିଜର ମହାକାଶ ଗଵେଷଣା ଆରମ୍ଭ କଲା, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶମାନେ ଏହାକୁ ଉପହାସ କରିଥିଲେ। ଏପରିକି ୨୦୧୪ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ଭାରତ 'ମଙ୍ଗଳଯାନ' ପ୍ରେରଣ କଲା ସେତେବେଳେ ଆମେରିକାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଖବରକାଗଜ 'ନ୍ୟୁୟର୍କ ଟାଇମ୍ସ' (NYT) ଏକ ଵ୍ୟଙ୍ଗ୍ୟଚିତ୍ର ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲା। ସେଥିରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ଯେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶର ଧନୀ ଲୋକମାନେ ଏକ "Elite Space Club" ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି ଏଵଂ ଜଣେ ଭାରତୀୟ କୃଷକ ଏକ ଗାଈ ଧରି ସେହି କ୍ଲବ୍‌ର କବାଟ ବାଡ଼ଉଛି। କିନ୍ତୁ ଭାରତ ପ୍ରଥମ ପ୍ରୟାସରେ ହିଁ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହରେ ପହଞ୍ଚି ଵିଶ୍ୱ ରେକର୍ଡ ସୃଷ୍ଟି କଲା। ତା'ର କିଛି ଵର୍ଷ ପରେ, ୨୦୨୩ ମସିହାରେ 'ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୩' ସଫଳତାର ସହ ଚନ୍ଦ୍ରର ଦକ୍ଷିଣ ମେରୁରେ ଅଵତରଣ କଲା—ଯାହା ଵିଶ୍ୱର କୌଣସି ଵିକଶିତ ରାଷ୍ଟ୍ର କରିପାରିନଥିଲେ। ଆଜି ସେହି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ନିଜର ଉପଗ୍ରହ (satellites) ମହାକାଶକୁ ପଠାଇଵା ପାଇଁ ଇସ୍ରୋ (ISRO) ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛନ୍ତି।

ସେହିପରି ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ସରକାର ଡିଜିଟାଲ୍ ପେମେଣ୍ଟ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞମାନେ କହିଲେ ଯେ ଯେଉଁ ଦେଶରେ ସାକ୍ଷରତା ହାର କମ୍, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସୁବିଧା ନାହିଁ ଏଵଂ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ବ୍ୟାଙ୍କ ଖାତା ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଡିଜିଟାଲ୍ ଅର୍ଥନୀତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସମ୍ଭଵ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଭାରତର ୟୁନିଫାଇଡ୍ ପେମେଣ୍ଟ୍ସ ଇଣ୍ଟରଫେସ୍ ଵା UPI ସାରା ଵିଶ୍ୱକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଇଛି। ଭାରତର ଛୋଟ ଗାଁରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସହରର ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଚାହା ବିକୁଥିଵା ଦୋକାନୀ ମଧ୍ୟ ଆଜି QR କୋଡ୍ ସ୍କାନ୍ କରି ଟଙ୍କା ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି। ଆଜି ଵିଶ୍ୱର ମୋଟ୍ Real-time digital କାରବାରର ପ୍ରାୟ ୪୬% କେଵଳ ଭାରତରେ ହିଁ ହେଉଛି। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ Banking ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଆଜି ଭାରତର ଏହି ସଫଳତାକୁ ଦେଖି ନିଜ ଦେଶରେ ଏହାକୁ ଲାଗୁ କରିଵାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।

୨୦୨୦ ମସିହାରେ କରୋନା ମହାମାରୀ ଆସିଵା ବେଳେ BBC ଓ CNN ଭଳି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମ ପୁଣି ଥରେ ନିଜର ପୁରୁଣା ଭାରତ ଵିରୋଧୀ ଗୀତ ଗାଇଵା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ଆକଳନ କଲେ ଯେ ଭାରତର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡ଼ିଵ, ରାସ୍ତାଘାଟରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଶଵ ପଡ଼ିଵ ଏଵଂ ଭାରତ ଭଳି ଵିଶାଳ ଜନସଂଖ୍ୟା ଥିଵା ଦେଶ କେବେହେଲେ ଟିକାକରଣ କରିପାରିଵ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ କେଵଳ ନିଜ ଦେଶରେ 'Covaxin' ଭଳି ସ୍ୱଦେଶୀ ଟିକା ଵିକଶିତ କଲା ନାହିଁ, ଵରଂ 'CoWIN' ଆପ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୁଇ ଶହ କୋଟିରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଡୋଜ୍ ସୁରୁଖୁରୁରେ ପ୍ରଦାନ କଲା। କେଵଳ ଏତିକି ନୁହେଁ, "Vaccine Maitri" ଯୋଜନା ଜରିଆରେ ଵିଶ୍ୱର ଶତାଧିକ ଦେଶକୁ ମାଗଣାରେ କୋଭିଡ୍ ଟିକା ଯୋଗାଇ ଵିଶ୍ୱଗୁରୁ ହେଵାର ପ୍ରମାଣ ମଧ୍ୟ ଦେଲା।

୧୯୯୦ ଦଶକରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ କମ୍ପାନୀମାନେ ଭାରତକୁ କେଵଳ ଶସ୍ତା ଶ୍ରମିକ ଓ "Call center'" ହିସାବରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ଭାରତୀୟମାନେ କେଵଳ ଆଜ୍ଞାଵହ କର୍ମଚାରୀ ହୋଇପାରିବେ, ଟେକ୍ନୋଲୋଜିରେ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ପରିସ୍ଥିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳି ଯାଇଛି। ଗୁଗଲ୍ (ସୁନ୍ଦର ପିଚାଇ), ମାଇକ୍ରୋସଫ୍ଟ (ସତ୍ୟ ନାଦେଲା), ଆଇବିଏମ୍ (ଅରଵିନ୍ଦ କ୍ରିଷ୍ଣା)ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଵିଶ୍ୱର ଵୃହତ୍ତମ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ଶୀର୍ଷ ପଦଵୀରେ ଆଜି ଭାରତୀୟମାନେ ହିଁ ଅଵସ୍ଥାପିତ।

ତେବେ ଭାରତ ପ୍ରତି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶମାନଙ୍କର ଏତେ ନୈରାଶ୍ୟଵାଦ ଏଵଂ ଘୃଣାଭାଵ କାହିଁକି ଥିଲା ଵା ଏବେବି ରହିଛି ?

ଏହାର ପ୍ରଥମ କାରଣ ହେଉଛି ଵର୍ଣ୍ଣଵୈଷମ୍ୟଵାଦ (Racism)। ୧୯୪୦ ଓ ୫୦ ଦଶକରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ନେତାମାନେ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ ନୀଚ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ ଏଵଂ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜର ଶାସନ କରିଵାକୁ ଅସମର୍ଥ। ଆଜି ବି ଊଣା ଅଧିକେ ସେହି ଵର୍ଣ୍ଣଵୈଷମ୍ୟଵାଦ ଯୋଗୁଁ କିଛି ଵିଦେଶୀ ଭାରତକୁ ଓ ଭାରତୀୟଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି । 

ତେବେ ଭାରତ ସ୍ଵାଧୀନତା ପାଇଵା ସମୟରେ ଭାରତ ଓ ଭାରତୀୟଙ୍କ ଵିପକ୍ଷରେ ଯେଉଁ ଭଳି ଭାବରେ ନକାରାତ୍ମକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରାଯାଇଥିଲା ତହିଁର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କାରଣ 'ଭୟ' ହିଁ ଥିଲା । ବ୍ରିଟିଶ୍ ଏଵଂ ଅନ୍ୟ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ଉପନିଵେଶଵାଦକୁ ଯଥାର୍ଥ ପ୍ରମାଣିତ କରିଵା ପାଇଁ ଏକ ମିଥ୍ୟା କାହାଣୀ ଗଢ଼ିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦାବି କରୁଥିଲେ ଯେ ମୂଳ ନିଵାସୀମାନେ 'ଅସଭ୍ୟ' ଏଵଂ ଶାସନ ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ। ସେମାନେ ନିଜର ଲୁଣ୍ଠନକୁ ଘୋଡ଼ାଇଵା ପାଇଁ କହୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ 'ସଭ୍ୟ' କରିଵାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯଦି ଭାରତ ନିଜକୁ ଏକ ସଫଳ ଏଵଂ ଆଧୁନିକ ରାଷ୍ଟ୍ର ଭାବରେ ଗଢ଼ି ତୋଳିଵାରେ ସକ୍ଷମ ହୁଏ, ତେବେ ଉପନିଵେଶଵାଦର ସେହି ମିଥ୍ୟା ଆଵରଣ ଖୋଲିଯିଵ ବୋଲି ସେମାନଙ୍କର ଭୟ ଥିଲା। ଏଥିପାଇଁ ହିଁ ସେମାନେ ଭାରତର ସଫଳତାକୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। କାରଣ ଭାରତର ସଫଳତାର ଅର୍ଥ ଥିଲା ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀମାନଙ୍କର ଦୁଇଥର ପରାଜୟ—ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର 'ଉପନିଵେଶ' ହରାଇଲେ, ଏଵଂ ଦ୍ୱିତୀୟରେ ସେମାନେ ଗଢ଼ିଥିଵା ସେହି ମିଥ୍ୟା 'କାହାଣୀ' ମଧ୍ୟ ହାରିଗଲା। ଯେହେତୁ ଭାରତର ସ୍ବାଧୀନତା ଲାଭ ପରଠାରୁ ଅର୍ଥାତ୍ ୮୦ ଵର୍ଷ ତଳୁ ଭାରତ ପ୍ରତି ନକାରାତ୍ମକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରିଵା ଵର୍ଷ ଵର୍ଷ ଧରି ଜାରି ରହିଲା ତେଣୁ କ୍ରମେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକରେ ଏକ କୁ-ପରମ୍ପରାରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଛି । 

କିନ୍ତୁ ଭାରତ ଓ ଭାରତୀୟଙ୍କ ଵିପକ୍ଷରେ ଯେତେ ନକାରାତ୍ମକ ଟୀକା ଟିପ୍ପଣୀ ଓ ଭୟାନକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କଲେ ବି ଭାରତର କିଛି କ୍ଷତି ହୋଇନାହିଁ ‌। ଭାରତ ଆଜି କେଵଳ ତିଷ୍ଠି ରହିନାହିଁ, ଵରଂ ଵିଶ୍ୱ ଦରବାରରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ଭାବରେ ଉଭା ହୋଇଛି। ଯେଉଁ ଦେଶ ଦିନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା, ସେ ଆଜି ଵିଶ୍ୱକୁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଉଛି। ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ବଞ୍ଚିଵ ନାହିଁ ବୋଲି ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରାଯାଇଥିଲା, ସେ ଦେଶ ଆଜି "Mother of Democracy" ଭାବେ ସମଗ୍ର ଵିଶ୍ୱକୁ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଛି।

ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତ ଯେତେଥର ଭାରତର ପତନର ଆକଳନ କରିଛି, ଭାରତ ପ୍ରତିଥର ନିଜର କର୍ମ, ସଂକଳ୍ପ ଓ ଏକତା ବଳରେ ତାହାକୁ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କରିଛି। ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ଭାରତର ପ୍ରକୃତ କାହାଣୀ—ଏକ Underdogର କାହାଣୀ, ଯିଏ କଦାପି ପରାଜୟ ଵରଣ କରେନାହିଁ। ଆଜିର ସମୃଦ୍ଧ, ଆତ୍ମନିର୍ଭର ଓ ଡିଜିଟାଲ୍ ଭାରତ ହେଉଛି ସେହି ସମସ୍ତ ନକାରାତ୍ମକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ ପ୍ରତି ସବୁଠାରୁ କଡ଼ା ତଥା ଯୋଗ୍ୟ ଜବାବ ।