କୌଣସି ପ୍ରତିଯୋଗିତା, ଯୁଦ୍ଧ ଵା ଜୀଵନର ଲଢ଼େଇରେ ଯେତେବେଳେ ଜଣେ ଵ୍ୟକ୍ତି କିମ୍ବା ଦଳ ପରାଜୟୀ ବା ଦୁର୍ଵଳ ବୋଲି ଵିଵେଚିତ ହୁଏ, କିନ୍ତୁ ଶେଷରେ ସମସ୍ତ ବାଧାଵିଘ୍ନକୁ ଅତିକ୍ରମ କରି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ସଫଳତା ଲାଭ କରେ, ତାକୁ "Underdog" ଏଵଂ ତାହାର ଏଭଳି ପ୍ରେରଣାଦାୟକ କାହାଣୀକୁ "Underdog Story" କୁହାଯାଏ । ଭାରତର କାହାଣୀ ଠିକ୍ ସେହିପରି ଏକ Underdog Story ଭଳି ଆକର୍ଷିତ କରେ ।କାରଣ ଭାରତର ଇତିହାସ ହେଉଛି ସମସ୍ତ ପ୍ରତିକୂଳ ପରିସ୍ଥିତି ସତ୍ତ୍ୱେ ଵିଜୟୀ ହେଵାର ଏକ ଜ୍ୱଳନ୍ତ ଉଦାହରଣ। ସ୍ଵାଧୀନତା ଲାଭର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ ଵର୍ଷଗୁଡ଼ିକରେ ଭାରତକୁ କେବେହେଲେ ସୁଯୋଗ ଦିଆଯାଉନଥିଲା, ସର୍ଵଦା ସନ୍ଦେହ କରାଯାଉଥିଲା, ବାରମ୍ବାର ଏହାର ପତନର ଆକଳନ କରାଯାଉଥିଲା—କିନ୍ତୁ ଭାରତ ପ୍ରତିଥର ନିଜର ସମାଲୋଚକ ଓ ଵିରୋଧୀମାନଙ୍କୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କରିଛି।
ଯେତେବେଳେ ୧୯୪୭ ମସିହାରେ ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନତା ଲାଭ କଲା, ସେତେବେଳେ ସନ୍ଦେହ କରୁଥିଵା ଵ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କର ସ୍ୱର ଅତ୍ୟନ୍ତ ତୀଵ୍ର ଥିଲା। ସେମାନେ ସବୁ ପ୍ରକାରର ଵିପତ୍ତି, ଵିପର୍ଯ୍ୟୟ ଓ ସଙ୍କଟର ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରିଥିଲେ। ଏକ ସଫଳ, ସାର୍ଵଭୌମ ତଥା ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ଭାରତର ଚିତ୍ର ସେମାନଙ୍କ କଳ୍ପନାର ବାହାରେ ଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଭାରତର ଦୃଢ଼ ଇଚ୍ଛାଶକ୍ତି ସେମାନଙ୍କ ନୈରାଶ୍ୟଵାଦଠାରୁ ଯଥେଷ୍ଟ ବଡ଼ ଥିଲା। ଭାରତୀୟମାନେ ସମାଲୋଚକମାନଙ୍କୁ କେଵଳ ଶବ୍ଦରେ ନୁହେଁ, ଵରଂ ନିଜର କର୍ମ ଏଵଂ ପରିଣାମ ମାଧ୍ୟମରେ ଉତ୍ତର ଦେଇଛନ୍ତି ।
ଇତିହାସର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଵର୍ଣ୍ଣଵୈଷମ୍ୟଵାଦୀ ନେତା ୱିନଷ୍ଟନ୍ ଚର୍ଚ୍ଚିଲ୍ ଭାରତର ସ୍ୱାଧୀନତାକୁ ଘୋର ଵିରୋଧ କରୁଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମତରେ ଭାରତ ଆଦୌ ଏକ ଦେଶ ନଥିଲା। ସେ କହିଥିଲେ, "ଵିଷୁଵ ରେଖାର ଯେପରି କୌଣସି ରାଜନୈତିକ ଵ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ ନାହିଁ, ଭାରତର ମଧ୍ୟ ସେପରି କୌଣସି ପରିଚୟ ନାହିଁ।" ଏହା ଥିଲା ତାଙ୍କର ଘୋର ଅଜ୍ଞତାର ପ୍ରମାଣ । ଚର୍ଚ୍ଚିଲ୍ ଵିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶାସନ ହିଁ ଭାରତରେ ଶୃଙ୍ଖଳା ବଜାୟ ରଖିଛି ଏଵଂ ଯଦି ସେମାନେ ଚାଲିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ଭାରତରେ ଅରାଜକତା ଖେଳିଯିଵ। ସ୍ୱାଧୀନତା ପୂର୍ଵରୁ ସେ ଏହା ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ ଯେ, "ଆମେ ଭାରତକୁ ଜବହରଲାଲ ନେହେରୁଙ୍କ ଭଳି ଦୁର୍ଵଳ ଵ୍ୟକ୍ତିମାନଙ୍କ (ଇଂରାଜୀରେ men of straw କହିଥିଲେ) ହାତରେ ଦେଇଯାଉଛୁ, ଯେଉଁମାନଙ୍କର କିଛି ଵର୍ଷ ପରେ କୌଣସି ଚିହ୍ନଵର୍ଣ୍ଣ ରହିଵ ନାହିଁ।" କିନ୍ତୁ ସେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ ହେଲେ। ନେହେରୁ ପ୍ରାୟ ୧୭ ଵର୍ଷ ଧରି ଭାରତର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ରହିଲେ ଏଵଂ ତାଙ୍କ ପରେ ଅନେକ ସାହସୀ ନେତା ଦେଶକୁ ଆଗେଇ ନେଲେ। ଆଜି ଭାରତର ନିଜସ୍ୱ ଏକ ଦୃଢ଼ ଜାତୀୟ ଓ ରାଜନୈତିକ ପରିଚୟ ରହିଛି। ଅନ୍ୟପକ୍ଷରେ, ବ୍ରିଟେନରେ ଚର୍ଚ୍ଚିଲଙ୍କ ପ୍ରତିମୂର୍ତ୍ତିଗୁଡ଼ିକୁ ଵିରୋଧ ପ୍ରଦର୍ଶନକାରୀମାନେ ଭଙ୍ଗାରୁଜା କରୁଛନ୍ତି, ଯାହା ପ୍ରମାଣ କରୁଛି ଯେ ଵାସ୍ତଵରେ ତାଙ୍କର ନିଜସ୍ୱ 'ରାଜନୈତିକ ଵ୍ୟକ୍ତିତ୍ୱ' ଏବେ ଵିପଦରେ ଅଛି।
ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମର ଆଭିମୁଖ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଥିଲା। ସେମାନେ ଏପରି ଖଵର ପ୍ରକାଶ କରୁଥିଲେ ଯେପରି ବ୍ରିଟେନ ଭାରତକୁ ସ୍ୱାଧୀନ କରି ଏକ ବଡ଼ ଉପକାର କରୁଛି।
The Observer ଲେଖିଥିଲା ଯେ ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶାସନ ଯେଉଁ ନୈତିକ ଓ ଭୌତିକ ଲାଭ ଭାରତକୁ ଦେଇଛି, ତାହାର କୌଣସି ତୁଳନା ନାହିଁ। ଅର୍ଥାତ୍ ଭାରତୀୟମାନେ ଗୋଲାମ ହୋଇଥିଵାରୁ କୃତଜ୍ଞ ରହିଵା ଉଚିତ୍। The New York Times ଏହାକୁ ବ୍ରିଟିଶ୍ ଓ ଭାରତୀୟ ରାଜନୀତିର ଵିଜୟ ବୋଲି କହିଥିଲା। ଏହା ଠିକ୍ ସେହିପରି ଥିଲା, ଯେପରି କୌଣସି ଲୋକ ଜଣକ ଘରେ ନିଆଁ ଲଗାଇଵା ପରେ ତାକୁ ହିଁ ନିଆଁ ଲିଭାଇଵାର ଶ୍ରେୟ ଦିଆଯିଵା। Globe and Mail ଲେଖିଥିଲା ଯେ ବ୍ରିଟେନ ଭାରତ ପାଇଁ କରିଥିଵା ମହାନ ସେଵାକୁ ଭୁଲିହେଵ ନାହିଁ। ବୋଧହୁଏ ସେମାନେ ବଙ୍ଗ-ଓଡ଼ିଶାର ଦୁର୍ଭିକ୍ଷ, ଦେଶ ଵିଭାଜନ ବେଳର ରକ୍ତପାତ ଏଵଂ ଟ୍ରିଲିୟନ୍ ଡଲାରର ଲୁଣ୍ଠନକୁ 'ମହାନ ସେଵା' ବୋଲି ଭାବୁଥିଲେ।
ସ୍ବାଧୀନତା ପରେ ଵିଭାଜନ ଯୋଗୁଁ ଦଙ୍ଗା ହେଲା ଏଵଂ ହଜାର ହଜାର ଲୋକ ମଲେ ।
ଲଣ୍ଡନର The Daily Telegraph ଖବରକାଗଜ ଅଗଷ୍ଟ-ସେପ୍ଟେମ୍ବର ମାସରେ ଲଗାତାର ଶୀର୍ଷକ ଦେଉଥିଲା ଯେ କ୍ଷମତା ହସ୍ତାନ୍ତର ଏତେ ତରବରିଆ ଭାବେ କରାଗଲା ଯାହା ଭାରତୀୟମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଅଭିଶାପ ପାଲଟିଲା। ସେମାନଙ୍କର ସମ୍ପାଦକୀୟର ମୂଳ ସ୍ୱର ଥିଲା— "ବ୍ରିଟେନର ଉପସ୍ଥିତି ହିଁ ହିନ୍ଦୁ, ମୁସଲିମ୍ ଓ ଶିଖମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସନ୍ତୁଳନ ବଜାୟ ରଖିଥିଲା, ବର୍ତ୍ତମାନ ଆମେ ସେମାନଙ୍କୁ ନିଜ ନିଜ ଭିତରେ ଲଢ଼ିଵାକୁ ଛାଡ଼ିଦେଇଛୁ।"
୧୯୪୭ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ସାସରେ ପଞ୍ଜାବ ଦଙ୍ଗା ଶୀର୍ଷରେ ଥିଵାବେଳେ 'ଦ ଟାଇମ୍ସ' ଏହାର ଏକ ସମ୍ପାଦକୀୟରେ ଲେଖିଥିଲା ଯେ ବ୍ରିଟିଶ୍ ପ୍ରଶାସନର ଶିଦାୟ ସହିତ ଭାରତରେ "ଆଇନ ଓ ଶୃଙ୍ଖଳାର ଏକ ଦୁଃଖଦ ପତନ" ଘଟିଛି। ସେମାନେ ସ୍ପଷ୍ଟ ଭାବରେ ଉଲ୍ଲେଖ କରିଥିଲେ ଯେ ଗୋଟିଏ ଶତାବ୍ଦୀରୁ ଅଧିକ ସମୟ ଧରି ବ୍ରିଟିଶ୍ ଶକ୍ତି ଯେଉଁ 'ଅଭୂତପୂର୍ଵ ଶାନ୍ତି' ଵା Pax Britannica ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲା, ଭାରତୀୟ ନେତାମାନେ କ୍ଷମତା ପାଇଵାର ମାତ୍ର କିଛି ସପ୍ତାହ ମଧ୍ୟରେ ତାହା ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଗଲା।
ଯେତେବେଳେ ସର୍ଦ୍ଦାର ବଲ୍ଲଭଭାଇ ପଟେଲ ୧୯୪୮ ମସିହାରେ ହାଇଦ୍ରାବାଦର ନିଜାମର ଵିରୋଧରେ ସାମରିକ କାର୍ଯ୍ୟାନୁଷ୍ଠାନ "Operation Polo" ଗ୍ରହଣ କଲେ, ସେତେବେଳେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଭାରତକୁ ତୀଵ୍ର ସମାଲୋଚନା କରିଥିଲା। ବ୍ରିଟିଶ୍ ପତ୍ରିକା The Economist ଏଵଂ କିଛି ଆମେରିକୀୟ ଖବରକାଗଜ ନଵଗଠିତ ଭାରତ ସରକାରଙ୍କୁ "ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ" ଓ "ଆକ୍ରମଣକାରୀ" ବୋଲି ଆଖ୍ୟା ଦେଇଥିଲେ। ହାଇଦ୍ରାଵାଦର ସଂଖ୍ୟାଗରିଷ୍ଠ ଲୋକ ଯେ ଭାରତ ସହିତ ମିଶିଵାକୁ ଚାହୁଁଥିଲେ ଏଵଂ ରଜାକାରମାନଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାର ବୃଦ୍ଧି ପାଉଥିଲା, ସେହି ତଥ୍ୟକୁ ସେମାନେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅଣଦେଖା କରିଥିଲେ।
୩୦ ଜାନୁଆରୀ ୧୯୪୮ରେ ଗାନ୍ଧୀଜୀଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ଅନେକ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ସାମ୍ବାଦିକ ରିପୋର୍ଟ କରିଥିଲେ ଯେ ବର୍ତ୍ତମାନ ଭାରତ ଏକ ଗୃହଯୁଦ୍ଧ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେଉଛି। ସେମାନେ ଵିଶ୍ୱାସ କରୁଥିଲେ ଯେ କେଵଳ ଗାନ୍ଧୀଜୀ ହିଁ ହିନ୍ଦୁ ଓ ମୁସଲମାନଙ୍କୁ ଏକାଠି ରଖିଥିଲେ ଏଵଂ ତାଙ୍କ ବିନା ଦେଶ ଖଣ୍ଡ ଵିଖଣ୍ଡିତ ହୋଇଯିଵ।
୧୯୪୭ ରୁ ୧୯୪୯ ମଧ୍ୟରେ ଯେତେବେଳେ ଭାରତର ସମ୍ବିଧାନ ପ୍ରସ୍ତୁତ ହେଉଥିଲା, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ରାଜନୈତିକ ଵିଶ୍ଳେଷକମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ପ୍ରକଟ କରୁଥିଲେ। ଗୋଟିଏ ପଟେ ଦେଶରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ ଓ ନିରକ୍ଷରତା ଥିଵା ବେଳେ ଭାରତର ସବୁ ନାଗରିକଙ୍କୁ 'ସାର୍ଵଜନୀନ ଭୋଟଦାନ ଅଧିକାର' ଦେଵା ନିଷ୍ପତ୍ତିକୁ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ପ୍ରେସ୍ ଏକ "ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ପରୀକ୍ଷଣ" ଵା ridiculous experiment ବୋଲି ଅଭିହିତ କରିଥିଲା। ସେମାନଙ୍କ ମତରେ ଅଶିକ୍ଷିତ ଲୋକମାନେ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ମୂଲ୍ୟ ବୁଝିପାରିବେ ନାହିଁ।
୧୯୪୭ରୁ ୧୯୫୦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତ କେଵଳ ଛିଦ୍ରାନ୍ୱେଷଣ କରୁଥିଲା ଏଵଂ ଅପେକ୍ଷା କରିଥିଲା ଯେ କେବେ ଭାରତୀୟ ସରକାର ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡ଼ିଵ। କିନ୍ତୁ ଏହାର ଠିକ୍ ଵିପରୀତ ଘଟିଥିଲା; ଭାରତ ନିଜର ଦେଶୀୟ ରାଜ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଏକତ୍ରିତ କରି ଏକ ସଶକ୍ତ ଗଣତାନ୍ତ୍ରିକ ସମ୍ବିଧାନ ପ୍ରଣୟନ କରିଵାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲା।
ତେବେ ୧୯୬୦ ଦଶକ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏହିଭଳି ଭାରତର ଵିଖଣ୍ଡନ ଓ ଦେଶ ଵ୍ୟାପୀ ହିଂସା ଆଦି ଵିନାଶକାରୀ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ ଵିଦେଶୀ ଵ୍ୟକ୍ତି ଓ ସମ୍ବାଦପତ୍ର ଦ୍ଵାରା ଜାରି ରହିଥିଲା।
ଆମେରିକୀୟ ଵିଦ୍ୱାନ ସେଲିଗ୍ ହ୍ୟାରିସନ୍ ନିଜ ବହି "The Most Dangerous Decades"ରେ ଚେତାବନୀ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ନେହେରୁଙ୍କ ପରେ ଭାରତ ଛୋଟ ଛୋଟ ଖଣ୍ଡରେ ଵିଭାଜିତ ହୋଇଯିଵ (Balkanization) ଏଵଂ ସେନା ଶାସନ କ୍ଷମତାକୁ ନିଜ ହାତକୁ ନେଵ।
ଭାରତ ସ୍ୱାଧୀନ ହେଵା ପରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ରାଜନୀତି ଵିଜ୍ଞାନୀମାନେ ମାନିଵାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ନଥିଲେ ଯେ ଶହ ଶହ ଭାଷା ଓ ବୋଲି କହୁଥିଵା ଲୋକମାନେ ଗୋଟିଏ ଦେଶରେ ଶାନ୍ତିରେ ରହିପାରିବେ। ଯେତେବେଳେ ଦକ୍ଷିଣ ଭାରତରେ ହିନ୍ଦୀ ଭାଷାକୁ ଵିରୋଧ କରାଗଲା ଏଵଂ ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ରାଜ୍ୟ ଗଠନ ପାଇଁ ଦାବି ଉଠିଲା, ସେତେବେଳେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଆକଳନ କରିଥିଲେ ଯେ ଭାରତରେ ଏବେ ୟୁରୋପ ଭଳି ଭାଷା ଆଧାରରେ ଛୋଟ ଛୋଟ ଦେଶ ଗଠନ ହେଵ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ 'ରାଜ୍ୟ ପୁନର୍ଗଠନ ଆୟୋଗ' ଗଠନ କରି ଅତି ଶାନ୍ତିପୂର୍ଣ୍ଣ ଭାବରେ ଭାଷାଭିତ୍ତିକ ରାଜ୍ୟ ସୃଷ୍ଟି କଲା ଏଵଂ ଵିଵିଧତାକୁ ନିଜର ଶକ୍ତିରେ ପରିଣତ କଲା। ସ୍ଵାଧୀନତାର ଅଶି ଵର୍ଷ ପରେ ମଧ୍ୟ ଭାରତର ଅଖଣ୍ଡତା ଆଜି ବି ଅକ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ରହିଛି। ଭାରତକୁ ଵିଭାଜିତ କରିଵାର ସମସ୍ତ ଚେଷ୍ଟାକୁ ଵିଫଳ କରି ଆମେ ପ୍ରମାଣ କରିଛୁ ଯେ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ର କେଵଳ ରାଜନେତାମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନୁହେଁ, ଵରଂ ଦେଶର ସାଧାରଣ ଜନତାଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ପରିଚାଳିତ।
ଏହା ପରେ ଆସିଲା ଜନସଂଖ୍ୟା ଏଵଂ ଖାଦ୍ୟ ସଙ୍କଟର ଆଶଙ୍କା। ୧୯୬୮ ମସିହାରେ ପରିଵେଶଵିତ୍ ପଲ୍ ଏର୍ଲିଚ୍ ତାଙ୍କ ବିହି "Population Bomb"ରେ ଲେଖିଲେ ଯେ ମାନଵଜାତିକୁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଇଵାର ସମୟ ଶେଷ ହୋଇଯାଇଛି। ସେ ଦୃଢ଼ତାର ସହ କହିଥିଲେ ଯେ ୧୯୭୦ ଦଶକରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଭାରତୀୟ ଭୋକରେ ମରିବେ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ ପୁଣିଥରେ ତାଙ୍କୁ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କଲା। ଭାରତ ନିଜର 'ସବୁଜ ଵିପ୍ଳଵ' ଵା Green Revolution ମାଧ୍ୟମରେ ନୂତନ ଜ୍ଞାନକୌଶଳ, ଉନ୍ନତ ଵିହନ ଓ ଜଳସେଚନ ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଆପଣାଇଲା। ଫଳସ୍ୱରୂପ, ଦେଶ ଖାଦ୍ୟାଭାବରୁ ବାହାରି ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନରେ ଆତ୍ମନିର୍ଭରଶୀଳ ହୋଇପାରିଲା। ଆଜି ଭାରତ ଵିଶ୍ଵର ଅନେକ ଖାଦ୍ୟଶସ୍ୟ ଉତ୍ପାଦନ ତଥା ରପ୍ତାନି କ୍ଷେତ୍ରରେ ପ୍ରଥମ ତିନି କିମ୍ବା ପ୍ରଥମ ପାଞ୍ଚ ସ୍ଥାନରେ ରହିଛି ।
୧୯୬୭ ମସିହାରେ 'ଦି ଟାଇମ୍ସ'ର ସାମ୍ଵାଦିକ ନେଭିଲ୍ ମ୍ୟାକ୍ସୱେଲ୍ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ଯେ ୧୯୬୭ର ସାଧାରଣ ନିର୍ଵାଚନ ହେଉଛି ଭାରତର ଶେଷ ନିର୍ଵାଚନ ଏଵଂ ଏହା ପରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ଧ୍ୱଂସ ପାଇଵ। କିନ୍ତୁ ଆମେ ୨୦୨୪ ମସିହାରେ ଆମର ଅଷ୍ଟାଦଶ ସାଧାରଣ ନିର୍ଵାଚନ ଶେଷ କରିଛୁ, ଯାହା ମାନଵ ଇତିହାସର ସର୍ଵଵୃହତ୍ ନିର୍ଵାଚନ ପ୍ରକ୍ରିୟା ଅଟେ। ଏହା ଵ୍ୟତୀତ ୧୯୭୫ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ଜରୁରୀକାଳୀନ ପରିସ୍ଥିତି ଘୋଷଣା କରାଗଲା, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତ ଭାବିନେଲା ଯେ ଭାରତୀୟ ଗଣତନ୍ତ୍ରର ଅନ୍ତ ଘଟିଲା। କିନ୍ତୁ ୧୯୭୭ ନିର୍ଵାଚନରେ ଜନସାଧାରଣ ନିଜ ମତାଧିକାର ସାଵ୍ୟସ୍ତ କରି ସରକାର ବଦଳାଇ ଦେଲେ। ସେହିପରି ୧୯୯୦ ଦଶକର ଭୟଙ୍କର ଅର୍ଥନୈତିକ ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ଭାରତର ଅର୍ଥଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡ଼ିଵ ବୋଲି କୁହାଯାଉଥିଲା । ୧୯୯୧ ମସିହାରେ ଭାରତ ପାଖରେ ମାତ୍ର କିଛି ଦିନର ଆମଦାନୀ ପାଇଁ ଵିଦେଶୀ ମୁଦ୍ରା ଭଣ୍ଡାର ଵାକି ଥିଲା। ସେହି ସମୟରେ ଭାରତର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ସାଥୀ ସୋଭିଏତ୍ ସଂଘ (USSR) ର ମଧ୍ୟ ପତନ ଘଟିଲା। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞମାନେ ସେତେବେଳେ କହିଥିଲେ ଯେ ଭାରତ ଏବେ ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସ୍ତରରେ ଏକାକୀ ହୋଇଯାଇଛି ଏଵଂ ଆର୍ଥିକ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ଏକ ଵିଫଳ ରାଷ୍ଟ୍ର ଵା Failed Stateରେ ପରିଣତ ହେଵ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ ସହଜରେ ହାରିଯାଇ ନଥିଲା। ଏହି ସଙ୍କଟ ସମୟରେ ଭାରତ ଉଦାରୀକରଣ, ଘରୋଇକରଣ ଓ ଜଗତୀକରଣ ନୀତି ଆପଣାଇ ସାରା ଵିଶ୍ୱକୁ ନିଜର ଆର୍ଥିକ କ୍ଷମତା ଦେଖାଇଲା, ଯାହା ଆଜିର ୫ ଟ୍ରିଲିୟନ୍ ଡଲାର୍ ଅର୍ଥନୀତିର ମୂଳଦୁଆ ପକାଇଥିଲା। ୧୯୮୧ରେ ଆମେ ଆମର ଅର୍ଥନୀତିକୁ ଉନ୍ମୁକ୍ତ କରି ସାରା ଵିଶ୍ୱକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଲୁ।
ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶମାନେ ନିଜେ ଶିଳ୍ପ ଵିପ୍ଳଵ ଜରିଆରେ ଵିଶ୍ୱର ଅଧିକାଂଶ ପ୍ରଦୂଷଣ କରିସାରିଵା ପରେ, ୨୦୦୦ ଦଶକରେ ସେମାନେ ଭାରତ ଉପରେ ଚାପ ପକାଇଵା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ସେମାନେ ଯୁକ୍ତି କଲେ ଯେ ଭାରତ ନିଜର ଶିଳ୍ପ ଓ କୋଇଲା ଵ୍ୟଵହାର ବନ୍ଦ କରୁ, ନଚେତ୍ ପୃଥିଵୀ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯିଵ। ସେମାନେ ଆକଳନ କରୁଥିଲେ ଯେ ଭାରତ କେବେହେଲେ ବି ସବୁଜ ଶକ୍ତି ଆପଣାଇ ପାରିଵ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ 'ଅନ୍ତର୍ଜାତୀୟ ସୌର ମେଣ୍ଟ' ଵା International Solar Alliance (ISA) ଗଠନ କରି ଏଵଂ ସୌରଶକ୍ତି ଉତ୍ପାଦନରେ ନିଜର ଲକ୍ଷ୍ୟଠାରୁ ଆଗୁଆ ସଫଳତା ଲଭି ସେମାନଙ୍କୁ ପ୍ରମାଣ କରିଦେଲା ଯେ ପରିଵେଶ ସୁରକ୍ଷାରେ ଭାରତ ଵିଶ୍ୱକୁ ଵାଟ ଦେଖାଇପାରିଵ।
୨୦୦୮ ମସିହାରେ ଆମେରିକାରେ ଲେହମ୍ୟାନ୍ ବଦର୍ସ ବ୍ୟାଙ୍କ୍ ବୁଡ଼ିଯିଵା ପରେ ସମଗ୍ର ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକର ଅର୍ଥନୀତି ଧରାଶାୟୀ ହୋଇଥିଲା। ସେତେବେଳେ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରାଯାଇଥିଲା ଯେ ଭାରତ ଭଳି ଵିକାଶଶୀଳ ଦେଶ ଯେହେତୁ ଆମେରିକା ଓ ୟୁରୋପ ଉପରେ ରପ୍ତାନି ପାଇଁ ନିର୍ଭରଶୀଳ, ତେଣୁ ଭାରତରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଲୋକ ଚାକିରି ହରାଇବେ ଏଵଂ ଆର୍ଥିକ ଵିପର୍ଯ୍ୟୟ ଦେଖାଦେଵ। କିନ୍ତୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟଜନକ ଭାବରେ, ଭାରତର ପାରମ୍ପରିକ ବ୍ୟାଙ୍କିଙ୍ଗ୍ ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଏଵଂ ଦେଶଵାସୀଙ୍କର ଘରୋଇ ଖର୍ଚ୍ଚ ଭାରତକୁ ଏହି ଵିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ସଙ୍କଟରୁ ଵଞ୍ଚାଇଦେଲା। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ଯେତେବେଳେ ମାନ୍ଦାଵସ୍ଥାରେ ସଢ଼ୁଥିଲେ, ଭାରତ ସେତେବେଳେ ଦ୍ରୁତ ଅଭିଵୃଦ୍ଧି ଲାଭ କରୁଥିଲା।
୨୦୧୪ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ସରକାର ଗଠନ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତ, ଵିଶେଷତଃ ଆମେରିକା ଓ ୟୁରୋପର ପ୍ରମୁଖ ଗଣମାଧ୍ୟମଗୁଡ଼ିକ ଅନେକ ନକାରାତ୍ମକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରିଥିଲେ। ମୋଦୀଙ୍କ ପୂର୍ଵ ଇତିହାସ ଏଵଂ ରାଜନୈତିକ ଛବିକୁ ନେଇ ସେମାନେ ଆକଳନ କରିଥିଲେ ଯେ ଭାରତରେ ଅରାଜକତା ଖେଳିଯିଵ ଏଵଂ ଵିଶ୍ୱ ସ୍ତରରେ ଭାରତ ଏକଘରକିଆ ହୋଇଯିଵ।
୨୦୧୪ ସାଧାରଣ ନିର୍ଵାଚନର ଠିକ୍ ପୂର୍ଵରୁ ଏପ୍ରିଲ୍ ମାସରେ ବ୍ରିଟେନର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଵିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ପତ୍ରିକା 'The Economist' "Can anyone stop Narendra Modi?" (ନରେନ୍ଦ୍ର ମୋଦୀଙ୍କୁ କେହି ଅଟକାଇ ପାରିବେ କି?) ନାମକ ଏକ ସମ୍ପାଦକୀୟ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲା। ସେଥିରେ ସେମାନେ ଖୋଲାଖୋଲି ଭାବେ ଲେଖିଥିଲେ ଯେ ମୋଦୀ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିଲେ ଭାରତରେ ସାମ୍ପ୍ରଦାୟିକ ହିଂସା ଵୃଦ୍ଧି ପାଇଵ। ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ "ଵିଭାଜନକାରୀ" ଆଖ୍ୟା ଦେଇ ଘୋଷଣା କରିଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ତାଙ୍କୁ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଭାବେ ସମର୍ଥନ କରିପାରିବେ ନାହିଁ ଏଵଂ "ଭାରତ ଏହାଠାରୁ ଜଣେ ଭଲ ନେତା ପାଇଵାକୁ ଯୋଗ୍ୟ"।
ଆମେରିକାର ଅଗ୍ରଣୀ ଖଵରକାଗଜ 'The New York Times'ରେ ମୋଦୀଙ୍କ ଵିଜୟ ପରେ ଏଵଂ ନିର୍ଵାଚନ ସମୟରେ ନ୍ୟୁୟର୍କ ଟାଇମ୍ସର ସମ୍ପାଦକୀୟ ପୃଷ୍ଠାରେ ବାରମ୍ଵାର ଲେଖାଯାଇଥିଲା ଯେ ମୋଦୀଙ୍କ ଵିଜୟ ଭାରତର 'ଧର୍ମନିରପେକ୍ଷତା' ପାଇଁ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଵିପଦ। ସେମାନେ ଆକଳନ କରିଥିଲେ ଯେ ଭାରତର ବହୁଳଵାଦୀ ଗଣତନ୍ତ୍ର ସଙ୍କଟରେ ପଡ଼ିଵ ଏଵଂ ଅଳ୍ପସଂଖ୍ୟକମାନଙ୍କ ଅଧିକାର କ୍ଷୁର୍ଣ୍ଣ ହେଵ।
୨୦୦୫ ମସିହାରେ ଆମେରିକା ମୋଦୀଙ୍କୁ ନିଜ ଦେଶକୁ ଆସିଵା ପାଇଁ ଭିସା (Visa) ଦେଵାକୁ ମନା କରିଦେଇଥିଲା ଏଵଂ ୟୁରୋପୀୟ ୟୁନିୟନ ମଧ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଵର୍ଜନ କରିଥିଲା। ଏହି ତଥ୍ୟକୁ ଆଧାର କରି The Washington Post ଓ Time Magazine ଭଳି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରିଥିଲେ ଯେ ଯଦି ମୋଦି ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହୁଅନ୍ତି, ତେବେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ତାଙ୍କ ସହ କାମ କରିବେ ନାହିଁ। ଭାରତ ଆନ୍ତର୍ଜାତିକ ସ୍ତରରେ ଏକଘରକିଆ ହୋଇଯିଵ ଏଵଂ ଭାରତ-ଆମେରିକା ସମ୍ପର୍କ ସବୁଦିନ ପାଇଁ ଖରାପ ହୋଇଯିଵ ବୋଲି ସେମାନେ ଆଶଙ୍କା ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ।
ବ୍ରିଟେନର ଖଵରକାଗଜ 'The Guardian'' ୨୦୧୪ ନିର୍ଵାଚନ ପୂର୍ଵରୁ ଏହି ଖବରକାଗଜରେ ସଲମାନ ରୁସଦୀ ଏଵଂ ଅନିଶ କପୁରଙ୍କ ଭଳି ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ବୁଦ୍ଧିଜୀଵୀ ଓ କଳାକାରମାନେ ଏକ ଖୋଲା ଚିଠି ଵା Open Letter ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ସେମାନେ ଚେତାବନୀ ଦେଇଥିଲେ ଯେ ମୋଦୀ କ୍ଷମତାକୁ ଆସିଵା ଅର୍ଥ ହେଉଛି ଭାରତରେ ଏକଛତ୍ରଵାଦ ଆଡ଼କୁ ଏକ ପାଦ, ଯାହା ଦେଶର ଵାକ୍ ସ୍ୱାଧୀନତା ଓ ଗଣତନ୍ତ୍ର ପାଇଁ ଏକ ଅନ୍ଧକାରମୟ ଭଵିଷ୍ୟତ ଆଣିଵ।
କିନ୍ତୁ ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଵାସ୍ତଵିକ ପରିଣାମ କ'ଣ ହେଲା?
ଯେପରି ଭାରତ ଐତିହାସିକ ଭାବରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଆକଳନକୁ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କରିଆସିଛି, ୨୦୧୪ ପରେ ମଧ୍ୟ ତାହା ହିଁ ହେଲା । ଯେଉଁ ଆମେରିକା ମୋଦୀଙ୍କୁ ଭିସା ଦେଇନଥିଲା, ସେହି ଦେଶର ରାଷ୍ଟ୍ରପତିମାନେ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନର ସହ ସ୍ୱାଗତ କଲେ। ମୋଦୀ ଆମେରିକୀୟ କଂଗ୍ରେସ (ସଂସଦ)ରେ ଦୁଇଥର ଉଦ୍ବୋଧନ ଦେଵାର ଵିରଳ ସମ୍ମାନ ପାଇଲେ। ୟୁଏଇ, ସାଉଦି ଆରଵ, ଫ୍ରାନ୍ସ ଓ ଋଷିଆ ଭଳି ଦେଶ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ସର୍ଵୋଚ୍ଚ ବେସାମରିକ ସମ୍ମାନ ପ୍ରଦାନ କଲେ। ଜି-୨୦ (G-20) ଶିଖର ସମ୍ମିଳନୀର ସଫଳ ଆୟୋଜନ ଏଵଂ ଭାରତୀୟ ଅର୍ଥନୀତି 'ଫ୍ରାଜାଇଲ୍ ଫାଇଭ୍' (ଦୁର୍ଵଳ ପାଞ୍ଚ)ରୁ ଉଠି ଦୁନିଆର ପଞ୍ଚମ ଵୃହତ୍ତମ ଅର୍ଥନୀତିରେ ପହଞ୍ଚିଵା, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତର ସମସ୍ତ ନକାରାତ୍ମକ ଆକଳନ ପାଇଁ ଏକ କଡ଼ା ଜଵାଵ ଥିଲା।
ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ନିଜର ମହାକାଶ ଗଵେଷଣା ଆରମ୍ଭ କଲା, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶମାନେ ଏହାକୁ ଉପହାସ କରିଥିଲେ। ଏପରିକି ୨୦୧୪ ମସିହାରେ ଯେତେବେଳେ ଭାରତ 'ମଙ୍ଗଳଯାନ' ପ୍ରେରଣ କଲା ସେତେବେଳେ ଆମେରିକାର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଖବରକାଗଜ 'ନ୍ୟୁୟର୍କ ଟାଇମ୍ସ' (NYT) ଏକ ଵ୍ୟଙ୍ଗ୍ୟଚିତ୍ର ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲା। ସେଥିରେ ଦେଖାଯାଇଥିଲା ଯେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶର ଧନୀ ଲୋକମାନେ ଏକ "Elite Space Club" ଭିତରେ ବସିଛନ୍ତି ଏଵଂ ଜଣେ ଭାରତୀୟ କୃଷକ ଏକ ଗାଈ ଧରି ସେହି କ୍ଲବ୍ର କବାଟ ବାଡ଼ଉଛି। କିନ୍ତୁ ଭାରତ ପ୍ରଥମ ପ୍ରୟାସରେ ହିଁ ମଙ୍ଗଳ ଗ୍ରହରେ ପହଞ୍ଚି ଵିଶ୍ୱ ରେକର୍ଡ ସୃଷ୍ଟି କଲା। ତା'ର କିଛି ଵର୍ଷ ପରେ, ୨୦୨୩ ମସିହାରେ 'ଚନ୍ଦ୍ରଯାନ-୩' ସଫଳତାର ସହ ଚନ୍ଦ୍ରର ଦକ୍ଷିଣ ମେରୁରେ ଅଵତରଣ କଲା—ଯାହା ଵିଶ୍ୱର କୌଣସି ଵିକଶିତ ରାଷ୍ଟ୍ର କରିପାରିନଥିଲେ। ଆଜି ସେହି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ନିଜର ଉପଗ୍ରହ (satellites) ମହାକାଶକୁ ପଠାଇଵା ପାଇଁ ଇସ୍ରୋ (ISRO) ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଛନ୍ତି।
ସେହିପରି ଯେତେବେଳେ ଭାରତ ସରକାର ଡିଜିଟାଲ୍ ପେମେଣ୍ଟ ଉପରେ ଗୁରୁତ୍ୱ ଦେଲେ, ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଅର୍ଥନୀତିଜ୍ଞମାନେ କହିଲେ ଯେ ଯେଉଁ ଦେଶରେ ସାକ୍ଷରତା ହାର କମ୍, ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ସୁବିଧା ନାହିଁ ଏଵଂ ଅଧିକାଂଶ ଲୋକଙ୍କ ପାଖରେ ବ୍ୟାଙ୍କ ଖାତା ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଡିଜିଟାଲ୍ ଅର୍ଥନୀତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଅସମ୍ଭଵ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ଭାରତର ୟୁନିଫାଇଡ୍ ପେମେଣ୍ଟ୍ସ ଇଣ୍ଟରଫେସ୍ ଵା UPI ସାରା ଵିଶ୍ୱକୁ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ କରିଦେଇଛି। ଭାରତର ଛୋଟ ଗାଁରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ସହରର ରାସ୍ତା କଡ଼ରେ ଚାହା ବିକୁଥିଵା ଦୋକାନୀ ମଧ୍ୟ ଆଜି QR କୋଡ୍ ସ୍କାନ୍ କରି ଟଙ୍କା ଗ୍ରହଣ କରୁଛନ୍ତି। ଆଜି ଵିଶ୍ୱର ମୋଟ୍ Real-time digital କାରବାରର ପ୍ରାୟ ୪୬% କେଵଳ ଭାରତରେ ହିଁ ହେଉଛି। ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ Banking ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଆଜି ଭାରତର ଏହି ସଫଳତାକୁ ଦେଖି ନିଜ ଦେଶରେ ଏହାକୁ ଲାଗୁ କରିଵାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରୁଛନ୍ତି।
୨୦୨୦ ମସିହାରେ କରୋନା ମହାମାରୀ ଆସିଵା ବେଳେ BBC ଓ CNN ଭଳି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଗଣମାଧ୍ୟମ ପୁଣି ଥରେ ନିଜର ପୁରୁଣା ଭାରତ ଵିରୋଧୀ ଗୀତ ଗାଇଵା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ। ସେମାନେ ଆକଳନ କଲେ ଯେ ଭାରତର ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟ ଵ୍ୟଵସ୍ଥା ଭୁଶୁଡ଼ି ପଡ଼ିଵ, ରାସ୍ତାଘାଟରେ ଲକ୍ଷ ଲକ୍ଷ ଶଵ ପଡ଼ିଵ ଏଵଂ ଭାରତ ଭଳି ଵିଶାଳ ଜନସଂଖ୍ୟା ଥିଵା ଦେଶ କେବେହେଲେ ଟିକାକରଣ କରିପାରିଵ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଭାରତ କେଵଳ ନିଜ ଦେଶରେ 'Covaxin' ଭଳି ସ୍ୱଦେଶୀ ଟିକା ଵିକଶିତ କଲା ନାହିଁ, ଵରଂ 'CoWIN' ଆପ୍ ମାଧ୍ୟମରେ ଦୁଇ ଶହ କୋଟିରୁ ଊର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ଡୋଜ୍ ସୁରୁଖୁରୁରେ ପ୍ରଦାନ କଲା। କେଵଳ ଏତିକି ନୁହେଁ, "Vaccine Maitri" ଯୋଜନା ଜରିଆରେ ଵିଶ୍ୱର ଶତାଧିକ ଦେଶକୁ ମାଗଣାରେ କୋଭିଡ୍ ଟିକା ଯୋଗାଇ ଵିଶ୍ୱଗୁରୁ ହେଵାର ପ୍ରମାଣ ମଧ୍ୟ ଦେଲା।
୧୯୯୦ ଦଶକରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ କମ୍ପାନୀମାନେ ଭାରତକୁ କେଵଳ ଶସ୍ତା ଶ୍ରମିକ ଓ "Call center'" ହିସାବରେ ଦେଖୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ଭାରତୀୟମାନେ କେଵଳ ଆଜ୍ଞାଵହ କର୍ମଚାରୀ ହୋଇପାରିବେ, ଟେକ୍ନୋଲୋଜିରେ ନେତୃତ୍ୱ ନେଇପାରିବେ ନାହିଁ। କିନ୍ତୁ ଆଜି ପରିସ୍ଥିତି ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ବଦଳି ଯାଇଛି। ଗୁଗଲ୍ (ସୁନ୍ଦର ପିଚାଇ), ମାଇକ୍ରୋସଫ୍ଟ (ସତ୍ୟ ନାଦେଲା), ଆଇବିଏମ୍ (ଅରଵିନ୍ଦ କ୍ରିଷ୍ଣା)ଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଵିଶ୍ୱର ଵୃହତ୍ତମ ଟେକ୍ନୋଲୋଜି କମ୍ପାନୀଗୁଡ଼ିକର ଶୀର୍ଷ ପଦଵୀରେ ଆଜି ଭାରତୀୟମାନେ ହିଁ ଅଵସ୍ଥାପିତ।
ତେବେ ଭାରତ ପ୍ରତି ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶମାନଙ୍କର ଏତେ ନୈରାଶ୍ୟଵାଦ ଏଵଂ ଘୃଣାଭାଵ କାହିଁକି ଥିଲା ଵା ଏବେବି ରହିଛି ?
ଏହାର ପ୍ରଥମ କାରଣ ହେଉଛି ଵର୍ଣ୍ଣଵୈଷମ୍ୟଵାଦ (Racism)। ୧୯୪୦ ଓ ୫୦ ଦଶକରେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ନେତାମାନେ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ ନୀଚ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଦେଖୁଥିଲେ ଏଵଂ ଭାବୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ନିଜେ ନିଜର ଶାସନ କରିଵାକୁ ଅସମର୍ଥ। ଆଜି ବି ଊଣା ଅଧିକେ ସେହି ଵର୍ଣ୍ଣଵୈଷମ୍ୟଵାଦ ଯୋଗୁଁ କିଛି ଵିଦେଶୀ ଭାରତକୁ ଓ ଭାରତୀୟଙ୍କୁ ଘୃଣା କରନ୍ତି ।
ତେବେ ଭାରତ ସ୍ଵାଧୀନତା ପାଇଵା ସମୟରେ ଭାରତ ଓ ଭାରତୀୟଙ୍କ ଵିପକ୍ଷରେ ଯେଉଁ ଭଳି ଭାବରେ ନକାରାତ୍ମକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରାଯାଇଥିଲା ତହିଁର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ କାରଣ 'ଭୟ' ହିଁ ଥିଲା । ବ୍ରିଟିଶ୍ ଏଵଂ ଅନ୍ୟ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକ ଉପନିଵେଶଵାଦକୁ ଯଥାର୍ଥ ପ୍ରମାଣିତ କରିଵା ପାଇଁ ଏକ ମିଥ୍ୟା କାହାଣୀ ଗଢ଼ିଥିଲେ। ସେମାନେ ଦାବି କରୁଥିଲେ ଯେ ମୂଳ ନିଵାସୀମାନେ 'ଅସଭ୍ୟ' ଏଵଂ ଶାସନ ପରିଚାଳନା ପାଇଁ ଅଯୋଗ୍ୟ। ସେମାନେ ନିଜର ଲୁଣ୍ଠନକୁ ଘୋଡ଼ାଇଵା ପାଇଁ କହୁଥିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଭାରତୀୟମାନଙ୍କୁ 'ସଭ୍ୟ' କରିଵାକୁ ଆସିଛନ୍ତି। ଯଦି ଭାରତ ନିଜକୁ ଏକ ସଫଳ ଏଵଂ ଆଧୁନିକ ରାଷ୍ଟ୍ର ଭାବରେ ଗଢ଼ି ତୋଳିଵାରେ ସକ୍ଷମ ହୁଏ, ତେବେ ଉପନିଵେଶଵାଦର ସେହି ମିଥ୍ୟା ଆଵରଣ ଖୋଲିଯିଵ ବୋଲି ସେମାନଙ୍କର ଭୟ ଥିଲା। ଏଥିପାଇଁ ହିଁ ସେମାନେ ଭାରତର ସଫଳତାକୁ ଭୟ କରୁଥିଲେ। କାରଣ ଭାରତର ସଫଳତାର ଅର୍ଥ ଥିଲା ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀମାନଙ୍କର ଦୁଇଥର ପରାଜୟ—ପ୍ରଥମେ ସେମାନେ ସେମାନଙ୍କର 'ଉପନିଵେଶ' ହରାଇଲେ, ଏଵଂ ଦ୍ୱିତୀୟରେ ସେମାନେ ଗଢ଼ିଥିଵା ସେହି ମିଥ୍ୟା 'କାହାଣୀ' ମଧ୍ୟ ହାରିଗଲା। ଯେହେତୁ ଭାରତର ସ୍ବାଧୀନତା ଲାଭ ପରଠାରୁ ଅର୍ଥାତ୍ ୮୦ ଵର୍ଷ ତଳୁ ଭାରତ ପ୍ରତି ନକାରାତ୍ମକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରିଵା ଵର୍ଷ ଵର୍ଷ ଧରି ଜାରି ରହିଲା ତେଣୁ କ୍ରମେ ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଦେଶଗୁଡ଼ିକରେ ଏକ କୁ-ପରମ୍ପରାରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଛି ।
କିନ୍ତୁ ଭାରତ ଓ ଭାରତୀୟଙ୍କ ଵିପକ୍ଷରେ ଯେତେ ନକାରାତ୍ମକ ଟୀକା ଟିପ୍ପଣୀ ଓ ଭୟାନକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କଲେ ବି ଭାରତର କିଛି କ୍ଷତି ହୋଇନାହିଁ । ଭାରତ ଆଜି କେଵଳ ତିଷ୍ଠି ରହିନାହିଁ, ଵରଂ ଵିଶ୍ୱ ଦରବାରରେ ଏକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ରାଷ୍ଟ୍ର ଭାବରେ ଉଭା ହୋଇଛି। ଯେଉଁ ଦେଶ ଦିନେ ଖାଦ୍ୟ ପାଇଁ ଅନ୍ୟ ଉପରେ ନିର୍ଭର କରୁଥିଲା, ସେ ଆଜି ଵିଶ୍ୱକୁ ଖାଦ୍ୟ ଯୋଗାଉଛି। ଯେଉଁ ଦେଶରେ ଗଣତନ୍ତ୍ର ବଞ୍ଚିଵ ନାହିଁ ବୋଲି ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ କରାଯାଇଥିଲା, ସେ ଦେଶ ଆଜି "Mother of Democracy" ଭାବେ ସମଗ୍ର ଵିଶ୍ୱକୁ ପଥ ପ୍ରଦର୍ଶନ କରୁଛି।
ପାଶ୍ଚାତ୍ୟ ଜଗତ ଯେତେଥର ଭାରତର ପତନର ଆକଳନ କରିଛି, ଭାରତ ପ୍ରତିଥର ନିଜର କର୍ମ, ସଂକଳ୍ପ ଓ ଏକତା ବଳରେ ତାହାକୁ ଭୁଲ୍ ପ୍ରମାଣିତ କରିଛି। ଏହା ହିଁ ହେଉଛି ଭାରତର ପ୍ରକୃତ କାହାଣୀ—ଏକ Underdogର କାହାଣୀ, ଯିଏ କଦାପି ପରାଜୟ ଵରଣ କରେନାହିଁ। ଆଜିର ସମୃଦ୍ଧ, ଆତ୍ମନିର୍ଭର ଓ ଡିଜିଟାଲ୍ ଭାରତ ହେଉଛି ସେହି ସମସ୍ତ ନକାରାତ୍ମକ ଭଵିଷ୍ୟଵାଣୀ ପ୍ରତି ସବୁଠାରୁ କଡ଼ା ତଥା ଯୋଗ୍ୟ ଜବାବ ।
