ଏହି ଅତ୍ୟାଚାର ଵିରୋଧରେ କୃଷକମାନେ ଏକାଠି ହୋଇ ଏକ ବଡ଼ ଧରଣର ସଶସ୍ତ୍ର ଆନ୍ଦୋଳନ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ, ଯାହାକୁ "ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ କୃଷକ ଆନ୍ଦୋଳନ'' କୁହାଯାଏ।
ନେତା 'ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍'ଙ୍କୁ ଗିରଫ କରି ଫାଶୀ ଦିଆଗଲା। ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁଙ୍କୁ ମଧ୍ୟ ଇଂରେଜମାନଙ୍କ ଦ୍ଵାରା ନିର୍ମମ ଭାବରେ ହତ୍ୟା କରାଯାଇଥିଲା।
କୋରିଆର କୃଷକ ନେତା ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍ଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ଓ ଵିଦ୍ରୋହର ଵିଫଳତା ପରେ କୋରିଆନ୍ ଲୋକମାନେ ନିଜର ଦୁଃଖ ପ୍ରକାଶ କରିଵାକୁ ଏକ କଵିତା ରଚନା କରିଥିଲେ, ଯାହା ପରଵର୍ତ୍ତୀ ସମୟରେ ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଲୋକଗୀତରେ ପରିଣତ ହେଲା ଯାହାର ନାମ "ସେୟା ସେୟା ପାରଙ୍ଗ୍ ସେୟା" ଅଟେ ।
ତେବେ ଏହି ଗୀତର ପ୍ରତିଟି ଧାଡ଼ିରେ ଲୁଚି ରହିଛି ଐତିହାସିକ ସଙ୍କେତ ।
"ସେୟା ସେୟା ପାରାଙ୍ଗ୍ ସେୟା,
ନୋକଦୁ ବାତେ ଆଞ୍ଜି ମାରା।
ନୋକଦୁ କୋଚି ତୋରୋଜିମ୍ୟୋନ୍, ଚୋଙ୍ଗପୋ ଜାଙ୍ଗସୁ ଉଲଗୋ ଗାନ୍ଦା।"
ଅର୍ଥାତ୍:
"ହେ ପକ୍ଷୀ, ହେ ପକ୍ଷୀ, ନୀଳ ପକ୍ଷୀ,
ମୁଗ କ୍ଷେତରେ ବସ ନାହିଁ।
ଯଦି ମୁଗ ଫୁଲ ଝଡ଼ିଯାଏ (ନଷ୍ଟ ହୋଇଯାଏ), ତେବେ ମୁଗ ବେପାରୀ କାନ୍ଦି କାନ୍ଦି ଚାଲିଯିଵ।"
ଏଠାରେ ନୀଳ ପକ୍ଷୀ ତତ୍କାଳୀନ ଜାପାନୀ ସୈନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ସୂଚାଉଛି କାରଣ ସେହି ସମୟରେ ଜାପାନୀ ସୈନ୍ୟମାନେ ନୀଳ ରଙ୍ଗର ୟୁନିଫର୍ମ ପିନ୍ଧୁଥିଲେ।
Nokdu ଵା ମୁଗ କ୍ଷେତ କୃଷକମାନଙ୍କ ନେତା 'ମୁଗ ଡାଲି ଜେନେରାଲ୍' - ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍ ଏଵଂ ତାଙ୍କର କୃଷକ ସେନାକୁ ସୂଚାଉଛି। ଜାପାନୀମାନଙ୍କୁ ସେହି କ୍ଷେତରେ ନବସିଵାକୁ ଅର୍ଥାତ୍ ସେମାନଙ୍କୁ ଆକ୍ରମଣ ନକରିଵାକୁ ଅନୁରୋଧ କରାଯାଉଛି।
ମୁଗ ବେପାରୀ ଵା Jelly Maker ଏଠି ସାଧାରଣ କୋରିଆଵାସୀଙ୍କ ପ୍ରତୀକ, ଯେଉଁମାନେ କୃଷକମାନଙ୍କ ଉପରେ ନିର୍ଭରଶୀଳ ଥିଲେ। ଯଦି ନେତା ('ମୁଗ ଫୁଲ') ଟଳିପଡ଼ନ୍ତି ଵା ହାରିଯାଆନ୍ତି, ତେବେ ସାଧାରଣ ଜନତା ସବୁଦିନ ପାଇଁ କାନ୍ଦିବେ।
ଏହିପରି ଭାବରେ, ଏହି ସରଳ ଗୀତଟି ଏକ ପରାଜିତ ସମାଜର ନିଃଶବ୍ଦ କ୍ରନ୍ଦନ ଏଵଂ ନିଜ ମାଟି ପାଇଁ ଲଢିଥିଵା ସେହି ମହାନ କୃଷକ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏକ ଶ୍ରଦ୍ଧାଞ୍ଜଳି ପାଲଟିଯାଇଥିଲା, ଯାହା ଆଜି ମଧ୍ୟ କୋରିଆନ୍ ଇତିହାସର ଏକ ଅମୂଲ୍ୟ ରତ୍ନ ହୋଇ ରହିଛି।
ତେବେ କୋରିଆର ଏହି ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ କୃଷକ ଆନ୍ଦୋଳନ ଏଵଂ ସେମାନଙ୍କର ନିଃଶବ୍ଦ କ୍ରନ୍ଦନ 'ସେୟା ସେୟା ପାରାଙ୍ଗ୍ ସେୟା' କେଵଳ କୋରିଆ ମାଟିରେ ସୀମିତ ନଥିଲା। ଏହା ମାନଵ ଇତିହାସର ସେହି ଵିୟୋଗାନ୍ତକ ଓ ଗୌରଵମୟ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ, ଯାହା ପୃଥିଵୀର ପ୍ରତିଟି କୋଣରେ ବିଭିନ୍ନ ସମୟରେ ଆତ୍ମପ୍ରକାଶ କରିଛି। ଯେତେବେଳେ ବି ସାଧାରଣ କୃଷକ, ମୂଲିଆ ଓ ଆଦିଵାସୀ ଜନତା ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ, ଜମିଦାର ଓ ନିର୍ଦ୍ଦୟ ଶାସକମାନଙ୍କ ଅତ୍ୟାଚାରରେ ଅତିଷ୍ଠ ହୋଇଛନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସେମାନେ ନିଜର ଆତ୍ମସମ୍ମାନ ଓ ମାଟି ରକ୍ଷା ପାଇଁ ହାତରେ ପାରମ୍ପରିକ ଅସ୍ତ୍ର ଧରି ଠିଆ ହୋଇଛନ୍ତି। ଗୋଟିଏ ପଟେ ଶାସକ ଵର୍ଗଙ୍କ ସୁସଜ୍ଜିତ ଆଧୁନିକ ଗୁଳି-ଗୋଳା ଏଵଂ ଅପରପକ୍ଷେ ସାଧାରଣ କୃଷକଙ୍କ ଆତ୍ମଵଳିଦାନ, ଏହି ଅସମାନ ସଂଗ୍ରାମର କାହାଣୀ ଵିଶ୍ୱର ଵିଭିନ୍ନ ଦେଶରେ ଏଵଂ ଵିଶେଷ କରି ଭାରତରେ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଦେଖିବାକୁ ମିଳେ।
ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍ଙ୍କ ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ପରି ପୃଥିଵୀର ଵିଭିନ୍ନ କୋଣରେ ମଧ୍ୟ ଅନେକ ସଂଗ୍ରାମ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇଥିଲା । ପ୍ରାୟ ଅନେକ ସ୍ଥାନରେ ଶୋଷିତ ଶ୍ରେଣୀ ନିଜର ସ୍ୱାଭିମାନ ପାଇଁ ଲଢ଼ି ପ୍ରାଣଵଳି ଦେଇଥିଲେ ଏଵଂ ସେମାନଙ୍କ ଶୋକ ସ୍ଥାନୀୟ ସାହିତ୍ୟ ଓ ଲୋକଗୀତରେ ଅମର ହୋଇ ରହିଥିଲା।
ଉନଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ଆଡ଼କୁ, ଯେତେବେଳେ କୋରିଆରେ ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ବିଦ୍ରୋହ ଚାଲିଥିଲା, ଠିକ୍ ସେହି ସମୟରେ ଦକ୍ଷିଣ ଆମେରିକାର ବ୍ରାଜିଲ୍ରେ କାନୁଡୋସ୍ ଯୁଦ୍ଧ(୧୮୯୬–୧୮୯୭) ଘଟିଥିଲା। ବ୍ରାଜିଲର ଉତ୍ତର-ପୂର୍ଵାଞ୍ଚଳରେ ଦାରିଦ୍ର୍ୟ, ନିରନ୍ନତା, ଜମିଦାରୀ ଶୋଷଣ ଏଵଂ ସରକାରୀ ଆପୋଷ ଅଵହେଳାରେ ଅତିଷ୍ଠ ହୋଇ ଆଣ୍ଟୋନିଓ କୋନ୍ସେଲିରୋ ନାମକ ଜଣେ ଆଧ୍ୟାତ୍ମିକ ନେତାଙ୍କ ଆହ୍ୱାନରେ ହଜାର ହଜାର ଭୂମିହୀନ କୃଷକ, ଦଳିତ ଓ ଗ୍ରାମୀଣ ଶ୍ରମିକ ଏକାଠି ହୋଇ 'କାନୁଡୋସ୍' ନାମକ ଏକ ସ୍ୱାଵଲମ୍ବୀ ଓ ଶୋଷଣମୁକ୍ତ ଗ୍ରାମୀଣ ଵସତି ସ୍ଥାପନ କରିଥିଲେ। ବ୍ରାଜିଲର ନଵଗଠିତ ସରକାର ଏହି କୃଷକ ସଂଗଠନକୁ ନିଜ ଶାସନ ପ୍ରତି ଵିପଦ ମନେକରି କମାଣ ଓ ଆଧୁନିକ ରାଇଫଲ୍ ନେଇ ଆକ୍ରମଣ କଲା।
ଭାରତର ଇତିହାସ କୃଷକ, ଆଦିଵାସୀ ଓ ସ୍ଥାନୀୟ ଯୋଦ୍ଧାମାନଙ୍କ ଅସମାନ ସଂଗ୍ରାମ ଏଵଂ ଆତ୍ମଵଳିଦାନର କାହାଣୀରେ ସମୃଦ୍ଧ। ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍ଙ୍କ ଭଳି ଭାରତର ଅନେକ ନେତା ନିଜ ମାଟି ପାଇଁ ପ୍ରାଣ ଦେଇଛନ୍ତି।
ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍ଙ୍କ ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ପୂର୍ଵରୁ ଭାରତର ସାନ୍ତାଳ ପରଗଣାରେ ଇଂରେଜ ଶାସନ, ମହାଜନ ଓ ଜମିଦାରଙ୍କ ନିର୍ଯାତନା ଵିରୋଧରେ ହୋଇଥିବା ସାନ୍ତାଳ ବିଦ୍ରୋହ ଵା ସାନ୍ତାଳ ହୁଲ୍ (୧୮୫୫–୧୮୫୬) ହେଉଛି ଭାରତୀୟ ଇତିହାସର ଅନ୍ୟତମ ଵୃହତ୍ତମ କୃଷକ ଓ ଆଦିଵାସୀ ସଂଗ୍ରାମ। ସିଧୋ, କାନ୍ହୁ, ଚାନ୍ଦ ଓ ଭୈରଵ—ଏହି ଚାରି ଭାଇଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ହଜାର ହଜାର ସନ୍ତାଳ କୃଷକ ଏକାଠି ହୋଇଥିଲେ।
ଓଡ଼ିଶା ମଧ୍ୟ ମୋଗଲ, ମରାଠା ଓ ଇଂରେଜମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ନିର୍ମମ ଭାବରେ ଶୋଷିତ, ନିର୍ଯାତିତ ଓ ପରାଜିତ ହୋଇଥିଲା। ଓଡ଼ିଶାରେ କୋରିଆର "ସେୟା ସେୟା ପାରାଙ୍ଗ୍ ସେୟା" ପରି ସାରା ରାଜ୍ୟ ପାଇଁ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କେନ୍ଦ୍ରୀୟ ଗୀତ ସୃଷ୍ଟି ହୋଇନଥିଲେ ବି, ଏହାର କାରଣ ଥିଲା ଓଡ଼ିଶାର ସଂଗ୍ରାମର ଵିଖଣ୍ଡିତ ଓ ବିଭିନ୍ନ ଆଞ୍ଚଳିକ ସ୍ୱରୂପ।
କୋରିଆରେ ଦୋଙ୍ଗହାକ୍ ଆନ୍ଦୋଳନ ସାରା ଦେଶର କୃଷକମାନଙ୍କୁ ଗୋଟିଏ ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ସମୟରେ ଏକାଠି କରିଥିଵାରୁ ଗୋଟିଏ ଗୀତ ସାରା ଦେଶରେ ଵ୍ୟାପିପାରିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ଓଡ଼ିଶାରେ ସଂଗ୍ରାମଗୁଡ଼ିକ ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ ସମୟ ଓ ଭୂଖଣ୍ଡରେ ଘଟିଥିଲା । ୧୭୫୭ରୁ ୧୯୦୨ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ୨୫ରୁ ଅଧିକ ବଡ଼ ବଡ଼ ସଶସ୍ତ୍ର ସ୍ବାଧୀନତା ସଂଗ୍ରାମ ଓଡ଼ିଶାର ଲୋକେ କରିଥିଲେ । ୧୭୫୭ର ଘୁମୁସର ଵିପ୍ଳଵ,୧୮୦୪ ମସିହାରେ ଖୋର୍ଦ୍ଧାରେ ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁଙ୍କ ସଶସ୍ତ୍ର ସଂଗ୍ରାମ, ୧୮୧୭ ମସିହାରେ ବକ୍ସି ଜଗବନ୍ଧୁଙ୍କ ନେତୃତ୍ୱରେ ପାଇକ ଵିଦ୍ରୋହ, ସମ୍ବଲପୁରରେ ଵୀର ସୁରେନ୍ଦ୍ର ସାଇଙ୍କ ଦୀର୍ଘ ସଂଗ୍ରାମ, ଘୁମୁସରରେ ଚକରା ବିଷୋୟୀ ଓ ଦୋହରା ବିଷୋୟୀଙ୍କ ଵିଦ୍ରୋହ ଏଵଂ କୋରାପୁଟରେ ଶହୀଦ ଲକ୍ଷ୍ମଣ ନାୟକଙ୍କ ଵିଳିଦାନ ଇତ୍ୟାଦି ତନ୍ମଧ୍ୟରେ ଉଲ୍ଲେଖନୀୟ ।
କୋରିଆର "ସେୟା ସେୟା ପାରାଙ୍ଗ୍ ସେୟା" ଗୀତଠାରୁ ଆରମ୍ଭ କରି ଭାରତର ସନ୍ତାଳୀ 'ଖେରୱାଲ କୁଦୁମ୍', ମୁଣ୍ଡାରୀ ଲୋକଗୀତ, ଆନ୍ଧ୍ରର 'ବୁର୍ରା କଥା' କିମ୍ବା ଓଡ଼ିଶାର 'ପାଇକ ଗାଥା', ଏହି ସବୁ ସୃଷ୍ଟିର ମୂଳରେ ଗୋଟିଏ ଆତ୍ମା ରହିଛି।
ସାମ୍ରାଜ୍ୟଵାଦୀ ଓ ଅତ୍ୟାଚାରୀ ଶାସକମାନେ ଆଧୁନିକ ଅସ୍ତ୍ର ବଳରେ ଯୁଦ୍ଧକ୍ଷେତ୍ରରେ କୃଷକ ଓ ଆଦିଵାସୀମାନଙ୍କୁ ପରାଜିତ କରିଦେଇପାରନ୍ତି, ସେମାନଙ୍କ ଗାଁକୁ ମାଟିରେ ମିଶାଇ ଦେଇପାରନ୍ତି ଏଵଂ ସେମାନଙ୍କ ନେତାଙ୍କୁ ଫାଶୀ ଦେଇପାରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ ଶାସକମାନେ କେବେହେଲେ ଗୋଟିଏ ଜାତିର ମୌଖିକ ସ୍ମୃତି, ସଂସ୍କୃତି ଓ ଲୋକଗୀତକୁ ମାରିପାରନ୍ତି ନାହିଁ।
ଯେତେବେଳେ ଇତିହାସର ପୃଷ୍ଠାରେ ଵିଜେତାମାନେ ନିଜର ପ୍ରଶସ୍ତି ଲେଖନ୍ତି, ସେତେବେଳେ ସାଧାରଣ ଜନତା ନିଜର ଦୁଃଖ, ସଂଗ୍ରାମ ଓ ନିଜ ନେତାଙ୍କ ଵଳିଦାନକୁ ଗୀତ, ଗାଥା ଓ କଵିତା ମାଧ୍ୟମରେ ନିଜ ହୃଦୟରେ ସଂରକ୍ଷିତ କରି ରଖନ୍ତି।
କୋରିଆର 'ମୁଗ ଡାଲି ଜେନେରାଲ୍' ଜୋନ୍ ବୋଙ୍ଗ-ଜୁନ୍, ଭାରତର 'ଧର୍ତ୍ତୀ ଆବା' ବିର୍ସା ମୁଣ୍ଡା, ସିଧୋ-କାନ୍ହୁ, କିମ୍ବା ଓଡ଼ିଶାର ଜୟୀ ରାଜଗୁରୁ, ଏହି ସବୁ ଵୀରମାନେ ସେମାନଙ୍କ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ବି ନିଜ ମାଟିର ଲୋକଗୀତ ଓ ମୌଖିକ ପରମ୍ପରାରେ ସଦାସର୍ଵଦା ଅମର ହୋଇ ରହିଛନ୍ତି।
No comments:
Post a Comment