ଲୋଭର ପରିଣାମ

ଗୋଟିଏ ପ୍ରାଚୀନ ନଗରରେ ଜଣେ ଲୋକ ଥିଲା ଯିଏ ଅନ୍ଯକୁ ନାନା ଉପାୟରେ ଠକି ଅର୍ଥ ଲାଭ କରିଜାଣିଥିଲା । ଦିନେ ସେ ଜଙ୍ଗଲରେ ଯାଉଥିଲାବେଳେ ଗୋଟିଏ ସିନ୍ଧୁକ ପାଇଲା ।  ସେ ସିନ୍ଧୁକ ଉପରେ ଲେଖାଥିଲା

 "ତମେ ଚାହିଁଲେ ଏ ସିନ୍ଧୁକ ଖୋଲିପାର 

ହେଲେ ଯଦି ଖୋଲ ମରିଵା ହେଵ ସାର"

ଠକଲୋକଟି ଭାବିଲା ମୁଁ ଏ ସିନ୍ଧୁକ ନ ଖୋଲି ଅଉ ଜଣକ ହାତରେ ଖୋଲିବି , ମୁଁ ଖାଲିଟାରେ ଏଟାକୁ ଖୋଲି କାହିଁକି ମରିବି ? 

ନଗରର ସବୁଠାରୁ ଓଲା ଲୋକକୁ ଧରି ଆଣି ସେ ସେହି ସିନ୍ଧୁକଟି ଖୋଲିଵାକୁ କହିଲା । ଉକ୍ତ ଲୋକଟି ଓଲା ଥିଲେ ବି ଅଶିକ୍ଷିତ ନଥିଲା । ସେ ଠକକୁ କହିଲା ଏଥିରେ ପରା ଲେଖା ହୋଇଛି ଯିଏ ଖୋଲିଵ ସିଏ ମରିଵ ମୁଁ ଏ ସିନ୍ଧୁକ ଖୋଲିଲେ ତ ମରିଯିବି ? 

ଠକ ଲୋକଟି ବି କୋଉ ଛାଡୁଛି ? ସିଏ  ଓଲାକୁ କହିଲା, 

"ଆରେ ୟା ଭିତରେ ଗୋଟିଏ ସୁନ୍ଦର  ରାଜକୁମାରୀ ଅଛି  , ମୁଁ ପରା ନିଜେ ତା ପାଟି ଶୁଣି ତୋ ପାଖକୁ ଦୌଡ଼ିଗଲି । ମୋର ଝିଅ କ'ଣ ହେଵ ହେଲେ ତୋର ପା' ବାହାଘର ହୋଇ ନାହିଁ । ତୁ ଏଇ ସିନ୍ଧୁକ ଖୋଲି ରାଜକୁମାରୀକୁ ରଖିବୁ ।  ମୋତେ ରାଜକୁମାରୀ ଖୁସି ହୋଇ ହାରଟେ ଦେଲେ ବି ଚଳିଯିଵ ଯେ ..."

ଓଲା ଲୋକଟି ତା କଥାରେ ପଡ଼ି ସିନ୍ଧୁକ ଖୋଲି ଦେଲା ହେଲେ ସେଥିରେ ରାଜକୁମାରୀ ନଥିଲା !!! 

ଥିଲା ଗୁଡାଏ ହୀରା ନୀଳା ମୋତି ମାଣିକ ଓ ରାଜମୁକୁଟ ...

ଓଲାଟି ରାଗିକି ଠକଲୋକଟା ସହ ଝଗଡା଼ କରିଵାକୁ ବାହାରିଲାରୁ 

ଓଲା ଲୋକକୁ ଠକ କହିଲା, 

"ଆରେ  ଏଥିରେ ପରା କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କାର ସମ୍ପତ୍ତି ଅଛି, ଗୋଟେ କାମ କରିଵା ତୋର ମୋର ଅଧା ଅଧା ବାଣ୍ଟିନେଵା ।"

ଓଲା ଲୋକଟି ରାଗିଥିଲେ ମଧ୍ୟ ସିନ୍ଧୁକ ଭିତରେ ଚକ୍ ଚକ୍ କରୁଥିଵା ହୀରା, ନୀଳା, ମୋତି ଓ ରାଜମୁକୁଟ ଦେଖି ତା' ମନ ଲୋଭେଇଗଲା। ସେ ଭାବିଲା, "ରାଜକୁମାରୀ ମିଳିଲାନି ତ ନାହିଁ, ଏତେ ସମ୍ପତ୍ତି ମିଳିଗଲେ ମୁଁ ତ ନିଜେ ଜଣେ ରାଜା ଭଳି ଚଳିପାରିବି।" ତେଣୁ ସେ ଠକର ଅଧା-ଅଧା ବାଣ୍ଟିଵା ପ୍ରସ୍ତାବରେ ରାଜି ହୋଇଗଲା।

କିନ୍ତୁ, ପ୍ରକୃତ ଖେଳ ତ ଏବେ ଆରମ୍ଭ ହେଵାକୁ ଯାଉଥିଲା...

ଅଧା ବାଣ୍ଟିବାକୁ ରାଜି ହେବା ପରେ ମଧ୍ୟ, ଦୁହିଁଙ୍କ ମନରେ ପରସ୍ପର ପ୍ରତି ଅଵିଶ୍ୱାସ ଓ ଲୋଭର ଵିଷ ମଞ୍ଜି ବୁଣି ହୋଇଗଲା।

ଠକ ମନେ ମନେ ଚିନ୍ତା କଲା : "ଏ ସିନ୍ଧୁକ ମୁଁ ପ୍ରଥମେ ଆଵିଷ୍କାର କଲି। ମୋରି ବୁଦ୍ଧି ଯୋଗୁଁ ହିଁ ଏହା ଖୋଲିଲା। ଏହି ଓଲାଟା କେଵଳ ଢାଙ୍କୁଣୀଟେ ଖୋଲିଦେଇ ଅଧା ସମ୍ପତ୍ତି ନେଇଯିଵ ? ଏହା କଦାପି ହୋଇପାରିଵ ନାହିଁ। ମୋତେ ସବୁତକ ସମ୍ପତ୍ତି ଦରକାର।"

ଓଲା ଚିନ୍ତା କଲା : "ଏହି ଠକଟା ମୋତେ ମିଛ କହି ମୃତ୍ୟୁ ମୁଖକୁ ଠେଲି ଦେଉଥିଲା। ଏହାକୁ ଵିଶ୍ୱାସ କରିଵା ମୂର୍ଖତା ହେଵ। ମୁଁ ଯଦି ଏହାକୁ ଏଇଠି ଶେଷ କରିଦିଏ, ତେବେ ସବୁ ସମ୍ପତ୍ତି ମୋର ହୋଇଯିଵ ।"

ସମ୍ପତ୍ତିକୁ ନିଜ ନଗରକୁ ନେଵା ପୂର୍ଵରୁ ଠକଟି ଏକ ଚାଲାକି କଲା। ସେ ଓଲାକୁ କହିଲା, "ଭାଇ! ଆଜି ଆମର ଭାଗ୍ୟ ବଦଳି ଯାଇଛି। ଚାଲ ଏହାକୁ ଖୁସିରେ ପାଳନ କରିଵା। ତୁ ଏଇଠି ସିନ୍ଧୁକ ଜଗିଥା, ମୁଁ ପାଖ ସହରକୁ ଯାଇ କିଛି ସୁଆଦିଆ ଖାଦ୍ୟ ଓ ମିଠା ପାଣି ନେଇ ଆସୁଛି। ଆମେ ଦୁହେଁ ମିଶି ପେଟପୂରା ଖାଇଵା ଏଵଂ ତା'ପରେ ସମ୍ପତ୍ତି ବାଣ୍ଟି ଘରକୁ ଯିଵା ।"

ଓଲା ଏଥିରେ ରାଜି ହେଲା। ଠକ ସହରକୁ ଗଲା। ସେଠାରେ ସେ ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟ କିଣିଵା ସହ ଜଣେ ଵୈଦ୍ୟ ପାଖରୁ ଅତି ତୀଵ୍ର ଵିଷ କିଣିଲା। ଠକ ସେହି ଵିଷକୁ ଓଲା ପାଇଁ ଆଣିଥିଵା ଖାଦ୍ୟରେ ମିଶାଇ ଦେଲା, ଯଦ୍ଦ୍ୱାରା ଓଲା ସେହି ଖାଦ୍ୟ ଖାଇ ମରିଯିଵ ଏଵଂ ସବୁ ସମ୍ପତ୍ତି ଠକ'ର ହୋଇଯିବ।

ଅପରପକ୍ଷରେ, ଜଙ୍ଗଲରେ ସିନ୍ଧୁକ ଜଗି ରହିଥିଵା ଓଲା ମଧ୍ୟ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଯୋଜନା କରିସାରିଥିଲା। ସେ ଏକ ଶକ୍ତ କାଠ ଗଣ୍ଡି ସଂଗ୍ରହ କରି ରଖିଲା। ସେ ଭାବିଲା, "ଠକ ଫେରିଵା ମାତ୍ରେ ମୁଁ ତା' ମୁଣ୍ଡକୁ ପଛପଟୁ ଆଘାତ କରି ତାକୁ ମାରିଦେବି।"

ସନ୍ଧ୍ୟା ସମୟରେ ଠକ ହାତରେ ଖାଦ୍ୟ ପୁଟୁଳା ଧରି ଜଙ୍ଗଲକୁ ଫେରିଲା। ସେ ଓଲା ପାଖରେ ପହଞ୍ଚି ଖାଦ୍ୟ ବଢ଼ାଇଵାକୁ ଯାଉଥିଵା ସମୟରେ, ଓଲା ପଛପଟୁ ଆସି ସେହି ଭାରି କାଠ ଗଣ୍ଡିରେ ଠକର ମୁଣ୍ଡକୁ ଶକ୍ତ ପ୍ରହାର କଲା। ଠକଟି ରକ୍ତ ଜୁଡ଼ୁବୁଡ଼ୁ ଅଵସ୍ଥାରେ ସେହିଠାରେ ହିଁ ପ୍ରାଣ ହରାଇଲା।

ଓଲା ଅତ୍ୟନ୍ତ ଖୁସି ହୋଇଗଲା। ସେ ହସି ହସି କହିଲା, "ମୋତେ ଓଲା ଭାବୁଥିଲୁ? ଏବେ ଦେଖ, ସବୁ ସମ୍ପତ୍ତି କେଵଳ ମୋର!"

ଦିନସାରାର ପରିଶ୍ରମ ଓ ଉତ୍ତେଜନା ଯୋଗୁଁ ଓଲା ଅତିଶୟ କ୍ଷୁଧାର୍ତ୍ତ ଥିଲା। ସେ ବିନା ଦ୍ୱିଧାରେ ଠକ ଆଣିଥିଵା ସେହି ସ୍ୱାଦିଷ୍ଟ ଖାଦ୍ୟକୁ ଆଗ୍ରହର ସହ ଖାଇଵାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ଖାଦ୍ୟ ଶେଷ କରିଵାର ମାତ୍ର କିଛି ମିନିଟ୍ ମଧ୍ୟରେ ତା' ଶରୀରରେ ଵିଷ କ୍ରିୟା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଗଲା। ତା'ର ପେଟ ଭିତର ଜଳିଵାକୁ ଲାଗିଲା ଏଵଂ ସେ ଯନ୍ତ୍ରଣାରେ ଛଟପଟ ହେଲା।

ମୃତ୍ୟୁର ଠିକ୍ ପୂର୍ଵ ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ, ତା'ର ନଜର ସେହି ସିନ୍ଧୁକ ଉପରେ ଲେଖାଥିଵା ଧାଡ଼ି ଦୁଇଟି ଉପରେ ପଡ଼ିଲା:

"ତମେ ଚାହିଁଲେ ଏ ସିନ୍ଧୁକ ଖୋଲିପାର,

ହେଲେ ଯଦି ଖୋଲ ମରିଵା ହେଵ ସାର"

ସେ ବୁଝିପାରିଲା ଯେ ସିନ୍ଧୁକ ଭିତରେ କୌଣସି ରକ୍ତମୁଖା ଭୂତ ଵା ରାକ୍ଷସ ନଥିଲା,ଵରଂ ଏମିତି ଏକ ସମ୍ପତ୍ତି ଥିଲା ଯାହା ମଣିଷ ମନରେ ଏଭଳି ଲୋଭ ସୃଷ୍ଟି କରେ, ଯାହାର ପରିଣାମ କେଵଳ 'ମୃତ୍ୟୁ' ହିଁ ହୋଇଥାଏ।

ଶେଷରେ, ଉଭୟ ଠକ ଏବଂ ଓଲା ସେହି ସୁନା-ରୂପା ଓ ହୀରା ଗଦା ପାଖରେ ମୃତ ଅଵସ୍ଥାରେ ପଡ଼ି ରହିଲେ। ସେହି ରହସ୍ୟମୟ ସିନ୍ଧୁକଟି ପୂର୍ଵପରି ଖୋଲା ଅବସ୍ଥାରେ ସେହି ଜଙ୍ଗଲରେ ପଡ଼ି ରହିଲା, ପରଵର୍ତ୍ତୀ କୌଣସି ଲୋଭୀ ଵ୍ୟକ୍ତିର ଅପେକ୍ଷାରେ...।

ଅତ୍ୟଧିକ ଲୋଭ ହିଁ ମଣିଷର ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ଶତ୍ରୁ ଏଵଂ ଏହାର ପରିଣାମ ସର୍ଵଦା ଵିନାଶକାରୀ ହୋଇଥାଏ।