ମୁଁ ହୁଅନ୍ତି

ମୁଁ ହୁଅନ୍ତି କବି ରଚନ୍ତି କ୍ଲିଷ୍ଟ ଶବ୍ଦରେ କବିତା
ପଢି ବଢି ଯାନ୍ତା ତୁମ ମସ୍ତକର ବ୍ଯଥା ।
ଖୋଜି ଖୋଜି ଶବ୍ଦ-ଅର୍ଥ ନୟାନ୍ତ ହୁଅନ୍ତ
ଏ କି କବି କହିପୋଛି ବହେ ଗାଳି ଯେ ଦିଅନ୍ତ ।

ମୁଁ ହୁଅନ୍ତି  ଯଦି ଆମ ଗାଁ ସରପଞ୍ଚ
ବଢିଯାନ୍ତା ମୋର କେତେ ପରପଞ୍ଚ
ଖାଇ ଖାଇ ଖୋଳକରି ପେଟ ବଢାଅନ୍ତି
ଯାକୁ ଇଛା ତାକୁ ବାଡାଅନ୍ତି ।

ମୁଁ ହୁଅନ୍ତି ଯଦି ଜଣେ କେନ୍ଦ୍ରମନ୍ତ୍ରୀ
ସପ୍ତାହ କୁ ପାଞ୍ଚଦିନ ଓଡିଶା ଦୌଡନ୍ତି
ବଢନ୍ତା ଏ ଅଞ୍ଚଳ ବିଷୟେ ବିଦେଶୀଙ୍କ ଜ୍ଞାନ
ଲୋକ ବି କୁହନ୍ତେ ଏ ନେତା ଯେ ମହାନ ....

ମୁଁ ଯଦି ହୁଅନ୍ତି ଗୋଟେ ଅରଣ୍ଯର ହସ୍ତୀ
ଭାଙ୍ଗି ଦ୍ୟନ୍ତି ମାନବଙ୍କ ଘର ଓ ବସ୍ତି
ସରକାର  ମୋତେ ତଥାପି ନମାରନ୍ତେ
ଯମରାଜ ଏଣେ ସ୍ଵର୍ଗୁଁ ପୁଷ୍ପ ବରଷା କରନ୍ତେ ।

ମୁଁ ହୋଇଥାନ୍ତି ଯଦି ରୂପବତୀ ନାରୀ
ହଜାର ବାଇଆ ହୁଅନ୍ତେ ଲାଇନ ମାରି ମାରି
ହସି କାନ୍ଦି ଝଗଡିଣ ନର ମନକୁ ଜିତନ୍ତି
ମନେ ମନେ ନିଜକୁ ମୁଁ ଅପ୍ପସରୀ ମାନନ୍ତି ।।

ମୁଁ ହୁଅନ୍ତି ଯଦି ଶ୍ରୀକ୍ଷେତ୍ରର ପାରା
ମୋ ଜୀବନ ଧନ୍ଯ ହୋନ୍ତା ତୋର ରୂପ ଦେଖି ଜଗା ।
ଘୁମୁରି ଘୁମୁରି ମୁଁ ପ୍ରଭୁ ନାମକୁ ଜପନ୍ତି ।
ମରଣକାଳ ଆସିଲେ ସ୍ବର୍ଗ ଦ୍ବାର ରେ ଜଳନ୍ତି ।।