ତାକୁ ବାସ୍ତବତା ଦୁଃଖ ଦେଉଥିଲା
ସେ ଖୋଜିନେଲା ସ୍ବପ୍ନର ଦୁନିଆ
ସେଠି ସବୁକିଛି ତା'ର ସେ ହିଁ ସ୍ରଷ୍ଟା
ତା ସ୍ଵପ୍ନକୁ ମୁଁ ସତ୍ୟ ମାନିନେଲି
ସେ ସ୍ବପ୍ନ ପାଇଁ ବଳିଦାନ ଦେଲି
ମୋ ସ୍ଵପ୍ନ ସବୁ କାହିଁ ହଜିଗଲା
ସ୍ରଷ୍ଟାର ଜଗତ ସୁଖେ ହସୁଥିଲା
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
ଅପରିଚିତ ଆତ୍ମୀୟତା ଓ ହଜିଲା ସଂସ୍କୃତି
ଵୈଶାଖ ମାସର ଏକ ଗ୍ରୀଷ୍ମ କାଳୀନ ଅପରାହ୍ନ । ସେହି ଅଖ୍ୟାତ ପଲ୍ଲୀର ଉଚ୍ଚ ଵିଦ୍ୟାଳୟ ଛାଡ଼ିଵାକୁ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି । ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ସମସ୍ତେ ଆଜି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ...
No comments:
Post a Comment