ବିଲେଇ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଥିଵା ଏକ ଜାପାନୀ ବାଳକର କାହାଣୀ

ଅନେକ ଵର୍ଷ ପୂର୍ବେ ଜାପାନର ଏକ ଛୋଟ ଗ୍ରାମରେ ଜଣେ ଗରିବ କୃଷକ ଏଵଂ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ରହୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଅନେକ ସନ୍ତାନ ଥିଲେ—ବଡ଼ ପୁଅମାନେ ଓ ଝିଅମାନେ କ୍ଷେତରେ ତଥା ଘରେ କାମରେ ଵହୁତ ପରିଶ୍ରମ କରୁଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସବୁଠାରୁ ସାନ ପୁଅ ବହୁତ ଦୁର୍ଵଳ ଓ ଛୋଟ ଥିଲା। ସେ କାମଦାମରେ ସାହାଯ୍ୟ କରୁ ନଥିଲା—କେଵଳ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଵାକୁ ସୁଖ ପାଉଥିଲା, ଆଉ ସେହି ଚିତ୍ର ସବୁ ଵିଲେଇର ହିଁ ଚିତ୍ର ଥିଲା। ସେ ମାଟିରେ,କାଠରେ, କାଗଜରେ, ଯେଉଁଠି ମିଳୁଥିଲା ସେଠାରେ ବିଲେଇର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କୁଥିଲା—ଛୋଟ ବିଲେଇ,ବଡ଼ ବିଲେଇ,ଭୟଙ୍କର ବିଲେଇ, ନିଦ୍ରିତ ବିଲେଇ ଇତ୍ୟାଦି ।

ପିତାମାତା ଚିନ୍ତିତ ହୋଇପଡ଼ିଲେ—ଏ ବାଳକ କେବେ ବି ଜଣେ ଭଲ କୃଷକ ହୋଇପାରିଵ ନାହିଁ। ମା' କହିଲେ ସେ ଚତୁର, ତେଣୁ ଗ୍ରାମର ବୌଦ୍ଧ ମଠରେ ପୂଜକଙ୍କ ପାଖରେ ସହାୟକ ହୋଇ ରହିପାରିଵ। ସେମାନେ ପୂଜକଙ୍କୁ ଦେଖା କଲେ। ପୂଜକ ବାଳକକୁ ଚତୁର ଓ କଳ୍ପନାଶୀଳ ଦେଖି ରାଜି ହେଲେ, କିନ୍ତୁ କହିଲେ ସବୁ ନିୟମ ମାନି ଚଳିଵାକୁ ହେଵ।

ବାଳକ ମଠରେ ରହିଲା। ସେ ପଢ଼ିଵାକୁ ସୁଖ ପାଉଥିଲା, କିନ୍ତୁ ଏକା ହେଲେ ଵିଲେଇ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଵା ଛାଡ଼ୁ ନଥିଲା। ସିଏ ପୂଜକଙ୍କ ପୁସ୍ତକର ପାର୍ଶ୍ୱରେ, ମଠର ପରଦାରେ,କୁଢ଼ରେ, ସ୍ତମ୍ଭରେ ସବୁଠି ବିଲେଇର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି ଦେଉଥିଲା। ପୂଜକ ବାରମ୍ଵାର ମନା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ବିଲେଇ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଵା ଛାଡ଼ୁ ନଥିଲା। ଶେଷରେ ଦିନେ ନିରାଶ ହୋଇ ପୂଜକ ଜଣକ ବାଳକକୁ କହିଲେ, ''ତୁମେ କେଵଳ ବିଲେଇ ଚିନ୍ତା କରୁଛ—ଏହି ମମତ୍ବ ତୁମକୁ ପୂଜକ ହେଵାରେ ମୁଟେ ସାହାଯ୍ୟ କରିଵ ନାହିଁ। ତୁମେ ଘରକୁ ଫେରିଯାଅ।'' ଵାଳକ ଦୁଃଖ ମନରେ ମଠ ଛାଡ଼ି ଵାହାରିଗଲା।

ବାଳକଟି ଜାଣିଥିଲା ଘରକୁ ଫେରିଲେ ପିତାମାତା ଦୁଃଖ କରିବେ। ତେଣୁ ସେ ଆଉ ଏକ ମଠରେ ଯାଇ ରହିଵାକୁ ସ୍ଥିର କଲା। କିଛି ଦୂରରେ ଆଉ ଏକ ବୌଦ୍ଧ ମଠ ଥିଲା । ବାଳକ ସେହି ମଠ ଭିତରକୁ ଚାଲିଗଲା । ମଠରେ କେହି ନଥିଲେ । ବାଳକ ଭାବିଲା ମଠର ଲୋକେ ଅନ୍ୟତ୍ର ତୀର୍ଥ କରିଵାକୁ ଯାଇଛନ୍ତି । ମନରେ ଏୟା ଵିଚାର କରି ସେ ସେହି ମଠରେ ହିଁ ରହିଗଲା। କିନ୍ତୁ ବାଳକ ଜାଣି ନଥିଲା ଯେ ସେହି ମଠ ପରିତ୍ୟକ୍ତ ଓ ଏକ ଭୟଙ୍କର ଗାଈ ଆକାରର ଗବ୍ଲିନ୍ ମୂଷା ସେଠାରେ ରହୁଛି। ସେ ଗବ୍ଲିନ୍ ମୂଷା ଗୋଟିଏ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରେତାତ୍ମା ଯାହାକୁ ଦୈର୍ଯ୍ୟଵାନ ତାନ୍ତ୍ରିକ ଓ ଲଢ଼ୁଆ ସୈନିକମାନେ ମଧ୍ୟ ତଡ଼ିଵାରେ ଵିଫଳ ହୋଇଥିଲେ।

ବାଳକ ସେହି ପ୍ରେତାତ୍ମା ପ୍ରଭାଵିତ ମଠ ଭିତର କବାଟ ଖୋଲି ଦେଇ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇଗଲା । ସେଠାରେ କିଛି ନଥିଲା ଏଵଂ ଚାରିଆଡ଼େ ଅନ୍ଧାର ଥିଲା । ବାଳକ ଏକ ଵତୀ ଜଳାଇ ଦେଖିଲା ବଡ଼ ଘରରେ ଅନେକ ସାଦା ପରଦା ରହିଛି। ସେ ଖୁସିରେ ତାଳି ମାରି କାଳି, ତୁଳୀ ବାହାର କରି ବିଲେଇ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଵାକୁ ଲାଗିଲା। ସେ ଅନେକ ବିଲେଇ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଲା—ଶେଷରେ ଏକ ଵିରାଟ, ଭୟଙ୍କର ବିଲେଇ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଲା। ଅନେକ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କି ଦେଇଥିଵାରୁ କ୍ଳାନ୍ତ ହୋଇ ବାଳକଟି ଏକ ଛୋଟ ଆଲମାରି (କ୍ୟାଵିନେଟ୍) ଭିତରେ ଲୁଚି ଶୋଇଲା, କାରଣ ପୂଜକଙ୍କ ଉପଦେଶ ତାହାର ମନେ ପଡ଼ିଗଲା ଯେ ବଡ଼ ଜିନିଷ ଭିତରେ ଲୁଚିଵା ଉଚିତ୍ ଅଟେ।

ମଧ୍ୟରାତିରେ ଭୟଙ୍କର ଶବ୍ଦ ହେଲା—ଗର୍ଜନ, ଆକ୍ରମଣ, ଝଗଡ଼ାର ଶବ୍ଦ। ଵାଳକ ଭୟରେ ଚୁପ୍ ରହିଲା। ସକାଳେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେଵାପରେ ବାଳକଟି ଆଲମାରିରୁ ବାହାରି ଦେଖିଲା— ବଡ଼ ମୂଷାଟିଏ ମରି ଚଟାଣରେ ପଡ଼ିଛି, ଚାରିଆଡ଼େ ରକ୍ତ ପଡ଼ିଛି। ଅଙ୍କା ଯାଇଥିଵା ବିଲେଇମାନଙ୍କର ଚିତ୍ର ମୁହଁରେ ରକ୍ତ ଲାଗିଛି—ସେମାନଙ୍କ ପାଞ୍ଜା ଓ ଦାନ୍ତ ରକ୍ତମୟ ଦେଖାଯାଉଛି । ଵାଳକ ବୁଝିଲା ତା'ର ଅଙ୍କା ବିଲେଇ ଚିତ୍ରମାନ ଜୀଵନ୍ତ ହୋଇ ପ୍ରେତ ମୂଷାକୁ ମାରିଦେଇଛନ୍ତି। ସେ କୃତଜ୍ଞତାରେ ବିଲେଇମାନଙ୍କୁ ନମସ୍କାର କଲା ଓ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲା ଯେ ଜୀଵନ ସାରା କେଵଳ ବିଲେଇର ହିଁ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଵ।

ଗ୍ରାମଵାସୀମାନେ ଏହି ଘଟଣା ଶୁଣି ଵାଳକକୁ ଵୀର ମାନିଲେ। ପୂର୍ଵ ପୂଜକ ମଧ୍ୟ ତାକୁ ଫେରି ଆସିଵାକୁ କହିଲେ, କିନ୍ତୁ ସେ ପୂଜକ ହେଲା ନାହିଁ। ସେ ଜଣେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚିତ୍ରକର ହେଲା, ଯାହାର ବିଲେଇ ଚିତ୍ର ଆଜି ମଧ୍ୟ ଜାପାନରେ ଦେଖାଯାଏ।

×××××××××××××××××××××××××××

ଏହି ଲୋକକଥାଟି ମୂଳତଃ ଏକ ଜାପାନୀ ଲୋକକଥାରୁ ପ୍ରଭାଵିତ ହୋଇ ଲାଫ୍‌କାଡିଓ ହର୍ନ ୧୮୯୮ରେ ଇଂରାଜୀରେ "The Boy Who Drew Cats" ନାମରେ ପ୍ରକାଶ କରିଥିଲେ। ଏହା ଜାପାନର ମହାନ୍ ଚିତ୍ରକର Sessu Toyo(ସେସ୍ସୁ ଟୋୟୋ)ଙ୍କ ଵାଲ୍ୟାଵସ୍ଥା କିମ୍ଵଦନ୍ତୀ ସହ ଗଭୀରଭାବେ ଜଡ଼ିତ ବୋଲି ମନେ କରାଯାଏ। ଅଵଶ୍ୟ ଐତିହାସିକ ଭାବେ ଏହା ସିଧାସଳଖ ସେସ୍ସୁ ଟୋୟୋଙ୍କର ଜୀଵନୀ ସହିତ ସମ୍ପର୍କିତ ନୁହେଁ, ତଥାପି ଏହା ତାଙ୍କ ଵାଲ୍ୟାଵସ୍ଥାର କିଛି ପ୍ରଚଳିତ କିମ୍ଵଦନ୍ତୀରୁ ଉଦ୍ଭଵ ହୋଇଥିଵା ଏକ କଳ୍ପନାପୂର୍ଣ୍ଣ ଲୋକଗଳ୍ପ।

ସେସ୍ସୁ ଛୋଟବେଳୁ ଜେନ୍ ମଠରେ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଭାବେ ରହୁଥିଲେ । ପ୍ରଥମେ ସେ ବାଉଫୁକୁ-ଜି ଵା ଇଇୟାମା ହୋଫୁକୁ-ଜି ମଠରେ ଥିଲେ ପରେ କ୍ୟୋଟୋର ଶୋକୋକୁ-ଜିରେ ରହିଥିଲେ। ଏକ ପ୍ରସିଦ୍ଧ କିମ୍ଵଦନ୍ତୀ ଅନୁଯାୟୀ, ସେ ପଢ଼ାପଢ଼ି ଛାଡ଼ି କେଵଳ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କୁଥିଲେ। ପୂଜକ ତାଙ୍କୁ ଶାସ୍ତି ସ୍ୱରୂପ ମନ୍ଦିରର ସ୍ତମ୍ଭରେ ବାନ୍ଧି ଦେଇଥିଲେ। କିନ୍ତୁ ସେ କାନ୍ଦିଵା ସମୟରେ ତାଙ୍କ ଆଖିରୁ ପଡ଼ୁଥିଵା ଅଶ୍ରୁକୁ ପାଦର ଆଙ୍ଗୁଠିରେ ଲଗାଇ ମାଟିରେ ଏକ ମୂଷାର ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଥିଲେ। ଏହି ଚିତ୍ର ଏତେ ଜୀଵନ୍ତ ଦେଖାଯାଉଥିଲା ଯେ ପୂଜକ ପ୍ରଥମେ ଏହାକୁ ସତସତିକା ମୂଷା ଭାବି ଭୟ ପାଇଥିଲେ ଏଵଂ ପରେ ତାଙ୍କ ପ୍ରତିଭାରେ ପ୍ରଭାଵିତ ହୋଇ ସେସ୍ସୁ ଟୋୟୋଙ୍କୁ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଵାକୁ ଅନୁମତି ଦେଇଥିଲେ। ଏହି ଘଟଣା ତାଙ୍କର ଅସାଧାରଣ ପ୍ରତିଭାର ପ୍ରମାଣ ଭାବେ ପ୍ରଚଳିତ।

 କାହାଣୀରେ ବାଳକ ଦୁଇଗୋଟି ମଠରେ ରହିଥିଵା କୁହାଯାଇଛି । ସେସ୍ସୁ ଟୋୟୋ ମଧ୍ୟ ଦୁଇଗୋଟି ମଠରେ ରହିଥିଲେ । ବାରମ୍ବାର ମନା କରିଵା ସତ୍ତ୍ୱେ ବାଳକ ବିଲେଇ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଵା ଯୋଗୁଁ ମଠର ପୂଜାରୀ ତାକୁ ଗାଆଁକୁ ଫେରିଯିଵାକୁ କହିଥିଲେ ଯାହା ଦଣ୍ଡ ଭଳି ଥିଲା । ଠିକ୍ ସେହିପରି ସେସ୍ସୁ ଟୋୟୋ ମଧ୍ୟ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଵା ଯୋଗୁଁ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲେ । 

ଏହି ଲୋକକଥା ଜାପାନର ଵିଭିନ୍ନ ଅଞ୍ଚଳରେ ଭିନ୍ନ ନାମରେ ପ୍ରଚଳିତ ଥିଲା। କିଛି ଵିଦ୍ୱାନ ଏହାକୁ ପଞ୍ଚଦଶ ଶତାବ୍ଦୀର ସେସ୍ସୁଙ୍କ ଚାରିପାଖରେ ଗଢ଼ି ଉଠିଥିଵା କିମ୍ଵଦନ୍ତୀରୁ ଉଦ୍ଭଵ ହୋଇଥିଵା ବୋଲି ମନେ କରନ୍ତି। ଲାଫ୍‌କାଡିଓ ହର୍ନ ଏହାକୁ ଅନୁଵାଦ ଓ ପୁନର୍ଲିଖନ କରିଵା ପରେ ଏହା ଵିଶ୍ୱଵ୍ୟାପୀ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ହେଲା। ଅନେକ ପିଲାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଏହା ସେସ୍ସୁଙ୍କ ଵାଲ୍ୟାଵସ୍ଥାର ଏକ କାହାଣୀ ଭାବେ ପ୍ରଚଳିତ।

 

ସେସ୍ସୁ ଟୋୟୋଙ୍କ ଜନ୍ମ ପ୍ରାୟ ୧୪୨୦ ଓ ମୃତ୍ୟୁ ୧୫୦୬ ଅଗଷ୍ଟ ୨୬ ହୋଇଥିଲା । ସେ ଜାପାନର ମୁରୋମାଚି ଯୁଗର ସବୁଠାରୁ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚିତ୍ରକର ଓ ଜେନ୍ ବୌଦ୍ଧ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ଥିଲେ। ସେ ଜାପାନୀ କାଳି ଚିତ୍ରକଳା (sumi-e ଵା ink wash painting)ର ମହାନ୍ ମାଷ୍ଟର ଭାବେ ପରିଚିତ। ଚାଇନାର ସଙ୍ଗ୍ ଓ ମିଙ୍ଗ୍ ଯୁଗର ପ୍ରଭାଵ ଗ୍ରହଣ କରି ସେ ଜାପାନୀ ଶୈଳୀରେ ଏକ ନିଜସ୍ୱ ରୂପ ଦେଇଥିଲେ, ଯାହା ଜେନ୍ ବୌଦ୍ଧ ଦର୍ଶନ, ସରଳତା, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ବ୍ରଶ୍ ଷ୍ଟ୍ରୋକ୍ ଓ ଭାଵନାତ୍ମକ ଗଭୀରତା ପ୍ରକାଶ କରେ।

ସେସ୍ସୁ ଏକ ସମୁରାଇ ଓଡା ପରିଵାରରେ ଜନ୍ମଗ୍ରହଣ କରିଥିଲେ ଏଵଂ ଛୋଟବେଳୁ ଚିତ୍ରକଳାରେ ଅସାଧାରଣ ପ୍ରତିଭା ଦେଖାଇଥିଲେ। ମାତ୍ର ୧୧ ଵର୍ଷ ଵୟସରେ ସେ ଜେନ୍ ସନ୍ନ୍ୟାସୀ ହୋଇ କ୍ୟୋଟୋର ଶୋକୋକୁ-ଜି ମଠରେ ରହିଲେ ଓ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଚିତ୍ରକର ଟେନ୍‌ଶୋ ଶୁବୁନ୍‌ଙ୍କ ପାଖରେ ଚିତ୍ରକଳା ଶିଖିଲେ।

୧୪୬୮-୬୯ରେ ସେସ୍ସୁ ଚୀନ (ମିଙ୍ଗ୍ ରାଜଵଂଶ) ଯାତ୍ରା କଲେ ଏଵଂ ସେଠାରେ ତାଙ୍କର କଳା ବହୁ ପ୍ରଶଂସିତ ହେଲା। ଚୀନର ଲ୍ୟାଣ୍ଡସ୍କେପ୍ ଚିତ୍ର ପରମ୍ପରାରୁ ସେ ଗଭୀର ଭାବରେ ପ୍ରେରିତ ହୋଇଥିଲେ। ଜାପନକୁ ଫେରିଵା ପରେ ସେ ୟାମାଗୁଚି, ଓଇଟା ଓ ମାସୁଡାରେ ରହି ଅନେକ ଅମର ଚିତ୍ର ସୃଷ୍ଟି କଲେ ଏଵଂ ନିଜର ଷ୍ଟୁଡିଓ ସ୍ଥାପନ କରି ଉନ୍‌କୋକୁ ସ୍କୁଲ୍ ପ୍ରତିଷ୍ଠା କଲେ, ଯାହା ପରଵର୍ତ୍ତୀ ପିଢ଼ିର ଚିତ୍ରକରମାନଙ୍କୁ ପ୍ରଭାଵିତ କଲା। ସେ କେଵଳ ଚିତ୍ରକଳା ନୁହେଁ ଵରଂ ବଗିଚା ଡିଜାଇନ୍ କରିଵାରେ ମଧ୍ୟ ପାରଙ୍ଗମ ଥିଲେ । ଇକୋ-ଜି ମଠର ପ୍ରସିଦ୍ଧ ବଗିଚା ସେ ଡିଜାଇନ୍ କରିଥିଲେ ବୋଲି କଥିତ ହୋଇଥାଏ ।

ସେସ୍ସୁଙ୍କ ଅନେକ ଚିତ୍ର ଜାପାନର ନ୍ୟାଶନାଲ୍ ଟ୍ରେଜର୍ (ଜାତୀୟ ସମ୍ପଦ) ଭାବେ ଘୋଷିତ ହୋଇଛି । ତାଙ୍କର କିଛି ଅମର କାର୍ଯ୍ୟ ହେଉଛି:

୧)ଟୋକ୍ୟୋ ନ୍ୟାଶନାଲ୍ ମ୍ୟୁଜିୟମ୍‌ରେ ସଂରକ୍ଷିତ Winter Landscape(ପ୍ରାୟ ୧୪୭୦ଦଶକ)

୨)ମ୍ୟୋଶିନ୍-ଜି ମଠରେ ସଂରକ୍ଷିତ

Haboku-sansui (ବ୍ରୋକେନ୍ ଇଙ୍କ୍ ଲ୍ୟାଣ୍ଡସ୍କେପ୍, ୧୪୯୫)

୩)Sansui Chōkan (Long Landscape Scroll)

୪)ଟୋକ୍ୟୋ ନ୍ୟାଶନାଲ୍ ମ୍ୟୁଜିୟମ୍‌ରେ ସଂରକ୍ଷିତ Four Landscape Scrolls of the Seasons 

୫)ଚୀନ ପ୍ରଭାଵିତ ସିଲ୍କ୍ ଉପରେ ଅଙ୍କିତ Birds and Flowers ଚିତ୍ର 

୬)View of Ama-no-Hashidate 

୭)Huike Offering His Arm to Bodhidharma(୧୪୯୬)

ସେସ୍ସୁଙ୍କ କାର୍ଯ୍ୟରେ ପ୍ରାୟତଃ ଲ୍ୟାଣ୍ଡସ୍କେପ୍, ପକ୍ଷୀ-ଫୁଲ, ଜେନ୍ ଦୃଶ୍ୟ ଓ ପୋର୍ଟ୍ରେଟ୍ ଦେଖାଯାଏ। ତାଙ୍କର ଶୈଳୀରେ ଫ୍ଲାଟେନ୍ଡ ପର୍ସପେକ୍ଟିଵ୍, ଵଳିଷ୍ଠ ଓ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ଲାଇନ୍, କମ୍ ଡିଟେଲ୍ ସହ ଗଭୀର ଭାଵନାତ୍ମକ ପ୍ରଭାଵ ରହିଛି। ସେ କାଳି ଓ କାଗଜ/ସିଲ୍କ୍‌ର ସରଳ ମାଧ୍ୟମରେ ପ୍ରକୃତିର ଆତ୍ମା, ଜେନ୍ ଦର୍ଶନର ଶୂନ୍ୟତା ଓ ସମୟର ପ୍ରଵାହକୁ ଧରି ରଖିଵାରେ ସଫଳ ହୋଇଥିଲେ।

ତାଙ୍କର ପ୍ରଭାଵ ପରଵର୍ତ୍ତୀ ଜାପାନୀ ଚିତ୍ରକଳାରେ, ଵିଶେଷକରି କାନୋ ସ୍କୁଲ୍‌ରେ, ଗଭୀରଭାବେ ଦେଖାଯାଏ। ବହୁ କଳା ଵିଦ୍ୟାଳୟ ତାଙ୍କୁ ନିଜର ପ୍ରତିଷ୍ଠାତା ଵା ପ୍ରେରଣା ଉତ୍ସ ଭାବେ ମାନ୍ୟତା ଦେଇଥିଲେ। ତାଙ୍କର ଚିତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ଆଜି ଟୋକ୍ୟୋ ନ୍ୟାଶନାଲ୍ ମ୍ୟୁଜିୟମ୍, କ୍ୟୋଟୋ ନ୍ୟାଶନାଲ୍ ମ୍ୟୁଜିୟମ୍ ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ପ୍ରମୁଖ ସଂଗ୍ରହାଳୟରେ ସଂରକ୍ଷିତ ଏଵଂ ଵିଶ୍ୱଵ୍ୟାପୀ କଳା ପ୍ରେମୀମାନଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ସମାଦୃତ।

"ବିଲେଇ ଚିତ୍ର ଆଙ୍କିଥିଵା ବାଳକ" ଗଳ୍ପଟି କେଵଳ ଏକ ଲୋକକଥା ନୁହେଁ—ଏହା ଏକ ଗଭୀର ଶିକ୍ଷା ଦିଏ ଯେ ନିଜର ପ୍ରକୃତ ପ୍ରତିଭା ଓ ଆଗ୍ରହକୁ ଅନୁସରଣ କରିଵା ଜୀଵନର ସବୁଠାରୁ ମହତ୍ତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ କାର୍ଯ୍ୟ। ସେସ୍ସୁଙ୍କ ଜୀଵନୀ ଓ ଏହି ଲୋକଗଳ୍ପ ମଧ୍ୟରେ ସମ୍ପର୍କ ହୁଏତ କିମ୍ଵଦନ୍ତୀ ଓ କଳ୍ପନାର ମିଶ୍ରଣ, କିନ୍ତୁ ଏହା ଏକ ଗଭୀର ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରତିଫଳିତ କରେ—ପ୍ରକୃତ କଳା ସର୍ଵଦା ହୃଦୟର ଗଭୀରତାରୁ ଜାତ ହୁଏ ଏଵଂ ତାହା ନିୟମ ଓ ପରମ୍ପରାକୁ ଅତିକ୍ରମ କରିପାରେ।