Wednesday, January 27, 2016

ଆତ୍ମହତ୍ୟା

ରାତ୍ରୀ ରେ ତାରାଟିଏ ମଧ୍ୟ ରହିବ ନାହିଁ ନୀଳାମ୍ବରେ
ଘୋର ତମସା ରଜନୀ ବିତିଯିବ

ମୁଁ ମରିବି ଏବଂ ମୋ ସହିତ ନଷ୍ଟ ଯିବ
ନିଷ୍ଟୁର ବ୍ରହ୍ମାଣ୍ଡ ର ସାରାଂଶ

ଭାଙ୍ଗିଦେବୀ ମୁଁ
ମୋ ଦ୍ଵାରା ଗଢ଼ାଯାଇଥିବା ସ୍ଥାପତ୍ୟ
ବାଣ୍ଟିଦେବି ସଞ୍ଚିତ କଉଡି

ସୁଖାଇ ଦେବି ସ୍ମୃତି ର ସାଗର
ଜଳାଇଦେବୀ ମନରେ ଅଙ୍କିତ ଛବି

ମୋର ଅତୀତ ଲୁପ୍ତ ଯିବ ଭବିଷ୍ୟତାଲୋକେ
ମାଟି ରେ ମିଶାଇଦେବୀ କର୍ଦ୍ଦମାକ୍ତ ଇତିହାସ
ମାଟି କୁ ମାଟି ରେ

ମୁଁ ଏବେ ଦେଖୁଅଛି ଶେଷ ସୂର୍ୟାସ୍ଥ
ଶୁଣୁଅଛି ଅନ୍ତିମ ପକ୍ଷୀ କୁ

ଖାଲି ଆସିଥିଲି ଖାଲି ଚାଲିଯିବି
କାହାକୁ ଫଟା ପାହୁଲା ଟାଏ ବି ମିଳିବ ନାହିଁ ମୋ ଉତ୍ତାରେ

ମୂଳ ରଚନା - ହୋର୍ହେ ଲୁଈସ ବୋର୍ହେସ

No comments:

Post a Comment

ଅପରିଚିତ ଆତ୍ମୀୟତା ଓ ହଜିଲା ସଂସ୍କୃତି

ଵୈଶାଖ ମାସର ଏକ ଗ୍ରୀଷ୍ମ କାଳୀନ ଅପରାହ୍ନ । ସେହି ଅଖ୍ୟାତ ପଲ୍ଲୀର ଉଚ୍ଚ ଵିଦ୍ୟାଳୟ ଛାଡ଼ିଵାକୁ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି । ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ସମସ୍ତେ ଆଜି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ...