ସ୍ଵପ୍ନ

କାଳ ର ଦୂର୍ଲଭ କ୍ଷଣରେ
ଆମକୁ ଚିନ୍ତିତ କରିପାରେ ନା,
ଜୀବନ ର ଭୟାନକ ଝଡ଼ଝଂଜା !
ଯେବେ କେହି ହାଥ ରଖିଦିଏ
ଆମ କାନ୍ଧରେ
ଚାହିଁ ରହେ ଆଦ୍ର ସହାନଭୂତି ପୂର୍ଣ ଚାକ୍ଷୁସେ
ତତ୍କାଳ ଦୂର ହୁଏ
ଦୈନିକ ଜୀଵନ ର ଝଂଝଟ ଯେତେ !!
ଯେମିତି କେଉଁଠି ଅକାତ ଗଭୀରତା ରେ
ଧୀରେ-ଧୀରେ ଗହ୍ଵର ଊପରେ
ଇଂଦ୍ରଧନୁଷ ଭଳି ଉଠିଥାଏ ମୌନ ।
ଜଣେ ଯୁବକ ଏବଂ ତାର ହୃଦୟ ର କଥା
ଯେମିତି ଜନ୍ମ ଦିଏ କବିତାର ପଂକ୍ତି କୁ....
ବାସ୍ତବତା ଭୂଲି
ଏଇମିତି ଦେଖିଯାଏ କିଏ କେତେ ମନ ଭୂଲାଣିଆ ସ୍ଵପ୍ନ !