କବି ଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ

କିଛି ବନ୍ଧୁଙ୍କୁ ଭଲ ଲାଗେନା
ମୋର ସାରସ୍ଵତ ସାଧନା
କଥା ଛଳେ କହନ୍ତି
ଏତେ ଅଭାବ ଅନାଟନ
ଦୁଃଖ ରୋଗରେ ପଡ଼ି ମଧ କେମିତି ଲେଖିପାରୁଛ

ଯେଉଁମାନେ ଲେଖନ୍ତି କୁହନ୍ତି
ଲେଖ ବାବୁ ଆଉ ଟିକେ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ କରି
ତମେ ତ ବିଲ ଛାଡ଼ି ବାଡ଼ ଆଡ଼େ ଧାଉଁଛ

କଲମ ଟା କାଗଜ କୁ ସାଥୀ କରି
ମୋ ପାସେ ପଚାରେ
ଦୁନିୟାରେ ଲେଖିବାକୁ
ଏତେକଥା ଅଛି ତୁମେ କିଁପା
ବାସ୍ତବତା ଏବଂ ଦୁଃଖ ହିଁ ଲେଖୁଛ !

ଦୁଖ ବି ପଚାରେ ହେ କବିବର !
ମୁଁ ତୁମକୁ ଏତେ କଷ୍ଟ ଦିଏ
ତଥାପି କେମିତି ତୂଳି ଧରି
ମୋ ଚିତ୍ର ହିଁ ଆଁକୁଛ !!

ପାଠକ କହନ୍ତି
ଯେଉଁ ଲେଖା ରେ ଦୁଃଖ ଅଛି
ପଢ଼ିଲେ ପଢ଼ିଲାବାଲା ଦୁଃଖୀ ହେବ
ସେ ଲେଖା ର ତୁମେ ଯେ ଲେଖକ
ଦାବିକର କେମିତି
ଏମିତି ଦୁଃଖ ଦୂର ହେବ ?
ସତ କୁହ କବି ....
ଦୁନିୟା କୁ ତୁମେ କି
ଅଦରକାରୀ ଅଲୋଡ଼ା କଳିଛ !!

ଦୁନିୟା କହେ
ଛାଡ଼ ଛାଡ଼ କିଏ ଶୁଣେ ତୁମ ସତକଥା
ସମୟ କାହିଁ କା ପାଖେ
ଦୌଡ଼ୁଛନ୍ତି ଜୀବଯେତେ ଭାଗ୍ୟ ବଳେ
ତୁମ ଭଳି ସମସ୍ତେ ଯେ ମୁକ୍ତ ଥିବେ
କଣ ତୁମେ ଏମିତି ଭାବୁଛ !!

ସମୟ କହୁଛି
ଟିକ୍ ଟିକ୍ ଟିକ୍ ମୁଁ ବିତିଯିବି ଯେ
ମୋତେ ହରାଇଲେ ପୁଣି ନ ମିଳିବି
ଛାଡ଼ କବି
ବୃଥା ଟାରେ ଶବ୍ଦ ଚାଷ କରୁଛ !!