Saturday, January 9, 2016

ତୁମେ

ତୁମେ ହେଲେ ନଦୀ
ମୁଁ ହୋଇ ନଉକା
ଭାସୁଥାନ୍ତି ଆନନ୍ଦେ

ତୁମେ ହୁଅନ୍ତ ଵୃକ୍ଷ
ମୁଁ ହୋଇ ଗୁଳ୍ମ
ଜନ୍ମନ୍ତି ତବ ଅଙ୍ଗ ପରେ

ତମେ ହେଲେ କାର୍ପାସ
ବନାଇ ବସ୍ତ୍ର ରଙ୍ଗାଅନ୍ତି
ରଙ୍ଗେ ତାରେ

ତୁମେ ହେଲେ ବନ୍ୟା
ମୁଁ ହୋଇ କୁଟା ଫସନ୍ତି
ଘୂରନ୍ତି ଭଉଁରୀ ରେ

ଯଦି ତୁମେ ହୁଅନ୍ତ ଅନେକ
ମୁଁ ମଧ୍ୟ ଥାନ୍ତି
ତୁମ ସାଥେ ସବୁଠାରେ

No comments:

Post a Comment

ଅପରିଚିତ ଆତ୍ମୀୟତା ଓ ହଜିଲା ସଂସ୍କୃତି

ଵୈଶାଖ ମାସର ଏକ ଗ୍ରୀଷ୍ମ କାଳୀନ ଅପରାହ୍ନ । ସେହି ଅଖ୍ୟାତ ପଲ୍ଲୀର ଉଚ୍ଚ ଵିଦ୍ୟାଳୟ ଛାଡ଼ିଵାକୁ କୋଡ଼ିଏ ବର୍ଷ ବିତିଗଲାଣି । ସମୟର ସ୍ରୋତରେ ସମସ୍ତେ ଆଜି ଭିନ୍ନ ଭିନ୍ନ...