ପୂର୍ଣ୍ଣିମାର ପୂର୍ଣ୍ଣଚନ୍ଦ୍ର ଯେତେବେଳେ ନିଜର ପୂର୍ଣ୍ଣ ସୌନ୍ଦର୍ଯ୍ୟର ସହିତ ସେହି ନଗର ଉପରେ ଉଦିତ ହେଲା, ସେତେବେଳେ ନଗରର ସମସ୍ତ କୁକୁର ଜହ୍ନକୁ ଦେଖି ଭୁକିଵା ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ। କେଵଳ ଗୋଟିଏ କୁକୁର ଭୁକିଲା ନାହିଁ ଏଵଂ ସେ ଗମ୍ଭୀର ସ୍ୱରରେ ଅନ୍ୟ କୁକୁରମାନଙ୍କୁ କହିଲା, "ତୁମ୍ଭମାନଙ୍କର ଏଭଳି ଭୁକିଵା ଦ୍ଵାରା ଏହି ଶାନ୍ତ ରାତ୍ରିରେ ଚନ୍ଦ୍ରର ନିଦ ଭାଙ୍ଗିଵ ନାହିଁ କି ତୁମ୍ଭେମାନେ ଭୁକି ଭୁକି ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ପୃଥିଵୀପୃଷ୍ଠକୁ ଆଣି ପାରିଵ ନାହିଁ।" ତା'ପରେ ଅନ୍ୟ ସମସ୍ତ କୁକୁରମାନେ ଭୁକିବା ବନ୍ଦ କଲେ ଏଵଂ ସେଠାରେ କିଛି କ୍ଷଣ ପାଇଁ ଏକ ଵିରାଟ ଓ ଵିଚିତ୍ର ନୀରଵତା ଵ୍ୟାପିଗଲା। କିନ୍ତୁ ଯେଉଁ କୁକୁର ଜହ୍ନକୁ ଦେଖି ଭୁକିଵାକୁ ମନା କରିଥିଲା ସେହି କୁକୁରଟା ନୀରଵତା ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରଖିଵା ପାଇଁ ରାତିସାରା ଭୁକି ଚାଲିଲା ।
---
୧୯୩୨ରେ Kahlil Gibranଙ୍କ The Wanderer ପୁସ୍ତକ ପ୍ରକାଶ ପାଇଥିଲା । ଏହି ପୁସ୍ତକର The full moon ଗପର ଏହା ଓଡ଼ିଆ ଅନୁବାଦ ଅଟେ ।
ଖଲୀଲ ଜିବ୍ରାନଙ୍କର ଏହି ଛୋଟ କିନ୍ତୁ ଗଭୀର ଅର୍ଥ ଥିଵା ଗପରେ ମାନବ ସମାଜର ଏକ ଚିରନ୍ତନ ଵିରୋଧାଭାସକୁ ଅତି ସୁନ୍ଦର ଵ୍ୟଙ୍ଗାତ୍ମକ ଢଙ୍ଗରେ ଉପସ୍ଥାପନ କରାଯାଇଛି।
ଏହି ଗପର ମୂଳ ଵାର୍ତ୍ତା ହେଉଛି କପଟତା। ଯେଉଁ କୁକୁର ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି ରକ୍ଷା କରିଵାକୁ ଉପଦେଶ ଦେଉଛି, ସେ ନିଜେ ସେହି ଶାନ୍ତି ଭଙ୍ଗ କରୁଛି। ଏହି କୁକୁରଟି ସମାଜର ସେହି ଲୋକମାନଙ୍କର ପ୍ରତୀକ ଯେଉଁମାନେ ଉଚ୍ଚ ନୀତି ଓ ଆଦର୍ଶର ପ୍ରଚାର କରନ୍ତି କିନ୍ତୁ ନିଜେ ସେଗୁଡ଼ିକର ପାଳନ କରନ୍ତି ନାହିଁ।
ସମାଜରେ ଅନେକ ଧାର୍ମିକ ନେତା, ରାଜନେତା, କିମ୍ବା ବୁଦ୍ଧିଜୀଵୀ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ଶାନ୍ତି, ସୌହାର୍ଦ୍ଦ୍ୟ,ନୀରଵତା, ସରଳତା ଶିଖାନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ସର୍ଵାଧିକ ଗୋଳ କରନ୍ତି,ପାପ କରନ୍ତି। ସେମାନେ ନିଜକୁ ଵିଶେଷ ଵ୍ୟକ୍ତି ମନେ କରି ନିଜର ହୋହାଲ୍ଲା, ପାଟିତୁଣ୍ଡ ଓ ତୁଚ୍ଛା ଵାଦଵିଵାଦ ଆଦି କାର୍ଯ୍ୟକୁ "ଜନହିତକାରୀ କାର୍ଯ୍ୟ" ଵା "ଶାନ୍ତିରକ୍ଷାର କାର୍ଯ୍ୟ" ନାମ ଦେଇ ଦିଅନ୍ତି ।
ସବୁଠାରୁ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ କଥା ହେଉଛି ଯେ ଉପଦେଷ୍ଟା କୁକୁରଟି ମନେ କରୁଛି ଯେ ସେ ଭୁକିଵା ଦ୍ୱାରା "ନୀରଵତା ଅକ୍ଷୁଣ୍ଣ ରହିଵ"। ଏହା ଏକ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଵିପରୀତ ତର୍କ। ଆମ ସମାଜରେ ମଧ୍ୟ ସେହି କୁକୁରଟି ପରି ଲୋକମାନେ ଅଛନ୍ତି ଯୋଉମାନେ ନିଜର ମନ୍ଦକାର୍ଯ୍ୟଗୁଡ଼ିକୁ ଉତ୍ତମ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟର ଆଵରଣରେ ଲୁଚାନ୍ତି ଓ ଆତ୍ମପ୍ରତାରଣା କରନ୍ତି।
ପୁଣି ସେହି କୁକୁରଟି ନିଜକୁ ଵିଶେଷ ଭାବି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କୁ ନୀରଵ କରାଇ ନିଜେ ଏକଚାଟିଆ ଭାବେ ଭୁକିଵାର ଅଧିକାର ରଖିଲା। ଏହା କ୍ଷମତାସୀନମାନଙ୍କର ସମାନ ମାନସିକତାର ପ୍ରତୀକ ତଥା କ୍ଷମତା ଓ ଅଧିକାରର ଦୁରୁପଯୋଗର ଏକ ଉଦାହରଣ ଅଟେ । ସେହି କୁକୁରଟି ପରି ଆମ ମାନଵ ସମାଜରେ ମଧ୍ୟ କିଛି ତଥାକଥିତ ସ୍ଵଘୋଷିତ ମୁଣ୍ଡିଆଳ ଅଛନ୍ତି ଯୋଉମାନେ ସାଧାରଣ ଲୋକଙ୍କୁ ନୀରଵ ରହିଵାକୁ କୁହନ୍ତି କିନ୍ତୁ ନିଜେ ଏକଚାଟିଆ ମନମୁଖୀ ବକ୍ତଵ୍ୟ ଦିଅନ୍ତି ।
ଗପରେ ପୁଣି ନିରର୍ଥକ କାର୍ଯ୍ୟର ଵିରୋଧ କେମିତି ସ୍ଵୟଂ ନିରର୍ଥକ ତାହା ସୂକ୍ଷ୍ମ ରୂପେ କୁହାଯାଇଛି । ପ୍ରଥମେ ସବୁ କୁକୁର ଚନ୍ଦ୍ରକୁ ଦେଖି ଭୁକୁଥିଲେ - ଯାହା ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନିରର୍ଥକ କାରଣ ସେମନ୍ତ ଭୁକିଵା ଦ୍ୱାରା ଚନ୍ଦ୍ର ଉପରେ ତହିଁର କିଛି ପ୍ରଭାଵ ପଡ଼ିଵ ନାହିଁ । କିନ୍ତୁ ଉପଦେଷ୍ଟା କୁକୁରର କାର୍ଯ୍ୟ ମଧ୍ୟ ସମାନ ଭାବରେ ନିରର୍ଥକ। ଆମ ମାନଵ ସମାଜରେ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି ଲୋକଙ୍କର ଅଭାଵ ନାହିଁ । ଏଠି ଅନେକ ସମୟରେ ସମାଲୋଚକମାନେ ନିଜେ ସେହି ଦୋଷରେ ଦୋଷୀ ଯାହାକୁ ସେମାନେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ସମାଲୋଚନା କରନ୍ତି।
ଖଲୀଲ୍ ଜୀବ୍ରାନଙ୍କର ଏହି ଗପରେ ସାମୂହିକ ମୂର୍ଖତା ଓ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅହଂକାରର କଥା ବି କୁହାଯାଇଛି । ପ୍ରଥମେ ସବୁ କୁକୁର ଏକତ୍ର ଭୁକୁଥିଲେ ଯାହା ସାମୂହିକ ମୂର୍ଖତାର ଉଦାହରଣ । ପରେ ଗୋଟିଏ କୁକୁର ନିଜକୁ ଜ୍ଞାନୀ ମନେ କରି ଏକାକୀ ଭୁକିଲା ଏହା ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ଅହଂକାରର ଉଦାହରଣ। ଦୁଇଟି କ୍ଷେତ୍ରରେ ଫଳାଫଳ ସମାନ - ଅର୍ଥହୀନ ଶବ୍ଦ। ଏ ଉଭୟ ଧରଣର ଲୋକ ମାନଵ ସମାଜରେ ଅଛନ୍ତି । କିଛି ମଣିଷ ଏକତ୍ରିତ ହୋଇ ନିରର୍ଥକ ଗୋଳ କରନ୍ତି ଆଉ କିଛି ଲୋକ ଏକାକୀ ମଞ୍ଚ ଉପରେ ଡାକବାଜିର ଵିଵାଦୀୟ ଟିପ୍ପଣୀ ଦେଇ ଗୋଳ ମଞ୍ଚି ପୋତନ୍ତି ।
ମୋଟ ଉପରେ କହିଵାକୁ ଗଲେ ଖଲୀଲ୍ ଜିବ୍ରାନଙ୍କର ଏହି ଛୋପ ଗପ ମଧ୍ୟରେ ମାନଵ ସଭ୍ୟତାର ଏକ ତିକ୍ତ ସତ୍ୟକୁ ପ୍ରକାଶ କରାଯାଇଛି - ଉପଦେଶ ଦେଵା ସହଜ, କିନ୍ତୁ ନିଜେ ପାଳନ କରିଵା କଷ୍ଟକର। ଏଵଂ ଅନେକ ସମୟରେ ଯେଉଁମାନେ ସର୍ଵାଧିକ ଉଚ୍ଚସ୍ୱରରେ ସଂସ୍କାରର କଥା କୁହନ୍ତି, ସେମାନେ ହିଁ ପ୍ରକୃତରେ ସବୁଠାରୁ ବଡ଼ ବାଧକ ହୁଅନ୍ତି।
No comments:
Post a Comment