୧୯୬୫ ମସିହାର ଆରମ୍ଭରେ ପାକିସ୍ତାନର ଭାଗ୍ୟଵିଧାତା, ସୁଦୃଢ଼ ସାମରିକ ପୋଷାକରେ ସଜ୍ଜିତ ସେନାପତି ଆୟୁବ ଖାନ୍ ନିଜର ଆଇନା ସାମ୍ନାରେ ଛିଡ଼ା ହୋଇ ଯେତେବେଳେ ନିଜର ଗାମ୍ଭୀର୍ଯ୍ୟ ପରଖୁଥିଲେ, ସେତେବେଳେ ପୂର୍ଵପଟେ ଥିଵା ଭାରତୀୟ ସୀମା ତାଙ୍କୁ ଏକ ସହଜ, ନଗଣ୍ୟ ଖେଳପଡ଼ିଆ ପରି ମନେହେଉଥିଲା। ତାଙ୍କ ଦୃଷ୍ଟିରେ ଭାରତର ନୂତନ ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ଲାଲ ବାହାଦୁର ଶାସ୍ତ୍ରୀ ଥିଲେ କେଵଳ ଜଣେ କ୍ଷୁଦ୍ରକାୟ, ନମ୍ର, ଧୋତି ପିନ୍ଧା ଶାକାହାରୀ ମଣିଷ, ଯାହାଙ୍କୁ ସାମରିକ ବୁଟ୍ର କଠୋର ଶବ୍ଦରେ ହିଁ ଭୟଭୀତ କରାଯାଇପାରିଵ। ଶାସ୍ତ୍ରୀଙ୍କର ସାଧାରଣ ଜୀଵନଶୈଳୀ, ଶାନ୍ତ ଆଚରଣ ଓ ନମ୍ରତାକୁ ପାକିସ୍ତାନୀ ଶାସକଵର୍ଗ ନିଜର ଦୂରଦର୍ଶିତା ଅଭାବରୁ ଭାରତର ଦୁର୍ଵଳତା ବୋଲି ଧରିନେଇଥିଲେ। ସେମାନେ ଅତି ଆତ୍ମଵିଶ୍ୱାସୀ ହୋଇ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ଯେଉଁ ଦେଶର ନେତା ଶାନ୍ତି ଓ ଅହିଂସାର କଥା କୁହନ୍ତି, ସେହି ଦେଶର ସେନା ଆଧୁନିକ ଗୋଳାବାରୁଦର ଗର୍ଜନ ସାମ୍ନାରେ ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ପାଇଁ ବି ଛିଡ଼ା ହୋଇପାରିଵ ନାହିଁ।
ଏହି ମିଥ୍ୟା ଅହଂକାରକୁ ଅଧିକ ପ୍ରଜ୍ୱଳିତ କରିଵା ପାଇଁ ଆଟଲାଣ୍ଟିକ୍ ସମୁଦ୍ର ସେପାରିରୁ ଆସିଥିଲା ମହାଶକ୍ତିଶାଳୀ ଆମେରିକୀୟ ସାମରିକ ଉପହାର। ଶୀତଳ ଯୁଦ୍ଧର ସମୀକରଣରେ ପାକିସ୍ତାନକୁ ନିଜର ଵିଶ୍ୱସ୍ତ ସହଯୋଗୀ ମନେକରି ଆମେରିକା ସେମାନଙ୍କ ହାତରେ ସମର୍ପି ଦେଇଥିଲା "ପ୍ୟାଟନ୍ ଟ୍ୟାଙ୍କ" ନାମକ ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଲୌହ ଦାନବଗୁଡ଼ିକୁ। ସେହି ଟ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକ ଆମେରିକୀୟ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଅହଂକାର ଥିଲା। ସେଥିରେ ଲଗାଯାଇଥିଲା କମ୍ପ୍ୟୁଟରାଇଜ୍ଡ୍ ରେଞ୍ଜଫାଇଣ୍ଡର, ସ୍ୱୟଂଚାଳିତ ଚିହ୍ନଟ ପ୍ରଣାଳୀ, ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ନାଇଟ୍-ଭିଜନ୍ ଏଵଂ ଏପରି ଏକ ମୋଟା କଵଚ ଯାହାକୁ କୌଣସି ଭାରତୀୟ ଗୋଳା ଭେଦ କରିପାରିଵ ନାହିଁ ବୋଲି ଦାବି କରାଯାଉଥିଲା। ପାକିସ୍ତାନୀ ଜେନେରାଲମାନେ ଏହି ଶୀତଳ, ଚକମକିଆ ଟ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକର ଆରାମଦାୟକ କୁଶନ-ସିଟ୍ ଉପରେ ବସି ନିଜକୁ ଏସିଆର ଅପରାଜେୟ ଯୋଦ୍ଧା ମନେକରୁଥିଲେ। ସେମାନଙ୍କର ଧାରଣା ଥିଲା ଯେ ଏହି ଉନ୍ନତ ଵିଶ୍ୱସ୍ତରୀୟ ଖେଳଣାଗୁଡ଼ିକ ଆଗରେ ଭାରତର ଦ୍ୱିତୀୟ ଵିଶ୍ୱଯୁଦ୍ଧ ସମୟର ପୁରୁଣା ଟ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକ କେଵଳ ନିମିତ୍ତ ମାତ୍ର।
ରାବଲପିଣ୍ଡିର ଶୀତାତାପ ନିୟନ୍ତ୍ରିତ ମୁଖ୍ୟାଳୟରେ ବସି ସାମରିକ ଯୋଜନାକାରୀମାନେ ନିଜର କାଗଜପତ୍ରରେ ଏପରି ଏକ ଆକ୍ରମଣର ନକ୍ସା ଆଙ୍କିଥିଲେ, ଯାହା ଶୁଣିଲେ ମନେହେଉଥିଲା ଯେପରି ସେମାନେ ପଞ୍ଜାବ ସୀମାରେ ଯୁଦ୍ଧ କରିଵାକୁ ନୁହେଁ, ଵରଂ ଏକ ରାଜକୀୟ ଶୋଭାଯାତ୍ରାରେ ବାହାରିଛନ୍ତି। ସେମାନଙ୍କର ଦୃଢ଼ ଗଣନା ଥିଲା ଯେ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ଆଠ ତାରିଖରେ ସେମାନଙ୍କର ପ୍ରଥମ ଆର୍ମଡ୍ ଡିଭିଜନ୍ ସୀମା ପାର ହୋଇ ସେହିଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ସୁଦ୍ଧା ଵ୍ୟାସ ନଦୀ ପାର ହୋଇଯିଵ, ଗ୍ରାଣ୍ଡ୍ ଟ୍ରଙ୍କ୍ ରୋଡ୍ ଅଧିକାର କରିଵ ଏଵଂ ପରଦିନ ସନ୍ଧ୍ୟା ସୁଦ୍ଧା ଦିଲ୍ଲୀର ଲାଲକିଲ୍ଲାରେ ପାକିସ୍ତାନୀ ଜାତୀୟ ପତାକା ଉଡ଼ାଇ ଵିଜୟୀ ଚା'-ପାନର ଆସର ଜମାଇଵ। ସେମାନେ ଗଭୀର ଭାବେ ମନେକରୁଥିଲେ ଯେ ଯୁଦ୍ଧ କେଵଳ ଟ୍ୟାଙ୍କର ଚମକ, ଇଞ୍ଜିନର ଆକର୍ଷଣୀୟ ହର୍ସପାୱାର ଏଵଂ ଵିଦେଶୀ ଚିଠିପତ୍ରର ବଳରେ ଜିତାଯାଏ ଏଵଂ ଶତ୍ରୁକୁ ସ୍ଵତ୍ଵଃ ଚିହ୍ନଟ କରିପାରୁଥିଵା ଆମେରିକୀୟ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ସାମ୍ନାରେ କୌଣସି ମାନଵୀୟ ସାହସ ତିଷ୍ଠି ପାରିଵ ନାହିଁ।
ଏହିପରି ଗର୍ଵ ଓ ମିଥ୍ୟା ଆଶ୍ୱାସନାର ଅନ୍ଧକାରରେ ଆଚ୍ଛାଦିତ ହୋଇ, ସେପ୍ଟେମ୍ବର ଆଠ ତାରିଖର ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ପୂର୍ଵରୁ, ପାକିସ୍ତାନୀ ଵାହିନୀ ନିଜର ପ୍ରାୟ ପ୍ରଥମ ଆର୍ମଡ୍ ଡିଭିଜନ୍ ଏଵଂ ଶହ ଶହ ପ୍ୟାଟନ୍ ଟ୍ୟାଙ୍କ ନେଇ ପଞ୍ଜାବର ଖେମକରଣ ସେକ୍ଟର ଅନ୍ତର୍ଗତ 'ଅସଲ୍ ଉତ୍ତର' ନାମକ ଏକ ଶାନ୍ତ ଗ୍ରାମ ଆଡ଼କୁ ଅଗ୍ରସର ହେଲେ। ପାକିସ୍ତାନୀମାନଙ୍କର ଯୋଜନା ଥିଲା ନିଶ୍ଚିତ, ସରଳ ଏବଂ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଅହଂକାରପୂର୍ଣ୍ଣ। ପାକିସ୍ତାନୀମାନେ ଭାବିଥିଲେ ଯେ ସେମାନଙ୍କର ଏହି ଗୁରୁଗମ୍ଭୀର ଲୌହ ଅସୁରଗୁଡ଼ିକର ଗର୍ଜନ ଶୁଣି ଭାରତୀୟ ସେନା ନିଜର ଆସ୍ଥାନ ଛାଡ଼ି ପଳାୟନ କରିଵ। କିନ୍ତୁ ଭାରତୀୟ ସେନାର ନାୟକମାନେ ଫାଙ୍କା ଗର୍ଜନ ଅପେକ୍ଷା ମାଟିର ଗୁଣକୁ ଭଲ ଭାବେ ବୁଝୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଜାଣିଥିଲେ ଯେ କାଗଜର ବାଘ ହେଉ କିମ୍ବା ଆମେରିକାର ଗଢ଼ା ଲୌହ ଅସୁର, ପୃଥିଵୀର ମାଧ୍ୟାକର୍ଷଣ ଏଵଂ ପାଣି-ମାଟିର ସଂଯୋଗ ସାମ୍ନାରେ ସମସ୍ତେ ସମାନ। ଭାରତୀୟ ସେନାପତିମାନେ କୌଣସି ଆକାଶଛୁଆଁ ପ୍ରତିଜ୍ଞା କଲେ ନାହିଁ କିମ୍ବା ନିଜର ଅତ୍ୟାଧୁନିକତାର ଡିଣ୍ଡିମ ପିଟିଲେ ନାହିଁ। ଵରଂ ସେମାନେ ନିଜର ଚତୁର ବୁଦ୍ଧି ପ୍ରୟୋଗ କରି ଏକ ନୀରଵ ଜାଲ ବିଛାଇଲେ, ଯାହା ଇତିହାସରେ ହାସ୍ୟରସ ଓ ରଣନୀତିର ଏକ ଅପୂର୍ଵ ସଙ୍ଗମ ଭାବେ ଲିପିବଦ୍ଧ ହୋଇରହିଲା।
ଅସଲ୍ ଉତ୍ତର ଗ୍ରାମର ଚାରିପାଖରେ ଥିଵା ସମୃଦ୍ଧ ଆଖୁ କିଆରୀଗୁଡ଼ିକ ଥିଲା ସେମାନଙ୍କର ରଙ୍ଗମଞ୍ଚ। ଭାରତୀୟ ସୈନ୍ୟମାନେ ଗ୍ରାମର ନିକଟସ୍ଥ କେନାଲ ଏଵଂ ରୋହି ନାଳର ବନ୍ଧଗୁଡ଼ିକୁ କାଟି ଦେଇ ସମଗ୍ର ଆଖୁ କିଆରୀ ଏଵଂ ପଡ଼ିଆଗୁଡ଼ିକୁ ପାଣିରେ ପରିପୂର୍ଣ୍ଣ କରିଦେଲେ। ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ ସେହି ଶୁଖିଲା ସୁନ୍ଦର ଚାଷଜମି ଏକ ନରମ, ସୁଦୃଢ଼ ଓ ଗଭୀର କାଦୁଅର ହ୍ରଦରେ ପରିଣତ ହୋଇଗଲା। ଉପରୁ ଦେଖିଲେ ମନେହେଉଥିଲା ଯେପରି କେଵଳ ଲମ୍ବ ଲମ୍ବ ଆଖୁ ଗଛଗୁଡ଼ିକ ସବୁଜ ପତ୍ର ହଲାଇ ଅତିଥିମାନଙ୍କୁ ସ୍ୱାଗତ କରୁଛନ୍ତି, କିନ୍ତୁ ତଳେ ଲୁଚି ରହିଥିଲା ସେହି ଗଭୀର କାଦୁଅର ମାୟାଜାଲ, ଯାହା ଅହଂକାରୀ ଲୌହ ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକୁ ଗ୍ରାସ କରିଵାକୁ ପ୍ରସ୍ତୁତ ଥିଲା।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର ଆଠ ତାରିଖ ସକାଳେ, ଯେତେବେଳେ ପାକିସ୍ତାନୀ ପ୍ୟାଟନ୍ ଟ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକ ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗର୍ଵର ସହ ଗର୍ଜନ କରି, ଭାରତୀୟ ସୀମା ମଧ୍ୟକୁ ପ୍ରଵେଶ କଲେ, ସେତେବେଳେ ସେଗୁଡ଼ିକର ଚାଳକମାନେ ନିଜକୁ କୌଣସି ଅଜେୟ ଦେଵତା ଭାବୁଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଖୁ କିଆରୀଗୁଡ଼ିକ ମଧ୍ୟରେ ନିଜର ଵିଶାଳ ଚକଗୁଡ଼ିକୁ ଗଡ଼ାଇଦେଲେ। କିନ୍ତୁ କିଛି ବାଟ ଯାତ୍ରା କରିଵା ପରେ, ସେମାନଙ୍କର ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଟ୍ୟାଙ୍କ କାଦୁଅ ମଧ୍ୟରେ ଦବିଵାକୁ ଲାଗିଲା। ସେହି ଶହ ଶହ ଟନ୍ ଓଜନର ଵିଶାଳକାୟ ଲୌହ ଯନ୍ତ୍ରଗୁଡ଼ିକ ସାରା ଵିଶ୍ୱକୁ ଜିତିଵାର ଦାବି କରୁଥିଲେ ବି ସେଗୁଡ଼ିକ ସେଦିନ ମାଟି ଓ ପାଣିର ସାଧାରଣ ମିଶ୍ରଣ ମଧ୍ୟରେ ଅଚଳ ହୋଇଗଲେ। ଟ୍ୟାଙ୍କର ଚକଗୁଡ଼ିକ ଯେତେ ବେଗରେ ଘୁରୁଥିଲା, ସେଗୁଡ଼ିକ ସେତେ ଅଧିକ ଗଭୀରତାକୁ କାଦୁଅ ଭିତରକୁ ଧସିଯାଉଥିଲା।
ଏହା ଥିଲା ଏକ ଵିଚିତ୍ର ଓ ହାସ୍ୟାସ୍ପଦ ଦୃଶ୍ୟ। ଆମେରିକାର ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଇଞ୍ଜିନିୟରିଂର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ନମୁନାଗୁଡ଼ିକ କାଦୁଅ ଭିତରେ ଫସିଯାଇ ଛଟପଟ ହେଉଥିଵା ଵିଶାଳକାୟ କଚ୍ଛପ ପରି ଦେଖାଯାଉଥିଲେ। ପ୍ୟାଟନ୍ ଟ୍ୟାଙ୍କ୍ଗୁଡ଼ିକର ଗୋଳାବାରୁଦ, ଗୁଳି ଚାଳନା ପ୍ରଣାଳୀ ଓ ଇଲେକ୍ଟ୍ରୋନିକ୍ ଯନ୍ତ୍ରପାତି—ସବୁକିଛି ସେହି ଦେଶୀ କାଦୁଅ ସାମ୍ନାରେ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଵ୍ୟର୍ଥ ପ୍ରମାଣିତ ହୋଇଥିଲା। ପାକିସ୍ତାନୀମାନେ ଆଗକୁ ବଢ଼ିପାରିଲେ ନାହିଁ, କି ପଛକୁ ଫେରିପାରିଲେ ନାହିଁ। ସେହି ଲୌହ ଅସୁରମାନ ନିଜର ଓଜନ ଯୋଗୁଁ ନିଜେ ହିଁ କାଦୁଅର ବନ୍ଦୀ ହୋଇଗଲେ।
ଏହି ସମୟରେ, ଆଖୁ କିଆରୀଗୁଡ଼ିକର ଆଢ଼ୁଆଳରେ ଓ କାଦୁଅରୁ ସୁରକ୍ଷିତ ଉଚ୍ଚ ସ୍ଥାନଗୁଡ଼ିକରେ ଛପି ରହିଥିଵା ଭାରତୀୟ ସୈନ୍ୟମାନେ ନିଜର କାର୍ଯ୍ୟ ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଭାରତୀୟ ସେନାର ଶେରଶାହ, ପରମଵୀର ଚକ୍ର ଵିଜେତା କମ୍ପାନୀ କ୍ୱାର୍ଟର ମାଷ୍ଟର ହାବିଲଦାର ଅବଦୁଲ ହାମିଦଙ୍କ ପରି ଵୀରମାନେ ନିଜର ସାଧାରଣ, କିନ୍ତୁ ଅତ୍ୟନ୍ତ ପ୍ରଭାବଶାଳୀ ରୋକଲେସ୍ ଗନ୍ (RCL Gun) ସହିତ ଜିପ୍ ଉପରେ ଚଢ଼ି ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲେ। ଯେଉଁ ଟ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକୁ କେହି ଭାଙ୍ଗିପାରିବେ ନାହିଁ ବୋଲି ପାକିସ୍ତାନୀମାନେ ଗର୍ଵ କରୁଥିଲେ, ସେହି ନିଶ୍ଚଳ, କାଦୁଅରେ ଫସିରହିଥିଵା ଟ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକୁ ଭାରତୀୟ ସୈନ୍ୟମାନେ ଗୋଟିଏ ପରେ ଗୋଟିଏ ଚିହ୍ନଟ କରି ଧ୍ୱଂସ କରିଵାକୁ ଲାଗିଲେ। ଅବଦୁଲ ହାମିଦ ନିଜର ବୁଦ୍ଧି ଓ ସାହସ ବଳରେ ଏକାକୀ ଏକାଧିକ ପ୍ୟାଟନ୍ ଟ୍ୟାଙ୍କକୁ ଜଳାଇ ଛାରଖାର କରିଦେଲେ।
ପାକିସ୍ତାନୀ ସୈନ୍ୟ ଓ ଚାଳକମାନଙ୍କର ଗର୍ଵ ମୁହୂର୍ତ୍ତକ ମଧ୍ୟରେ ଭୟ ଓ ହତାଶାରେ ପରିଣତ ହେଲା। ସେମାନେ ବୁଝିପାରିଲେ ନାହିଁ ଯେ କିପରି ସେମାନଙ୍କର ଏହି କୋଟି କୋଟି ଟଙ୍କାର ଅତ୍ୟାଧୁନିକ ଯୁଦ୍ଧ ଜାହାଜଗୁଡ଼ିକ କେଵଳ ପାଣି ଓ ମାଟିର ପାଣିଆ ମିଶ୍ରଣରେ ଅସହାୟ ହୋଇପଡ଼ିଛି।
ଅନେକ ପାକିସ୍ତାନୀ ସୈନ୍ୟ ନିଜର ଜୀଵନ ବଞ୍ଚାଇଵା ପାଇଁ ସେହି ଟ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକୁ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ଚାଲୁ ସ୍ଥିତିରେ, କାଦୁଅ ମଧ୍ୟରେ ଛାଡ଼ି ପଳାୟନ କଲେ। ସେମାନେ ନିଜର ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ର, ଗୋଳାବାରୁଦ ଏଵଂ ବହୁମୂଲ୍ୟ ଯନ୍ତ୍ରପାତିକୁ ସେହିପରି ଅଵସ୍ଥାରେ ଛାଡ଼ି ଦୌଡ଼ିଵାକୁ ଶ୍ରେୟସ୍କର ମଣିଲେ।
ସେପ୍ଟେମ୍ବର ଆଠରୁ ଦଶ ତାରିଖ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଚାଲିଥିଵା ଏହି "ଅସଲ୍ ଉତ୍ତର ଯୁଦ୍ଧ" ଶେଷରେ ଯେଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ସାମ୍ନାକୁ ଆସିଲା, ତାହା ଵିଶ୍ଵ ସମରିକ ଇତିହାସରେ ଏକ ନୂତନ ଅଧ୍ୟାୟ ଯୋଡ଼ିଥିଲା। ପ୍ରାୟ ଶହେରୁ ଉର୍ଦ୍ଧ୍ୱ ପାକିସ୍ତାନୀ ଟ୍ୟାଙ୍କ୍ ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ରୂପେ ଧ୍ୱଂସ ହୋଇଯାଇଥିଲା କିମ୍ବା ଭାରତୀୟ ସେନା ଦ୍ୱାରା ଅକ୍ଷତ ଅଵସ୍ଥାରେ ଜବତ କରାଯାଇଥିଲା । ଯୁଦ୍ଧ ସମାପ୍ତ ହେଵା ପରେ ଯେଉଁ ଆଖୁ କ୍ଷେତରେ ଟ୍ୟାଙ୍କ ଫସିଥିଲା ସେଠାରେ ତହିଁର ଆଖପାଖ ଅଞ୍ଚଳରେ କେଵଳ ଧ୍ୱଂସପ୍ରାପ୍ତ ଏଵଂ କାଦୁଅରେ ପୋତି ହୋଇଥିଵା ପ୍ୟାଟନ୍ ଟ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଉଥିଲେ।
ଭାରତୀୟ ସେନା ଏହି ଜବତ ଓ ନଷ୍ଟ ହୋଇଥିଵା ଟ୍ୟାଙ୍କଗୁଡ଼ିକୁ ଏକାଠି କରି ଏକ ଵିଶାଳ ପ୍ରଦର୍ଶନୀ ସଦୃଶ ସ୍ଥାନରେ ଛିଡ଼ା କରାଇଲେ। ସେହି ସ୍ଥାନକୁ ପରେ "ପ୍ୟାଟନ୍ ନଗର" ବୋଲି ନାମିତ କରାଗଲା। ଯେଉଁ ପ୍ୟାଟନ୍ ଟ୍ୟାଙ୍କର ନାମ ଶୁଣି ଶତ୍ରୁ ଗର୍ଵରେ ଫୁଲିଉଠୁଥିଲା, ସେହି ନାମରେ ଏକ ନଗରୀ ଗଢ଼ିଉଠିଲା, କିନ୍ତୁ ତାହା କୌଣସି ଗୌରଵର ନଗରୀ ନଥିଲା ଵରଂ ତାହା ଥିଲା ଆମେରିକୀୟ ପ୍ରଯୁକ୍ତିବିଦ୍ୟା ଏଵଂ ପାକିସ୍ତାନୀ ଅହଂକାରର ଏକ ମଜାଳିଆ ସମାଧିସ୍ଥଳ।
ସମସ୍ତ ପ୍ରାମାଣିକ ଦସ୍ତାବେଜ ଓ ଯୁଦ୍ଧ ଇତିହାସ ଏହି ସତ୍ୟକୁ ସ୍ୱୀକାର କରେ ଯେ ଅସଲ୍ ଉତ୍ତରର ଯୁଦ୍ଧ କେଵଳ ଅସ୍ତ୍ରଶସ୍ତ୍ରର ଯୁଦ୍ଧ ନଥିଲା, ଏହା ଥିଲା କୌଶଳ ବନାମ ଯାନ୍ତ୍ରିକ ଗର୍ଵର ଏକ ନିର୍ଣ୍ଣାୟକ ପରୀକ୍ଷା। ପ୍ୟାଟନ୍ ନଗରର ସେହି ଦୃଶ୍ୟ ଦେଖିଵାକୁ ଅନେକ ଦେଶୀ ଓ ଵିଦେଶୀ ସାମ୍ବାଦିକ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ ଦେଖିଲେ ଯେ କିପରି ସାଧାରଣ ମାଟି ଓ ପାଣିର ଏକ ସରଳ ଚକ୍ରାନ୍ତ ସାମ୍ନାରେ ଵିଶ୍ୱର ସବୁଠାରୁ ମହଙ୍ଗା ଯୁଦ୍ଧଜାହାଜଗୁଡ଼ିକ ନିଜର ଆଣ୍ଠୁ ଭାଙ୍ଗି ପଡ଼ିଯାଇଥିଲେ।
No comments:
Post a Comment