ଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ଶେଷ ସୁର ଏଵଂ ଏକଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରତିଧ୍ୱନି

ମୋର ଜନ୍ମ ସମୟରେ ଵେତାର ଯୁଗ ଶେଷ ହେଉଥିଲାବେଳେ ଦୂରଦର୍ଶନର ଯୁଗ ଉଦୟ ହେଉଥାଏ । ମୋର ମନେ ଅଛି ଆମେ ଛୋଟ ଛୋଟ ପିଲା ନବେ ଦଶକର ଆରମ୍ଭରେ ବେତାର ପାଖରେ ବସି ଗୀତ ଶୁଣୁଥିଲୁ । ସେତେବେଳେ ଗାଆଁ ଗହଳିରେ ମାଇକ୍ ଵା ଡାକବାଜିର ବଡ଼ ପ୍ରଚଳନ ଥିଲା । ଲମ୍ବା ଲମ୍ବା ଫନେଲ୍ ଆକାରର ମାଇକ୍‌ରୁ ହିନ୍ଦୀ ଓଡ଼ିଆ ଗୀତ ବାଜୁଥିଲା। ଅଶି ନବେ ଦଶକର ଲୋକମାନେ ସେଥିରୁ ଗୀତ ନାଟକ ଶୁଣିଥିଲେ । ନବେ ଦଶକର ମଧ୍ୟଭାଗ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଗାଆଁରେ କାହାର ଵିଵାହ ଇତ୍ୟାଦି ଶୁଭ ଅଵସର ସମୟରେ ଡାକବାଜି ଲାଗିଲେ ଦିପହରିଆ ନାଟକ, ଗୀତିନାଟ୍ୟ ବଜାଯାଉଥିଲା ଏଵଂ ବୁଢ଼ାବୁଢ଼ୀ ,ମଧ୍ୟଵୟସ୍କ ଓ ପିଲାମାନେ ଶୁଣୁଥିଲେ । ଖୁଦୁରୁକୁଣୀ ଓଷା ସମୟରେ ତଅପୋଈକଥା ମାଇକ୍ ଯୋଗେ ବାଜୁଥିଲା ଏଵଂ ସମସ୍ତେ ଧ୍ୟାନ ସହକାରେ ଶୁଣୁଥିଲେ । ଆଜି ଭଳି ସେତେବେଳେ ଏତେ ଟିଵି ନଥିଲା ତେଣୁ ଏହି ସବୁର ବଡ଼ ଆଦର ଥିଲା । ଯୁଵକମାନେ,ମଧ୍ୟଵୟସ୍କମାନେ ଖଣ୍ଡେ ଖଣ୍ଡେ ରେଡିଓ ଧରି ବୁଲୁଥିଲେ । ଗାଆଁରେ ବରଗଛ ମୂଳେ ହେଉ ଵା ମଣ୍ଡପ ଉପରେ ହେଉ ରେଡିଓଟିଏ ନିଶ୍ଚିତ ଭାବେ ରହୁଥିଲା ଏଵଂ ଲୋକେ ଚାରି ପାଖରେ ବସି ଶୁଣୁଥିଲେ । ମୁଁ ବହୁତ ଛୋଟ ଥିଵା ବେଳେ ଆମ ଘରେ ଏକ ରେଡିଓ ଥିଲା ଏଵଂ ତାହା ପ୍ରାୟ ୨୦୦୮ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଏକରୁ ଦୁଇ ଦଶନ୍ଧି ଯାଏଁ ବଞ୍ଚି ରହିଥିଲା । ଆମେ ସେ ରେଡିଓରୁ କଟକ ଓ ଯୋରନ୍ଦା ବେତାରକେନ୍ଦ୍ରରୁ ନାଟକ,ଗୀତ ଓ ସମ୍ବାଦ ଶୁଣି ଶୁଣି ବଡ଼ ହେଉଥିଲାବେଳେ ବାପା ୧୯୯୫ରେ ଗୋଟିଏ କଳାଧଳା କୋଣାର୍କ ଟିଵି କିଣି ଆଣିଲେ । ସେଇଠୁ ଦୂରଦର୍ଶନ ଦେଖିଵାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା । ମୋ ଜୀଵନରେ ପ୍ରଥମଥର ଟିଵି ମୁଁ ଆମ ଗାଆଁର ଶ୍ରୀନଵଵିଶ୍ଵାଳଙ୍କ ଘରେ ଦେଖିଥିଲି । ସେତେବେଳେ ନଵଵିଶ୍ଵାଳଙ୍କ ଘରକୁ ଟିଵି ଦେଖିଵାକୁ ଅନେକ ଲୋକେ ଆସୁଥିଲେ । ଆମ କନ୍ତିଓ ପୁଟସାହି ପଞ୍ଚାୟତର ନୂଆସାହିରେ ପ୍ରଥମେ ଟିଵି ଜଣେ ବଣିଆ ଘର ଆଣିଥିଲେ ବି ଆମ ନିଜ ସାହି ଭାଲିଆତୈଳା ସାହିରେ  ପ୍ରଥମେ ଶ୍ରୀନଵଵିଶ୍ଵାଳ ହିଁ ଟିଵି ଆଣିଥିଲେ ‌। ସେ ଟିଵିଟି ବଡ଼ ଆକାରର ଲମ୍ବା ପରଦାଯୁକ୍ତ କୋଣାର୍କ ଟିଵି ଥିଲା । ଢେଙ୍କାନାଳରେ ଆମ ମାମୁଘରେ ମଧ୍ୟ ଏହିପରି ଏକ କୋଣାର୍କ ଟିଵି ଥିଲା । ସେ ଯାହାହେଉ ଦୂରଦର୍ଶନ ସହିତ ପରିଚୟ ହେଲାରୁ ନୂଆ ନୂଆ କଥା ଜାଣିଵାକୁ ମିଳିଲା । ଗୀତ ଶୁଣୁଥିଲୁ ଏବେ ଦେଖି ବି ପାରିଲୁ । ପୂର୍ଵେ ଲୋକେ ଏକାଠି ହୋଇ ନାଚ ଦେଖୁଥିଲେ ,ଦୂରଦର୍ଶନ ଯନ୍ତ୍ର ଆଗମନ ପରେ ସେଇ ଆଦିମ ପରମ୍ପରାକୁ ପାଥେୟ କରି ଗାଆଁରେ ସାମୁହିକ ଚଳଚ୍ଚିତ୍ର ଦର୍ଶନ କଲେ । ଏହାକୁ ସେତେବେଳର ଲୋକେ ଭିଡିଓ ଵା ଭିଡ଼ୁଅ କହୁଥିଲେ । ଗାଆଁରେ କାହାର ଵିଵାହ ଇତ୍ୟାଦି ଶୁଭ କାର୍ଯ୍ୟ ଅଵସରରେ ଭିଡ଼ୁଅ କରିଵା ଏକ ପରମ୍ପରାରେ ପରିଣତ ହୋଇଯାଇଥିଲା । କେହି କେହି ପ୍ରତିପତ୍ତି ଦେଖାଇଵାକୁ ଦୁଇ ତିନି କିମ୍ବା ପାଞ୍ଚରାତି ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଭିଡ଼ୁଅ କରୁଥିଲେ । ସେତେବେଳେ ଟିଵି ଓ ଵିସିଆର କି ଵିସିପି ଭଡ଼ାରେ ଦିଆଯାଉଥିଲା । ନବେ ଦଶକ ଶେଷ ଆଡ଼କୁ ଏହା ଚରମ ସ୍ଥିତିରେ ପହଞ୍ଚିଥିଲା । ଲୋକମାନେ ଦୂରଦର୍ଶନର ରାମାୟଣ ଓ ମହାଭାରତ ସିରିଏଲକୁ ଟଙ୍କା ସାଦି ଆୟୋଜନ କରୁଥିଲେ । ସନ୍ଧ୍ୟା ସାତଟା ଆଠଟା ବେଳକୁ ଗାଆଁ ଯାକର ଲୋକେ ବସି ମହାଭାରତ-ରାମାୟଣ ଦେଖୁଥିଲେ । ତେବେ ଏହା ମଧ୍ୟରେ ମାତ୍ର ଗୋଟିଏରୁ ଦେଢ଼ ଦଶନ୍ଧି ଭିତରେ ଵିସିଆର୍,ଵିସିପି ଓ ଵିସିଡି ଯାଇ ସିଡି ଚାଲି ଆସିଲା ।  ଟେପ୍ ରେକଡ଼ର୍ କ୍ୟାସେଟର ସ୍ଥାନ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ସିଡି ନେଇଗଲା । 

ଏଣେ ଟିଵି ଜଗତରେ ମଧ୍ୟ ଅଦ୍ଭୁତପୂର୍ଵ ପରିଵର୍ତ୍ତନ ଦେଖା ଦେଇଥିଲା । ନବେ ଦଶକରୁ ପ୍ରାଇଵେଟ୍ ଚ୍ୟାନେଲ୍ ଭାରତରେ ଥିଲେ ବି ଗାଆଁ ଗହଳିରେ ପ୍ରାଇଵେଟ୍ ଟିଵି ଚ୍ୟାନେଲ୍ ଦେଖିଵାର ଆରମ୍ଭ ଏକଵିଂଶ ଶତାବ୍ଦୀର ପ୍ରାରମ୍ଭିକ କାଳରେ ହୋଇଥିଲା । ଧିରେ ଧିରେ ଗାଆଁ ଗଣ୍ଡାରେ ଟିଵି ସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଲା । ପଇସାବାଲା ଲୋକେ ରଙ୍ଗୀନ ଟିଵି କିଣିଲେ । ପ୍ରତିପତ୍ତି ଦେଖାଇଵାକୁ ପ୍ରତିଯୋଗିତାମୂଳକ ଭାବେ ବଡ଼ ବଡ଼ ଟିଵି କିଣାଗଲା । ଆମ କନ୍ତିଓ ଗାଆଁର ନୂଆସାହିର ଜଣେ ଦିଜଣ ପଇସାବାଲା ଲୋକ ସେତେବେଳେ ଫ୍ଲାଟ୍ ଟିଵି ମଧ୍ୟ କିଣିଥିଲେ । ଟିଵି ସଂଖ୍ୟା ବଢ଼ିଲାରୁ ଜଣେ ଛତା ଆଣ୍ଟିନା କିଣି ଆଣି ମାସିକ ଶୁକ୍ଳ ବଦଳରେ ପ୍ରାଇଵେଟ୍ ଚ୍ୟାନେଲ୍‌ର ସର୍ଵିସ୍ ଦେଲେ । ଆମର ମଧ୍ୟ କିଛି ଦିନ ପାଇଁ ସେହି ସେଵା ନେଇ ପରେ ବନ୍ଦ କରି ଦେଇଥିଲୁ । ଆମ ଘର ସମ୍ମୁଖରେ ହୁରୁଦା ଭାଇଙ୍କର ଘରେ ତଥାପି ପ୍ରାଇଵେଟ୍ ଚ୍ୟାନେଲ୍‌ର ସର୍ଵିସ୍ ଅନେକ ଦିନ ଯାଏଁ ଚାଲୁ ରହିଲା । ସେତେବେଳେ ଆମ କୋଣାର୍କ ଟିଵି ସହିତ ଏକ ବୁଷ୍ଟର୍ ଲାଗିଥିଲା ଯାହା ସେଇ ଚ୍ୟାନେଲ୍‌ଗୁଡ଼ିକୁ ଟାଣି ଆଣୁଥିଲା । ମୁଁ ଆମ ୟାଗି ଆଣ୍ଟିନାରେ ନିଜର ବୁଦ୍ଧିମତ୍ତା ଖଟାଇ ଅନେକ ସରଞ୍ଜାମ ଲଗାଇ ସେସବୁ ଚିତ୍ରକୁ ସ୍ପଷ୍ଟ କରିଵାର ଚେଷ୍ଟାରେ ଲାଗି ରହୁଥିଲି । ସ୍କୁଲ୍ ପରେ ପିଲା ଖେଳୁଥିଵାବେଳେ ମୋର ବାଡ଼ିରେ ଗଛ ଲଗାଇଵା ପରେ ତାହା ଆଉ ଏକ କାମ ଥିଲା । ଦୂରଦର୍ଶନ ଛଡ଼ା ଡିଡି ମେଟ୍ରୋର ଚିତ୍ର ସ୍ପଷ୍ଟ ପାଇଁ ମଧ୍ୟ ଏଭଳି କରୁଥିଲି । ୨୦୦୩ରେ କିନ୍ତୁ ତତ୍କାଳୀନ ସରକାରଙ୍କ ମୁଣ୍ଡରେ କି ଦୁର୍ବୁଦ୍ଧି ପସିଲା ଯେ ସେ ଡିଡି ମେଟ୍ରୋ ଯାଗାରେ ଡିଡି ନ୍ୟୁଜ୍ ଚ୍ୟାନେଲ୍‌ର ପ୍ରସାରଣ ଆରମ୍ଭ କରିଦେଲେ । ସେହି ସମୟରେ ମୁଁ ହାଇସ୍କୁଲରେ ପଢ଼ୁଥିଲି । ଏହା ମୋ ଭଳି ମନୋରଞ୍ଜନ ପ୍ରେମୀ କିଶୋର ପାଇଁ ଏକ ଶକ୍ତ ଧକ୍କା ଥିଲା । ତେବେ 

ସାଟେଲାଇଟ୍ ଟିଵି ଆସିଵାରୁ ସେହି କଷ୍ଟ କିଛି ଦିନ ଭିତରେ ଉଭେଇ ଗଲା । ଆମ ଗାଆଁ ଲୋକମାନେ ସେତେବେଳେ ସାଟେଲାଇଟ୍ ଟିଵିକୁ ଷ୍ଟାର୍ କହୁଥିଲେ କାରଣ ଷ୍ଟାର୍ କମ୍ପାନୀର ସାଟେଲାଇଟ୍ ଟିଵି ସର୍ଵିସ୍ ଆମ ଗାଆଁରେ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା । ତାପରେ କିଛି ଵର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ଦେଖାଗଲା ଯେ ଲୋକେ ନିଜର ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସାଟେଲାଇଟ୍ ଟିଵି ଆଣ୍ଟିନା ଓ ସର୍ଵିସ୍ କିଣି ଘର ଛାତରେ ଲଗାଇଵାକୁ ଲାଗିଲେ । ୧୬ ଡିସେମ୍ବର ୨୦୦୪ ମସିହାରେ ଆନୁଷ୍ଠାନିକ ଭାବେ DD Dth ସେଵା ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା। ଆମ ଗାଆଁର ଜଣେ ଦିଜଣ ଏହାକୁ କିଣି ଆଣି ଲଗାଇଥିଲେ । ତେବେ ସେଥିରେ କେଵଳ କିଛି ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ ଦୂରଦର୍ଶନ ଚ୍ୟାନେଲ୍,ଅଲ ଇଣ୍ଡିଆ ରେଡିଓ ଚ୍ୟାନେଲ୍ ଏଵଂ ଅଳ୍ପ କିଛି ବେସରକାରୀ ଟିଵି ଚ୍ୟାନେଲ୍ ଆସୁଥିଲା । ସେହି ସମୟରେ ଓଡ଼ିଶାରେ ଇଟିଵି ବଡ଼ ଲୋକପ୍ରିୟ ଥିଲା । ସେହି ଚ୍ୟାନେଲଟିକୁ ଦେଖିଵା ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ନାନା ଉପାୟ ଅଵଲମ୍ବନ କରୁଥିଲେ । ଯାହା ଘରେ ସକାଳୁ ସଞ୍ଜଯାଏଁ ଇଟିଵି ଲାଗୁଥିଲା ତାଘରେ ସବୁବେଳେ ଭିଡ଼ ଜମୁଥିଲା । ଗାଆଁ ଲୋକମାନେ ଟିଵି ପଛରେ ଏତେ ପାଗଳ ସୋଇଯାଇଥିଲେ ଯେ ୨୦୦୫ରେ ଗାଆଁ ଟ୍ରାନ୍ସଫର୍ମର୍ ପୋଡ଼ି ପାଞ୍ଚମାସ କରେଣ୍ଟ ନରହିଵାରୁ ବଡ଼ ଵ୍ୟାକୁଳ ହୋଇ ପଡ଼ିଥିଲେ । ସେ ଦିନିଆ ଟିଵି ଦେଖିଵାକୁ ଲୋକେ ଇନଵର୍ଟର୍ କିଣି ତାକୁ ପଣ୍ଡୁଆ,ଅଁଳାବେରେଣି କିମ୍ବା ଢେଙ୍କାନାଳରେ ଚାର୍ଜକରି ଆଣି ଵ୍ୟଵହାର କରୁଥିଲେ । ଆମ ଘରେ ବି ସେତେବେଳେ ଏକ ଇନଵର୍ଟର୍ ଥିଲା । ସେଦିନିଆ କରେଣ୍ଟ ନଥିଵାବେଳେ କିଛି ମାସ ପାଇଁ ଲୋକମାନେ ପୁଣି ରେଡିଓ ଧରିଵା ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲେ । ଗାଆଁରେ ସେଦିନିଆ ବିଜୁଳି ନଥିଵାବେଳେ ହିମେଶ୍ ରେଶମିଆଙ୍କର ଆଶିକ୍ ବନାୟା ଆପନେ ଚଳଚିତ୍ର ଗୀତ "ଏକ ବାର୍ ଆଜା ଆଜା" ଗୀତକୁ ବଜେଇ ଲୋକେ ଡରେଇ କହୁଥିଲେ ଦେଖ ଏ ଗୀତ ବଜେଇଲେ ଭୂତ ଆସିଵ । କିଛି ସରଳ ଵିଶ୍ଵାସୀ ଲୋକେ ଏହାକୁ ଵିଶ୍ଵାସ କରି ଡରି ବି ଯାଉଥିଲେ । ଚାରି ପାଞ୍ଚ ମାସ ପରେ ବହୁତ ଧାଆଁ ଦଉଡ଼ ଓ ଟଙ୍କା ସଞ୍ଚୟ କଲାରୁ କନ୍ତିଓ ପୁଟସାହି ଗ୍ରାମପଞ୍ଚାୟତରେ ପୁଣି ଟ୍ରାନ୍ସଫର୍ମର ଲାଗିଲା । ସେତେବେଳେ ପଞ୍ଚାୟତକୁ ଗୋଟିଏ ମାତ୍ର ଟ୍ରାନ୍ସଫର୍ ଦିଆଯାଇଥିଲା ଯାହା ପୁଟସାହିର ତଳସାହି ଓ ଗୋଡ଼ିସାହି ମଝିରେ ରାସ୍ତାର ଏକ ପାଖରେ ଧାନପେଶା କଳ ପାଖରେ ଲାଗିଥିଲା । ପରେ ପଞ୍ଚାୟତରେ ଅସୁଵିଧା ହେଵାରୁ ଅନେକ ଟ୍ରାନ୍ସଫର୍ମର୍ ଲାଗିଲା ।  ଏହି ସବୁ ଭିତରେ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ୨୦୦୭ ଚାଲି ଆସିଲା । ପ୍ରଥମ ଥର ଗାଆଁରେ ଲୋକେ  ଟି20 ଵିଶ୍ଵକପ୍‌ର ସିଧାପ୍ରସାରଣ ଦେଖିଲେ । ମୋର ମନେ ଅଛି ଆମ ସାହି କୁନା ଛୋଟରାୟ ତାଙ୍କ ଵ୍ୟକ୍ତିଗତ ସାଟେଲାଇଟ୍ ଟିଵିକୁ ସେହି ଖେଳ ସମୟରେ ସମସ୍ତେ ଦେଖିଵା ପାଇଁ ଦାଣ୍ଡରେ ଲଗାଇ ଦେଉଥିଲେ । ଆମେ ସବୁ ଟି20 ମ୍ୟାଚ୍ ଏହିପରି ଭାବେ ଦେଖିଥିଲୁ ଏଵଂ ଫାଇନାଲ ଭାରତ ଜିତିଵା ପରେ ଗାଆଁ ଉତ୍ସଵମୁଖର ହୋଇ ଯାଇଥିଲା । ଟିଵି ଯୁଗ ନିଜର ଚରମ ସ୍ଥିତିରେ ପହଞ୍ଚିଲାବେଳକୁ ମୋବାଇଲ ଯୁଗର ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା । 

ଛୋଟବେଳେ ମୁଁ ଟେଲିଫୋନରେ କଥା ହେଵାକୁ ବଡ଼ ଲାଜ କରୁଥିଲି । ଆମ ଗାଆଁର ଜଣେ ଦିଜଣ ଲୋକେ ଵ୍ୟଵସାୟିକ ଟେଲିଫୋନ୍ ଆଣିଲେ । ତନ୍ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଟେଲିଫୋନ୍ କନ୍ତିଓ ପୁଟସାହି ଗୋଠ ଆଗକୁ ଥିଵା ଧାନପେଶା କଳର ମାଲିକ ରଖିଥିଲେ । 

ନବେ ଦଶକରେ ଆମ ବବା(ବଡ଼ବାପା) ବାହାର ରାଜ୍ୟରୁ ଫୋନ୍ କଲାବେଳେ ମମା(ବଡ଼ମାଆ)ଙ୍କ ସହିତ କେତେଥର ଯାଇଛି । ହେଲେ ଲାଜରେ କଥା ହୋଇନାହିଁ । ପରେ ଆମ ଦୋକାନରେ ମଧ୍ୟ ଵ୍ୟଵସାୟିକ କଏନ୍ ଗଳା ଟେଲିଫୋନ ଆସିଵାରୁ ୟେ ଲଜ୍ଜାବୋଧ ଛାଡ଼ି ଯାଇଥିଲା ।

୨୦୦୦ ମସିହା ବେଳକୁ ବୋଧହୁଏ ନୋକିଆ ମୋବାଇଲ ଫୋନ୍ ସହିତ ପରିଚିତ ହୋଇଥିଲି । ସେଦିନିଆ ଅନେକ ଲୋକେ ନୋକିଆର ସାଦା ଫୋନ୍ କିଣି ଆଣିଥିଲେ । ଆମ ଗାଆଁର କାଳିଆ ପଣ୍ଡା ସେହିପରି ଏକ ଫୋନ୍ କିଣି ଆଣି ତହିଁରେ ସାପ ଖେଳ ଖେଳୁଥିଲେ । ଆଜି ଯେମିତି ଗାଆଁରେ ପିଲାଏ ଗେମ୍ ଖେଳ ଦେଖାଦେଖି ହେଉଛନ୍ତି ସେତେବେଳେ ଆମେ ବି ସାପ ଖେଳାଳିଙ୍କ ପାଖରେ ବସି ସେ ଖେଳକୁ ଦେଖୁଥିଲୁ । ୨୦୦୫ ବେଳକୁ ଚାଇନା ସ୍ମାର୍ଟ ଫୋନ ବି ବଜାରକୁ ଆସିଗଲା । ଢେଙ୍କାନାଳରେ ୨୦୦୬ ଵା ୨୦୦୭ ବେଳକୁ ସର୍ଵପ୍ରଥମେ touch mobile ଫୋନ୍ ଜଣେ ଵ୍ୟଵହାର କରୁଥିଵାର ଦେଖିଥିଲି । ସେତେବେଳେ ମୋବାଇଲ ଚଳାଇଵା ସାତ ସପନ ଥିଲା । ୨୦୦୭ରେ ଵ୍ରଜକିଶୋର ସାହୁ ଭାଇଙ୍କର ଗୋଟିଏ ନୋକିଆ ଫୋଲ୍ଡିଂ ଫୋନ୍ ଯୋଗେ ଏୟାରଟେଲ ନେଟୱର୍କ ଦ୍ଵାରା ସର୍ଵପ୍ରଥମେ ଇଣ୍ଟରନେଟ ଚଳାଇଵାର ସୁଯୋଗ ପାଇଥିଲି । ଏହି ସମୟ ବେଳକୁ ଭାରତରେ ଇଣ୍ଟରନେଟ ଓ ମୋବାଇଲ ଫୋନ୍‌ର ଯୁଗ ଆରମ୍ଭ ହୋଇଯାଇଥିଲା ‌। ପ୍ରଥମେ ମୋ ଜୀଵନରେ ଦୁଇଗୋଟି Second hand ମୋବାଇଲ କିଣିଥିଲି । ତନ୍ମଧ୍ୟରେ ଗୋଟିଏ ଚାଇନିଜ ସାଇମ୍ବିଆନ୍ ଫୋନ୍ ଥିଲା । ତାପରେ ୨୦୦୯ ମାର୍ଚ୍ଚ ମାସରେ ନୋକିଆ ୨୬୨୬ ମୋବାଇଲ କିଣିଲି । ସେଇ ୨୦୦୯ରେ ପ୍ରଥମ କରି ଫେସବୁକରେ ଆଇଡି କରିଥିଲି । ସେତେବେଳେ ଫେସବୁକରେ ଆଜି ଭଳି ୟେ ରାଜନୀତି,କଳିଝଗଡ଼ା ନଥିଲା । ଲୋକମାନେ ନୂଆ ନୂଆ ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଵ୍ୟଵହାର କରୁଥିଲେ ତେଣୁ ବଡ଼ ମଜା ଲାଗୁଥିଲା । ସକାଳୁ ସକାଳୁ ଗୁଡ୍ ମର୍ନିଂ ଏଵଂ ରାତିରେ ଗୁଡ୍ ନାଇଟ୍ ଇତ୍ୟାଦି ସନ୍ଦେଶ ଓ ଉପସ୍ଥାପନା ବହୁତ ହେଉଥିଲା । ସେତେବେଳେ ଅଧିକାଂଶ ଶିକ୍ଷିତ ଓ ପଇସାବାଲା ଲୋକେ ହିଁ ଇଣ୍ଟରନେଟ ଚଳାଉଥିଲେ । ଫେସବୁକ ସାରା ଇଂରାଜୀ ଭାଷା ଓ ଲିପିର ଏକାଧିପତ୍ୟ ଥିଲା । ଵ୍ୟଵହାରକାରୀ କମ୍ ଥିଲେ କିନ୍ତୁ ଯେତିକି ଥିଲେ ଅଧିକାଂଶ ବୁଦ୍ଧିଜୀଵୀ ଥିଲେ । ୨୦୧୦ ବେଳକୁ ସ୍ଥିତି ଟିକିଏ ବଦଳିଲା । ଲୋକେ ଏଣିକି ଫେସବୁକର ଅପଵ୍ୟଵହାର କରିଵା ଆରମ୍ଭ କଲେ । କିଏ ଫେସବୁକରେ ପ୍ରେମ କଲା,କିଏ ଫେସବୁକରେ ଲୋକଙ୍କୁ ଠକିଲା ପୁଣି ଆଉ କିଏ ଫେସବୁକରେ ରାଜନୀତି କରିଵାକୁ ଲାଗିଲା । ସେହି ସମୟରେ ବୁଦ୍ଧିଜୀଵୀମାନେ ବି ନିଜର ପ୍ରତିଭା ଦେଖାଇଵାକୁ ପ୍ରଯତ୍ନ କଲେ ‌। ଭଲ ଉପକରଣର ଅଭାଵ,ଵିଡିଓ ତିଆରି ଶୈଳୀରେ ଅଜ୍ଞାନତା ଓ ଅପଲୋଡ୍ ପାଇଁ ଡାଟା କମ୍ ଥିଲା ତେଣୁ ବହୁତ କମ୍ ଲୋକ ଵିଡିଓ ଅପଲୋଡ୍ କରିପାରୁଥିଲେ । କିନ୍ତୁ କିଛି ଲୋକ କମ୍ପ୍ୟୁଟର ତଥା ଉନ୍ନତ ମୋବାଇଲରେ ଫୋଟୋ ତିଆରି କରି ସେଥିରେ ଓଡ଼ିଆ ହିନ୍ଦୀରେ ଲେଖା ଲେଖି ପୋଷ୍ଟ କରୁଥିଲେ । ୨୦୧୦ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଆମ ଗାଆଁର ହାତଗଣତି ଦୁଇ ତିନି ଜଣ ହିଁ ଫେସବୁକରେ ଆଇଡି କରିଥିଲେ ‌ । ସେ ସମୟରେ ଅନେକଙ୍କ ପାଖରେ ଉନ୍ନତ ମୋବାଇଲ ନଥିଲା କି ଉନ୍ନତ ଡାଟା କନେକ୍ଟିବିଟି ନଥିଲା । 2G ମୋବାଇଲ ଯୋଗେ ଅନେକେ ଇଣ୍ଟରନେଟ ଵ୍ୟଵହାର କରୁଥିଲେ । ସେ ସମୟର 2g ଫୋନ୍‌ରେ ଵିଶେଷ କିଛି ସୁଵିଧା ନଥିଲା । ତଥାପି ଇଣ୍ଟରନେଟ୍ ଭଲ ଚାଲୁଥିଲା । କେଵଳ ବଡ଼ ଫାଇଲ୍ ଡାଉନଲୋଡ ଓ ଅପଲୋଡ୍ କ୍ଷେତ୍ରରେ ସମୟ ଲାଗୁଥିଲା । ଅନେକ ଫୋନ୍‌ରେ ଓଡ଼ିଆ ଲେଖିଵାର ସୁଵିଧା ନଥିଲା । ନୋକିଆ ଭଳି କିଛି ଫୋନ୍ ଓଡ଼ିଶାରେ କିଣିଲେ ହିଁ ଓଡ଼ିଆ ଭାଷା ଲେଖିଵାର ସୁଵିଧା ମିଳୁଥିଲା । ଅନ୍ୟ ରାଜ୍ୟରେ ଫୋନ୍ କିଣୁଥିଵାରୁ ମୁଁ ଅନେକ ଵର୍ଷ ଯାଏଁ ପୂର୍ଣ୍ଣତଃ ଓଡ଼ିଆ ଲିପିରେ ଲେଖିଵାର ସୁଯୋଗ ପାଇନଥିଲି । ତଥାପି Panini keypad ଵ୍ୟଵହାର କରି ତା ବଳରେ ଆମେ ବଡ଼ କଷ୍ଟରେ ଓଡ଼ିଆ ଲେଖୁଥିଲୁ । ୨୦୦୭ରୁ ୨୦୧୫ ମଧ୍ୟରେ ଗୁଗଲ୍ ବ୍ଲଗ୍ ଓ ୱାର୍ଡ୍‌ପ୍ରେସ୍ ବ୍ଲଗର ବଡ଼ ପ୍ରଭାଵ ଥିଲା । ଅନେକ ଜ୍ଞାନୀ ଵିଦ୍ଵାନ ଵ୍ୟକ୍ତି ବ୍ଲଗ୍ ଜଗତରେ ସକ୍ରିୟ ଥିଲେ । ସେତେବେଳେ ହଜାର ହଜାର ହିନ୍ଦୀ, ଗୁଜରାଟୀ ଓ ଇଂରାଜୀ ବ୍ଲଗ୍ ପଢ଼ିଵାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଥିଲା । ଧିରେ ଧିରେ ଅନେକ ହିନ୍ଦୀ ୱେବସାଇଟ୍ ଖୋଲିଵାକୁ ଲାଗିଲା । ଫଳତଃ ଅନେକ ହିନ୍ଦୀ ସାହିତ୍ୟ ପଢ଼ିଵାର ସୁଯୋଗ ମିଳିଲା । ସେହି ସମୟରେ ହାତଗଣତି ଓଡ଼ିଆ ୱେବସାଇଟ୍ ଥିଲା ‌। କିନ୍ତୁ ୨୦୧୨ ବେଳକୁ ଓଡ଼ିଆଙ୍କ ସଂଖ୍ୟା ଫେସବୁକରେ ବଢ଼ିଵାକୁ ଲାଗିଲା । କ୍ରମେ ରାଜନୈତିକ ଦଳଗୁଡ଼ିକ ନିଜ ନିଜର ପ୍ରତିପତ୍ତି ଓ ପ୍ରଚାର ପାଇଁ ସୋସିଆଲ ମିଡିଆକୁ ଵ୍ୟଵହାର କରିଵାକୁ ଲାଗିଲେ । ଏ କ୍ଷେତ୍ରରେ ବିଜେପି ସର୍ଵାଗ୍ରେ ଥିଲା । ସେହି ସମୟରେ ଶ୍ରୀ ନରେନ୍ଦ୍ର ଦାମୋଦର ମୋଦିଙ୍କ ସପକ୍ଷରେ ଅନେକ ପୋଷ୍ଟ ହେଉଥିଲା । ମୋବାଇଲ କିପାଡ୍‌ରେ ଭାରତୀୟ ଲିପି ଓ ଭାଷାଗୁଡ଼ିକ ସ୍ଥାନ ପାଇଵାରୁ ଲୋକେ ନିଜ ନିଜର ଭାଷାରେ ଲେଖିଵାକୁ ଲାଗିଲେ । ୨୦୧୨ରୁ ୨୦୧୬ ମଧ୍ୟରେ 3G ସେଵା ବି ଆରମ୍ଭ ହୋଇଥିଲା ତେଣୁ ପୂର୍ଵାପେକ୍ଷା ଇଣ୍ଟରନେଟର ଵ୍ୟଵହାର ବଢ଼ିଯାଇଥିଲା । ମୋବାଇଲ ଫୋନ ମଧ୍ୟ ପୂର୍ଵାପେକ୍ଷା ସହଜରେ ଉପଲବ୍ଧ ହେଲା ଫଳତଃ ଅନେକ ନୂଆ ନୂଆ ଲୋକ ସାମାଜିକ ଗଣମାଧ୍ୟମଗୁଡି଼କରେ ସକ୍ରିୟ ହେଲେ । ୧୦୧୩ରେ ମୁଁ ଏକ ସାମସଙ୍ଗ୍ ମୋବାଇଲ୍ କିଣିଵାରୁ ଓଡ଼ିଆ ଲିପିରେ ଲେଖିଵା ଆରମ୍ଭ କଲି ଏଵଂ ସେହି ସମୟରେ "କନ୍ତିଓଟୋକା" ବ୍ଲଗ୍ ଆରମ୍ଭ କରିଥିଲି ଯାହା ପରେ "କନ୍ତିଓକଥା" ରୂପେ ନାମିତ ହୋଇଅଛି । ଏହାପରେ ସବୁକିଛି ବଦଳିଵାକୁ ଲାଗିଲା । ଶ୍ରୀମୋଦି ଦେଶର ପ୍ରଧାନମନ୍ତ୍ରୀ ହେଲେ ଏଵଂ ଚାହୁଁ ଚାହୁଁ ଦୁଇ ଵର୍ଷ ମଧ୍ୟରେ ୫ ସେପ୍ଟେମ୍ବର ୨୦୧୬ରେ  Reliance Jio ମାଗଣା ଵଏସ୍ କଲ୍ ଏଵଂ ଅତି ଶସ୍ତାରେ ହାଇ-ସ୍ପିଡ୍ ଡାଟା ସହିତ ଏହାର ଵ୍ୟାଵସାୟିକ ୪ଜି ସେବା ଲଞ୍ଚ୍ କଲା, ତାହା ପରେ ସାରା ଦେଶରେ ପ୍ରକୃତ '୪ଜି ଡିଜିଟାଲ୍ କ୍ରାନ୍ତି' ଆସିଥିଲା। କିନ୍ତୁ ମୁଁ ୨୦୧୮ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜିଓର ସେଵା ନେଇ ନଥିଲି । ମୋ ପାଖରେ ୮୧୨ ସଂଖ୍ୟାରୁ ଆରମ୍ଭ ହେଉଥିଵା ଏକ ଏଆରଟେଲ୍ ନମ୍ବର ୨୦୦୮ରୁ ଥିଲା ତେଣୁ ମୁଁ ସେଥିରେ ହିଁ ଇଣ୍ଟରନେଟ ଚଳାଉଥିଲି । ମଝିରେ ମଝିରେ ୟୁନିନୋର୍,ଡୋକୋମୋ,ଆଇଡିଆ,ଵୋଡାଫୋନ୍,ବିଏସଏନଏଲ୍  ଓ ବିପିଏଲ୍ ଆଦି ସୀମ୍ ନେଇଥିଲି କିନ୍ତୁ ମୋ ପାଖରେ ଏଆଇରଟେଲ୍ ସୀମ୍ ସବୁବେଳେ ରହିଥିଲା । ତାପରେ ୨୦୧୮ରେ ମୋବାଇଲ ଚୋରୀ ହେଵା ପରେ ଯୋଉ ଜିଓ ସୀମ୍ ନେଲି ତାହା ଆଜି ବି ମୋ ପାଖରେ ଅଛି । ୨୦୧୩ରୁ ୨୦୨୬ ମଧ୍ୟରେ ୧୩ ଵର୍ଷ ହୋଇଗଲାଣି । ଏହି ତେର ଵର୍ଷରେ କିଏ କିଏ ଦୁଇଟା ଚାରିଟା ଲେଖାଏଁ ଛୁଆ ବେଇ ଦେଲେଣି,କାହାର କାହାର ସ୍ତ୍ରୀ ମଲାରୁ ଦ୍ଵିତୀୟ ହୋଇଗଲେଣି । ଅନେକ ଚିହ୍ନା ଜଣା ଲୋକ ମରି ହଜି ଗଲେଣି  । ଅନେକ ମେଞ୍ଚଡ଼ ମେଞ୍ଚଡ଼ ଛୁଆ ବଡ଼ ହୋଇ ଆଜି ବାହା ହୋଇ ଛୁଆ ବି କରି ଦେଲେଣି । ଆଉ ମୁଁ କ'ଣ କରିଛି ? ମେଞ୍ଚେ ବହି ପଢ଼ିଵା,ଗୁଡ଼ାଏ ଲେଖା ଲେଖିଵା,ସାତ ଆଠୋଟି ବ୍ଲଗ ତିଆରି କରିଵା ଛଡ଼ା ମୋର ଯୋଗଦାନ କ'ଣ ଏ ସମାଜ ପାଇଁ ? ମୁଁ ବି ଦିନେ ମରି ହଜି ଯିବି । ଆମ ସମସ୍ତଙ୍କୁ ଦିନେ ନା ଦିନେ ମରିଵାକୁ ହିଁ ହେଵ ଏଵଂ ଏହା ହିଁ ଏକମାତ୍ର ସତ୍ୟ । ସମୟ ସ୍ରୋତରେ ବହୁତ ଦରଵ ଆସିଛି ଏଵଂ ଚାଲି ଯାଇଛି ଯେମିତି  ନଦୀରେ ଜଳ ପ୍ରଵାହିତ ହୋଇଯାଏ । ଏଇ ଜୀଵନର କ୍ଷୁଦ୍ର ଜଳତରଙ୍ଗ ବି ଦିନେ ମହାକାଳର ସେହି ଅନନ୍ତ ପ୍ରଵାହରେ ନିଜକୁ ସମର୍ପି ଦେଵ। ପଛରେ ରହିଯିଵ କେଵଳ ସମୟର ବାଲୁକା ଶଯ୍ୟାରେ ଆଙ୍କି ହୋଇଥିଵା କିଛି ଶୀର୍ଣ୍ଣ ପାଦଚିହ୍ନ, ଅତୀତର ଝରକା କୋଣରେ ଝୁଲୁଥିଵା କିଛି ସୁନ୍ଦର ମୁହୂର୍ତ୍ତର ଜଳଛବି, ଆଉ ପଵନର ଶୀତଳ ସ୍ପର୍ଶରେ ଝଙ୍କୃତ ହେଉଥିଵା ଆମ ଅସ୍ତିତ୍ୱର କିଛି ଅକୁହା ଶବ୍ଦ। ମହାଶୂନ୍ୟର ଏହି ଵିଶାଳ ନୀରଵତା ଭିତରେ, ଆମେ ହସିଥିଵା ଓ ବଞ୍ଚିଥିଵା ସେହି ପ୍ରତିଟି ସ୍ପନ୍ଦନ ହିଁ ହୋଇ ରହିବ ଆମ ସ୍ମୃତିର ଏକମାତ୍ର ଧୂପଶିଖା !